|

2هنرمند در اقلیمی نگنجند؟

حسین عبدالهاشم‌پور

مالزی، سال٢٠٢٠ کشوری توسعه‌یافته است: جدای از ده‌ها دلیل دستیابی به چنین امر مهمی مانند برنامه‌محوربودن، نقشه راه عقلانی ماهاتیر محمد و... معتقدم فاصله این کشور از «منیت‌ها» را نباید نادیده انگاشت؛ از جمله اینکه می‌دانید در مالزی ٩پادشاه حضور دارند و هر پنج‌سال به قیدقرعه یک‌نفر از آنها به پادشاهی کل مالزی برگزیده می‌شود و دیگران از او پیروی می‌کنند... و در این میان، اهل هنر، گواهی می‌دهند که اگر به فرض محال هم دوپادشاه در اقلیمی بگنجند، غیرممکن است دوهنرمند در اقلیمی بگنجند! «هنرمندان یکدیگر را قبول ندارند» باوری است که از دیرباز در این سرزمین بر سر زبان‌ها افتاده و گمانم این است که همین خودمحوری و منیت‌ها، بزرگ‌ترین آسیب‌ها را به توسعه هنر و ضریب نفوذ هنرمندان در اجتماع زده است؛ نبودن نهادهای مدنی قدرتمند در متن جامعه هنری که بتواند حقوق هنرمندان را استیفا کند نیز در سایه همین عیب بزرگ خانواده هنری به وجود آمده است؛ مردم بسیار شنیده‌اند فلان هنرمند و بهمان هنرمند گرد یک میز نمی‌نشینند و از آن بدتر، به اکراه دیگری را هنرمند اطلاق می‌کنند؛ تا در بر چنین پاشنه‌ای بچرخد، آنها که خواهان گوشه‌نشینی هنرمند و از حضور هنر در متن مردم واهمه دارند، خواهند تاخت و صفت‌هایی نظیر لغو، جلوگیری و تحدید، پیشوند محتمل رویدادهای هنری خواهد بود؛ چون در عصر معاصر هیچ دولتی نمی‌تواند معجزه کند؛ قهرمان این‌روزهای همه جوامع، خود‌ِخودِ مردم‌اند؛ بنابراین مردمان هنرمند تا نخواهند و یک‌دل نباشند، صد دولت دیگر هم نمی‌تواند حق هنر در این مملکت را محقق کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.