7 صبح، میدان 72
فاطمه جمالپور
« از من چی میخوایی؟»
کمی عصبانی و بیتفاوت میپرسد. دختر میگوید:«درخواست وام ازدواج دارم آقای احمدینژاد» «پدر و مادرم فرهنگی بازنشسته هستند و خودم کارمند. میخواهم با جوانی مومن ازدواج کنم اما توان خرید جهیزیه ندارم.» نامه را میگیرد. «معرفی میکنیم برای قرضالحسنه» دختر میگوید: «کی آقای احمدینژاد؟» جواب میدهد: «شماره گذاشتی؟ باهات تماس میگیرند.» محافظ که مردی میانسال درشتهیکل با موها و ریش جوگندمی آنکارد و اورکت است با دست به سمت راست خیابان اشاره میکند: «بفرمایید» در متن نامه نوشته شده: «جناب آقای احمدینژاد، رییسجمهور پیشین جمهوریاسلامیایران. اینجانب... توان خرید جهیزیه ندارم و از شما تقاضای کمک دارم.» شماره تلفن را گذاشته و با وجود گذشت سههفته هنوز تماسی برقرار نشده است. ساعت حدود 11ظهر است. مقصدم میدان72 نارمک، نبش بنبست هدایت. محله احمدینژاد. محله خلوت است. نگهبان باجه سرکوچه پسرجوانی است با بلوزوشلوار پارچهای. میگوید: «میخوایی نامهات را بده اما اگر میخواهی دکتر را ببینی از شنبه تا چهارشنبه ساعتهفت صبح ملاقات مردمی دارند.» ما اینجا به کسی پول نمیدهیم دختر با چهارمرد دیگر؛ پنج مراجعهکننده صبح چهارشنبه ملاقات مردمی رییسجمهور پیشین را تشکیل میدهند. ظاهر تمام مراجعان حکایت از آن دارد که از اقشار فرودست جامعهاند؛ همانهایی که بهدنبال عدالت به او رای دادند و حالا بعد از هشتسال ریاستجمهوریاش بهدنبال عدالت در سرمای تهران در همان جایی به انتظار ایستادهاند که او از آنجا آمده است. ساعت نزدیکیهای 7:20 است که یکی از بادیگاردها که مردی بدون مو، میانسال و درشتهیکل، با صورت اصلاحشدهای است، میگوید: «به صف شوید دکتر دارد میآید.» بادیگارد دیگر میگوید: «کیفها را آن طرف بگذارید.» مراجعان میان دیوار خانه و دیوار موقت کوتاه فلزی که از فضای کوچه جدایشان میکند، به صف میشوند. نفر اول پیرمردی است 70ساله، نفر دوم مردی میانسال با کاپشنی رنگورورفته، نفر سوم دخترکی با مقنعه و کاپشن بلند و شلوار پارچهای، نفر چهارم، مرد تازهپابهسنگذاشته با دمپایی و کلاه بافتنی است. نفر آخر مردی جوان با کتوشلواری رنگورورفته است. مرد میانسال از دخترک میپرسد: «شما هم برای وام آمدی»، دختر خودش را به نشنیدن میزند. مرد بیتوجه به نشنیدن دختر ادامه میدهد: «اگر برای وام آمدی، دفتر لاریجانی هم میتوانی بروی.» محافظ روبه پیرمرد دمپاییپوش میگوید: «تو که باز اومدی.» پیرمرد جواب میدهد: «ندادی که اون روزی.» محافظ میگوید: «یکبار بیا، دوبار بیا، صدبار بیا، دلت خوشهها.»مرد اول به نجوا درخواستش را میگوید و میرود. مرد میانسال انگار هول شده. با کلمات بریدهبریده میگوید: «من زمانی که شما رییسمجلس بودی اینجا اومدم، پاستور اومدم، تا حالا هشتبار اومدم.» احمدینژاد میگوید: «من هیچوقت رییس مجلس نبودم.» «آقا نه رییس دولت بودید آقا». جواب میگیرد: «از من چی میخواهی؟» «کمیته امداد پول ما را قطع کرده، از قزوین اومدم. من خانوادهام گرسنهان. حتی پول نفت هم ندارم. در سرما موندیم. گرسنه موندن. شرمندهشانام.» احمدینژاد میگوید: «من چهکار کنم برات؟» مرد میگوید: «اونسری گفتین: «خانم ایستاده، زشته،» نذاشتین لباسم را دربیارم، بدنم را نشونتون بدم. گفتید زشته، من بیمارم.» میرود برای درآوردن لباس که میشنود: «نکنآقا.» شلوار را میزند بالا پای معلولش را نشان میدهد: «من نمیتونم کار کنم. ازکارافتادهام. کمیته امداد حقوقم را قطع کرده.» همه را با استیصال و اضطراب و با کلمات بریده ادا میکند که میشنود: «نامهات را بده میدهم بررسی کنن.» احمدینژاد نیمنگاهی به نامه میاندازد که «این تلفن خودت است؟» مرد میگوید: بله، من ششمیلیون بدهکاری دارم. جواب میشنود که «بررسی میکنند.»