سالهای دور از خانه
المیرا حصارکی
همیشه دوربودن از خانه غم دارد، حتی وقتهایی که از مسافرتهای کوتاه به خانه میآییم، بعد از چند روز تفریح و خوشگذرانی اولین جملهای که بعد از ورود به خانه میگوییم، این است: «هیچجایی خانه نمیشود.» وقتی کسی از وطنش مهاجرت میکند و برای مدت طولانی دور از خانه است، این دلتنگی را میتوان به توان 10 رساند. غمی که آدمها در دوری از خانهشان دارند، با هیچ چیزی قابل مقایسه نیست. مهم نیست که نام آدم بهمن فرمانآرا، محمد رحمانیان یا پیمان معادی باشد، بسیارند کسانی که برای بازگشت به ایران، لحظهشماری میکنند. این اتفاق فقط برای هنرمندان ایرانی نمیافتد. هنر تنها زبان مشترک بین تمام افراد دنیاست. بازیگران هالیوودی زیادی هم هستند که برای بازی در فیلمها، مدتزمان زیادی را از خانه مادری یا شهرشان دور هستند و دچار غم غربت میشوند. نمونهاش «متیو مککناهی» که در آخرین فیلم کریستوفر نولان بازی کرده است. او برای بازی در فیلم «بین ستارهای» نزدیک به دوماهونیم از خانهاش دور بود و این اتفاق برایش سخت بود. او در این فیلم نقش یک کشاورز فضانورد را بازی کرد. لوکیشن فیلم در یک شهر کمجمعیت و حاشیه شهری روایت میشود و میتو مککناهی برای آنکه بتواند با غربتزدگی و دوری از شهر کنار بیاید، از خانوادهاش خواست که تا تمامشدن فیلمبرداری به او ملحق شوند و برای ادامه کار به او روحیه بدهند: «من واقعا یکی از بازیگران خوششانس بودم که خانوادهام فرصت داشتند کنار من باشند. بهخاطر میآورم که یکی از سختترین کارهای دنیا در طول این فیلم، خداحافظیکردن از بچههایم بود. اما زمانی که خاطرم جمع میشد که میتوانم بعد از اتمام کار آنها را ببینم، انرژی مضاعفی میگرفتم و خوشحال بودم که با آنها تنها چند دقیقه فاصله دارم و لازم نیست چند هفته برای دیدن آنها صبر کنم. دوربودن از شهر یکطرف، اما دوربودن از خانواده یک چیز دیگر است.» «راسل کرو» بازیگر استرالیاییتبار هم یکی دیگر از هنرمندانی است که دوربودن از وطنش برای او سخت است. او استرالیا را دوست دارد و ترجیح میدهد تا زمانی که پیشنهاد هیجانانگیزی ندارد، همانجا بماند، اما این اتفاق چند سال است که برای او نیفتاده و مدت زیادی میشود که به سرزمین مادریاش نرفته است. ضمن اینکه او از همسرش جدا شده است و برای دیدن پسرانش دایم باید به سیدنی سفر کند: «یکی از سختترین کارهای دنیا بازیگری است و هر روز هم سختتر از روز گذشته میشود. من شهرم را دوست دارم و عاشق وقتگذرانی با پسرانم هستم، اما از اینکه باید دایم در هواپیما باشم متنفرم. بهدنبال شرایطی هستم که در سیدنی کار قبول کنم، اما این اتفاق بهندرت میافتد. من باید در خانهام باشم؛ جایی که به حضور من احتیاج دارند، اما این اتفاق نمیافتد. دوربودن از خانه یکی از بزرگترین غمهای دنیاست که متاسفانه هیچ درمان درستی هم ندارد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.