|

منتظر باشید تا خبرتان کنیم

آرزو فرشید

تقریبا یک‌هفته‌ای از دیدن آن عکس‌ها می‌گذشت، همان عکس‌هایی که نشان می‌داد رییس پیشین دولت هنوز هم مراجعه‌کنندگانی دارد که نامه‌به‌دست دربرابر خانه‌اش صف می‌کشند؛ مردمی که با امید صف بسته‌اند تا مشکلات‌شان را با احمدی‌نژاد در میان گذارند و نامه‌هایی که به او می‌دادند... در یک صبح سرد بارانی راهی شدم، منطقه برایم ناآشنا بود و ناگزیر از رهگذران سوال می‌کردم، چطور باید به میدان72 نارمک رسید. همه بعد از نشان دادن خیابانی که باید طی کنم، می‌گفتند، خانه احمدی‌نژاد هم همان‌جاست و بلافاصله می‌پرسیدند مگر هنوز هم دیدار مردمی دارد؟! از همان مسیری که نشانم می‌دادند می‌رفتم... پرسان‌پرسان خودم را به میدان72 رساندم و با دیدن تابلو بن‌بست «هدایت» و همان در کوتاه آهنی که در عکس‌ها بود مطمئن شدم درست آمده‌ام. پرنده پر نمی‌زد و همه‌جا آرام بود. جلوتر رفتم تا از محافظ مستقر در ابتدای کوچه بپرسم برای دیدن احمدی‌نژاد کی باید آنجا باشم؛ از پنجره کوچک کیوسک داشت با مامور دیگری که سوار موتور بود صحبت می‌کرد. سلام کردم و هردو بعد از نگاهی به سرتاپایم، با سر نشان دادند که می‌توانم حرف بزنم؛ «شنیده‌ام که اینجا می‌توان آقای احمدی‌نژاد را دید...» آنکه سوار موتور بود نگذاشت توضیح بیشتری بدهم. «شنبه تا چهارشنبه ساعت هفت صبح» دوباره پرسیدم از «هفت تا کی؟ اگر کمی دیرتر برسم رفته است؟» بی‌حوصله‌تر از قبل گفت: «7 اینجا باش، حدود 7:30 می‌آید و با هر چندنفر که اینجا باشند صحبت می‌کند...» رویش را به سمت پنجره کوچک کیوسک برمی‌گرداند و حرف‌زدن با محافظ داخل کیوسک را از سر می‌گیرد. ایستگاه سرسبز تا میدان72 دوروز بعد، دوباره همان مسیر را می‌روم. این‌بار خیلی زودتر راه افتاده‌ام تا به موقع برسم. از مترو که پیاده شدم در همان ایستگاه سرسبز نشستم و در نامه‌ای خطاب به احمدی‌نژاد نوشتم زنی 26ساله هستم که صاحب خانه‌ام پول بیشتری می‌خواهد و توان پرداخت این پول را ندارم. همه‌چیز در نامه درست بود جز شغلم. ننوشته‌ بودم خبرنگارم. ساعت7:15 به میدان72 رسیدم. قبل از من چندنفر دیگر هم آمده بودند. جلو رفتم تا در فرصتی که باید منتظر احمدی‌نژاد بمانیم با آنها حرف بزنم، اما کسی مایل به حرف‌زدن نبود. به دوخانمی که کنار هم ایستاده بودند نزدیک شدم و پرسیدم خیلی وقت است که منتظرید؟ خانمی بود با مانتوی بلند، روسری، هدبند کاموایی سفید و شال‌گردن که چندپاکت سی‌تی‌اسکن و... در دست داشت. قبل از جواب گفت: «دستکش اضافی داری؟» دست‌های بدون دستکشم را که از سرمای صبح زیر بغل جمع کرده بودم، نشانش دادم؛ «نه، خیلی وقت است که منتظرید؟» - 10دقیقه‌ای می‌شود. - شنیده‌ام که می‌تواند کمک کند. مشکل مالی دارم و دنبال وام هستم، یعنی می‌شود؟ - انشاالله - خدا بد نده، می‌خواهی که به بیمارستان خاصی معرفی شوی؟ - مدارک مادرم است و نیاز به جراحی دارد، می‌خواهم کمکی برای هزینه‌های بیمارستان بگیرم. نمی‌خواست حرف بیشتری بزند و رویش را به سمت آن خانم دیگر برگرداند تا مرا از سر باز کند. روی یک نیمکت سرد نشستم و در ذهنم آن روزهایی را مرور می‌کردم که رییس دولت سابق از مردم منتظر سخنرانی‌اش می‌پرسید: «خسته شدید؟! از ساعت چند اینجایید؟ 10؟ 9؟ 8؟ 7؟ ...» نگاهی به اطراف انداختم تا سراغ یک‌نفر دیگر بروم. چند مامور با همان کاپشن‌های احمدی‌نژادی و اسلحه آمده‌اند سر کوچه. یکی از آنها اشاره کرد که بیایید و همه با عجله سمت کوچه رفتیم. - کیف و وسایل‌تان را آنجا (اشاره به سمت دیگر کوچه و کنار کیوسک) بگذارید و در صف بایستید. همین کار را کردیم و پشت میله‌ها منتظر ماندیم. دو یا سه‌دقیقه بعد احمدی‌نژاد آمد و با پنج‌یاشش‌نفری که در صف بودند یکی‌یکی صحبت کرد. نوبت هرکس که می‌رسید نامه را می‌داد به احمدی‌نژاد و شروع می‌کرد به گفتن همه آنچه در نامه هم نوشته بود. احمدی‌نژاد سر تکان می‌داد، نامه را به دست محافظی که کنارش ایستاده بود می‌سپرد و او را مامور دریافت شماره‌تلفن می‌کرد. صف نامه‌دادن به احمدی‌نژاد هم مثل همه صف‌های دیگر، پر بود از بگومگوی «نوبت من است، من زودتر آمده‌ام و...» همین که پشت میله‌ها رفتیم خانمی از دور آمد و اول صف ایستاد. - من همسایه‌ام و قبل از همه آمدم، اما کسی نبود و رفتم. مامور محافظ: فرقی نمی‌کند، پاسخ همه را می‌دهند. - من زودتر آمده بودم، خانه‌ام همین‌جاست حتما که نباید در این سرما اینجا می‌ایستادم و... یک گوشم به مردی بود که در صف ایستاده بود و گوش دیگرم به خانم همسایه؛ مشکل او هم چیزی در مورد صاحب‌خانه و پول و... بود. با خنده و خیلی صمیمانه با احمدی‌نژاد حرف می‌زد و آقای دکتر خطابش می‌کرد. خیلی شیک و امروزی بود. حواسم را به گپ‌وگفت با آن آقا داده‌ام. می‌پرسم: حالا مشکل‌تان چیست؟ مرد با بی‌میلی و مختصر می‌گوید: «کارمند وزارت خارجه‌ام و یک مشکلی برایم پیش آمده که می‌خواهم از احمدی‌نژاد کمک بگیرم.» جالب شد، یک موضوع متفاوت از مشکلات مالی! خواستم جزییاتش را بفهمم، اما آن آقا قصد توضیح اضافه نداشت به اضافه اینکه تعداد زیادی در صف نبودند و فقط یک‌نفر دیگر مانده بوده تا نوبت من بشود. - «چه مشکلی؟ یعنی در وزارت خارجه آنقدر نفوذ دارد که بتواند مشکل‌تان را حل کند؟» «مساله مربوط به گذشته است، زمانی که متکی را عزل کرد. آن زمان برای من هم مساله‌ایی ایجاد شد که شاید بتواند آن را حل کند.» قبل از اینکه حرفی بزنم، احمدی‌نژاد با گفتن «شماره‌تان را بدهید» خانم جلوتر از من را راهی کرد. حالا نوبت من شده بود و باید جلوتر می‌رفتم. - سلام آقای دکتر - سلام - (درحالی‌که نامه‌ام را به دست احمدی‌نژاد می‌دادم) شنیده‌ام که شما می‌توانید کمکم کنید. احمدی‌نژاد شروع به خواندن نامه و من شروع به گفتن همه آن چیزهایی که نوشته بودم، کردم. - آقای دکتر من نیاز به وام دارم اما کسی را ندارم که ضامن شود، لطفا کمکم کنید. - به‌هرحال باید ضامن داشته باشید وگرنه کاری نمی‌شود کرد. نامه‌ام را به مامور کناری داد. «شماره تماس بده، معرفی‌ات می‌کنیم و یک وام پنج‌میلیونی بهت می‌دهند اما باید ضامن پیدا کنی.» - خیلی ممنون محافظ احمدی‌نژاد که نامه‌ها را جمع می‌کرد، گفت: «شماره‌ات را بگو» شماره و نام خودم را گفتم. «به کجا معرفی‌ام می‌کنید؟» محافظ احمدی‌نژاد: موسسه قرض‌الحسنه من: کدام قرض‌الحسنه؟ محافظ احمدی‌نژاد: انصار من: می‌شود خودم بروم آنجا و منتظر نمانم؟ محافظ احمدی‌نژاد (درحالی‌که نامه همان آقای کارمند وزارت خارجه را می‌گرفت): نه، باید به نوبت معرفی شوید. منتظر باش تا تماس بگیریم. به‌سمت دیگر کوچه رفتم و کیفم را برداشتم. در چشم به‌هم‌زدنی همه رفته بودند و کسی نبود، رییس پیشین دولت نیز همراه یکی از محافظ‌ها به داخل کوچه برگشت. خودم را به آن کارمند وزارت خارجه رساندم. پرسیدم: چه گفت؟ - شماره تلفن گرفت و گفت که پیگیری می‌کنند. - می‌شود شماره تماس‌تان را به من هم بدهید، می‌خواهم بدانم مراجعان غیر از من به نتیجه می‌رسند یا نه مرد (با تعجب نگاهم کرد): ببخشید، اما نه. - پس شماره من را یادداشت کنید و اگر نتیجه گرفتید به من خبر دهید، همین که بدانم دیگران به نتیجه می‌رسند امیدوار می‌شوم که مشکل من هم حل خواهد شد. مرد با اکراه شماره‌ام را گرفت و رفت. می‌دانستم که خبری نخواهد داد. تقریبا یک‌هفته از آن روز گذشت و خبری نشد. برای پیگیری موضوع یک‌بار دیگر رفتم و در صف ایستادم. این بار خلوت‌تر هم بود. همه مراجعان آن روز من بودم و یک پیرمرد و یک پسر جوان که آمده بود تا از احمدی‌نژاد برای کار پیداکردن کمک بخواهد. گرم صحبت با پیرمرد بودم که مثل دفعه قبل یکی از محافظ‌ها اشاره کرد در صف بایستید. بعد از پسر جوان نوبت به من رسید و جلو رفتم. - سلام آقای احمدی‌نژاد. - سلام - هفته پیش آمده بودم، مشکل مالی دارم، گفتید معرفی می‌کنید، اما خبری نشد. - باید صبر کنی، دست من نیست که باید نوبتت شود. - اگر این وام الان به دستم نرسد که فایده ندارد! قبل از اینکه حرفم تمام شود، با دستش اشاره می‌کند که برو. «با من چونه نزن، اگر می‌خواهی صبر کن، نمی‌خواهی هم که هیچی.» مامور محافظ به پیرمرد اشاره کرد که جلو بیاید و من رفتم تا کیفم را بردارم. هنوز صدای احمدی‌نژاد که آن صبح زیاد خوش‌اخلاق نبود را می‌شنیدم. «پدرجان دست ما نیست. الان ما در قدرت نیستیم، اما سعی می‌کنیم کمک کنیم. لازم نیست چندبار بیایی.»پیرمرد نیز مثل من پاسخی نگرفت و برگشت. پیرمرد ادعا می‌کرد می‌تواند با دعا به مردم کمک کند طلاق نگیرند. آمده بود و از احمدی‌نژاد می‌خواست برایش مجوز فعالیت بگیرد. پیرمرد با آن کت طوسی و کلاه نمدی سعی داشت با عبارات بریده‌بریده که فهمیدنش سخت بود برایم توضیح دهد که از خیلی از روانشناس‌ها توانا‌تر است... وقتی تلفن زنگ می‌زند روزنامه بودم و مشغول یک مصاحبه تلفنی که موبایلم زنگ خورد. یک شماره با پیش‌شماره22، بعد از پایان مصاحبه با همان شماره تماس گرفتم. - فرشید هستم، با من تماس گرفته بودید؟ - خانم آرزو فرشید؟ من از دفتر آقای احمدی‌نژاد تماس گرفتم. می‌توانیم شما را برای وامی که خواسته بودید معرفی کنیم، اما حتما باید ضامن داشته باشید، اگر می‌توانید کسی را پیدا کنید، این کار انجام شود. - خیلی سخت است، اما حتما کسی را پیدا می‌کنم، شما معرفی کنید لطفا. این وام چقدر است؟ - سه‌میلیون. - حالا باید چه کار کنم؟ کجا بروم و چه مدارکی ببرم؟ - منتظر باشید، خودمان خبر می‌دهیم. - چقدر طول می‌کشد؟ - یکی، دوهفته، اگر خواستید با همین شماره پیگیری کنید. تشکر کردم و درحالی‌که امیدوار شدم موضوع به نتیجه می‌رسد منتظر تماس بعدی ماندم. بیشتر از یک‌هفته گذشته بود و خبری نبود. دوباره تماس گرفتم. - درخواست معرفی برای وام داده بودم و تقریبا 10روز قبل تماس گرفتید. گفته بودید که یکی،دوهفته طول می‌کشد، اما خبری نیست. - معرفی‌تان کرده‌ایم، منتظر بمانید تا خودمان خبر دهیم. تقریبا مطمئن شدم که قرار است حالاحالاها صبر کنم اما باز هم منتظر تماس بعدی آنها ماندم. خبری نشد. هفته بعد یک‌بار دیگر تماس گرفتم، ساعت حدود چهاربعدازظهر بود و هیچ‌کس پاسخ تلفن را نداد. نتیجه بیش از یک‌ماه رفت‌وآمد و پیگیری، به یک جمله ختم شد؛ «صبر کنید و منتظر بمانید»... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.