، «یعنی. آخه. نمیشه» هنوز جملهاش را تمام نکرده که بادیگارد «آقا بفرمایید» گویان دورش میکند. بعد هم پیرمرد دمپاییپوش: «آقای دکتر مادرم مریضه. 10هزارتومان پول میخوام.» احمدینژاد میگوید: «ما اینجا به کسی پول نمیدهیم. پیرمرد را هم محافظ بفرمایید گویان دور می کند. مرد جوان درخواست وام دارد. به نجوا صحبت میکند و با لبخند میرود. 10دقیقهای تمام میشود و احمدینژاد برمیگردد سمت خانه و مراجعان پراکنده میشوند. دورتر میایستم در انتظار صحبت با مراجعان. پیرمرد از راه میرسد. میگوید: «پول میخواستم من اهل همین محلم. مادرم مریضه» دائما تکرار میکند«پول میخواستم، پول نداد. هفتهای یکبار میآیم اینجا. 10هزارتومان میخوام» لخلخکنان دمپاییها را بر زمین میکشد و میرود. مرد جوان کتوشلوارپوش در مسیر برگشت است. میگوید: «دخترم مشکل دارد. دست راستش عمل میخواهد. هزینه عملش را ندارم بدهم، خواستم کمکی بکنند، نامه نوشتم دادم خدمتشان، گفتند رسیدگی میکنند. من دو دوره رای دادم به آقای احمدینژاد. از ریاستجمهوریشان راضی بودم.» نگهبان دمکوچه، مرد ازکارافتاده را بهزور تا کوچه بعد همراهی میکند تا برود. مرد کارگر کیف ورزشی پارهپوره قدیمیای به دست دارد، کفشهای پاره و کاپشن مندرس. میروم سراغش هنوز سوالم را نپرسیده که چه شد؟ میزند زیر گریه، هول میشوم. «چرا گریه میکنی؟» میگوید: «هیچ راضی نبودم. هیچ. من 40بار آمدم اینجا. الان بدنم را نشان دادم.» پایش را نشانم میدهد؛ تکه استخوانی که کج جوش خورده. «این بدن من است. من باید پول ببرم برای زن و بچهام. گرسنه ان، الان نامه چهارم را دادم به خود حاجآقا.» گریه امانش نمیدهد. گفتم «من مشکل مالی دارم 900تا تکتومانی تو جیبمه، بچه شهرستانم.»حاجآقا گفت «بدهید به حاجآقا حسینی» بعد که رفت، حاجآقا حسینی گفت بیخود کردین اومدین،چرا اومدین. من از الموت قزوین اومدم، من سر کار دچار حادثه شدم. هشتساله ازکارافتادهام. تحت پوشش کمیته امداد بودم، قطع کردن. مدارکش هم همرامه گفتند سنت پایین است. رفتم کمیسیون پزشکی گفتن چون یکنفر آمده که پا نداشته تحت پوشش نرفته، تو که پا داری؛ این تکلیف ماست. اشکهاش میغلتند از گونههایش پایین «این چهارمینباره اومدم پیش خود حاج آقا، گفت: اگر اینجا بخوایم پول بدیم، یکمیلیوننفر هم بیشتر جمع میشه، ما پول نداریم اینجا به کسی بدیم.»من به احمدینژاد رای دادم، میگفت من میخوام الک کنم، ریزها بیایند بالا؛ ما به این امید رای دادیم نهاینکه بدتر بشیم. الان کارمندا سبد کالا میگیرن من که هیچی ندارم، شیشمیلیون ام قرض دارم، سبد کالا ندارم. خودم هیچ. بهقرآن، یکماه بیشتره زن و بچهام یکقرآن پول ندارن در این سرما، ما نفت مصرف میکنیم، پول ندارم نفت بگیرم. شبهایی میشه پول نون هم ندارم. هقهقش تندتر میشود. «نامه هم اگر بخواهی میدهم بهتان، همه مدارکم هست.» شماره و آدرسش را میگیرم به امید پیگیری. آرامتر و تشکرکنان دور میشود. ساعت هفت صبح روز شنبه است. در میدان 72 نارمک ششمرد منتظر احمدینژاد هستند. به سراغ نگهبان میروم. میگوید: «در روز 30،20نفری میآیند. صبح و عصر. صبحها ساعت 7:30 و بعدازظهرها ساعت 5:30. البته همیشه بعدازظهرها نیست. اولهای هفته شلوغتر است. ملاقاتشان، اکثرا هرروز است. البته از وقتی خبرنگار خارجی اومد شلوغتر شد. روزبهروز هم روبهافزایشه. اوایل بعد از ریاستجمهوریشان یک مقدار شلوغ بود. بعد خلوت شد. حالا دوباره داره شلوغ میشه. اصلا شاید بتونی با خودشون صحبت کنی.»مرد کتوشلواری با موها و محاسن جوگندمی و عینکی و پرونده قطوری در دست به انتظار ایستاده است. شغلش آزاد است؛ 64ساله، میگوید: «من نامه دادگاهی دارم. ملکی خریدم سال74، فروشنده تقلب کرد و ما را فریب داد. من را محکوم کردند و حالا دارند ملکم را میگیرند.» «میپرسم به کی رای دادی دورههای قبل؟ میگوید: «به احمدینژاد، هردو دوره، زمانیکه دور دوم ریاستجمهوری میخواست رای بدهد، آمد عین آدمهای عادی در صف ایستاد. مردم نمیدانستند که، بعد متوجه شدند. بعد وقتی پسر من که کوچک بود میخواست احمدینژاد را ببیند، خودش گفت بذارید این بچه بیاید جلو. اونچه که من اطلاع از قوانین واقعی اسلام داشتم ایشون اونطوری عمل میکردن مثل علی(ع). در دوران ایشان کارشکنی میکردن که تورم را بالا ببرن.» میپرسم چه کسانی؟ جواب میدهد: «آنها که در تشکلات بودن.»مرد میانسال دیگر کاپشن کرمی به تن دارد. با سبیل و موهای خرمایی تند. حرف نمیزند و نمیگوید چه درخواستی دارد. فقط اینکه «آقای رییس آدم خوبیست و صددرصد مطمئنم کارم انجام میشه.» میگویم: من کسانی را سراغ دارم که اینجا آمدهاند و کارشان انجام نشده است. «چرا شده. من همین محل میشینم دیدم.» مرد دیگر 35ساله است؛ با محاسن بلند و کاپشن و شلوار پارچهای. راننده تاکسی است. تنها آمده تا با احمدینژاد عکس بگیرد. میگوید از ریاستجمهوری احمدینژاد راضیست. «صددرصد و 10بار دیگر هم بیاید رای میدهم. از لحاظ مسکنی که برای مردم چیز کرد، از لحاظ عدالتی که طبعا اجرا کرد، از لحاظ یارانههایی که حق مردم بود و به آنها داد. از هرلحاظی که اسلام را در جهان مطرح کرد، اینکه متکی به غرب و بیرون نباشیم، روی پای خودمان بایستیم، خود باوری، ایستادگی و...»«دستهای بیگانهای از خارج و داخل در کار بود، چون کسی چشم دیدن احمدینژاد را نداشت. الان هم بیاد باز همان دستها میآید توکار. شما من را نگاه کن! من آقای احمدینژاد را از هر لحاظ قبول دارم.» می گویم: «الان 200نفر از مدیران میاندستی وی معرفی شدند به دادگاه برای فساد اداری، این را هم قبول دارید؟» جواب میدهد: «خود آقای احمدینژاد هم معرفی کردند. مگر الان بچههای هاشمی را معرفی نکرد به دادگاه. کی معرفی کرد؟ آقای احمدینژاد معرفی کرد. احمدینژاد همانطور که خودش گفت جزو پاکدستترین دولتها بود. عزم جدی برای مبارزه با فساد داشت اینها هم که الان دارند مدیران احمدینژاد را چیز میکنند، دستهای بیگانه و داخلی است. مطمئن باشید به هیچجا نمیرسید چون خدا شاهد و ناظر است و نیتها مهم است. میپرسم تحصیلاتتان چیست؟ «دیپلم.» دوپسر جوان از مازندران«درخواستمان این است که مشکل مالیمان حل شود. شنیدیم تا 10میلیونتومان هم وام گرفتهاند.» میپرسم به احمدینژاد رای دادید؟ «بله»، «دوره اخیر به چه کسی رای دادید؟» میگوید: «به آقای... دقیقا یادم نیست.» پسر کناردستیاش لیسانس حسابداری از دانشگاه شریف است؛ 32ساله او هم درخواست وام دارد. میگوید: «دقیقا جوابم همینهاست من به احمدینژاد رای دادم چون میگفتند قشر کارگر و خصوصیسازی و همه را جمع میکنند. اما نمیدانم چرا متاسفانه نتوانستن، نذاشتن. دستهای پشتپرده. اما همین صحبتکردنشان کافی بود.»«میپرسم این دوره به چه کسی رای دادید»، میگوید: به قالیباف رای دادم. محافظ اول از راه میرسد میگوید به صف شوید دارند میآیند. مراجعان به صف میشوند. میایستند میان دیوار اتاق و دیوار فلزی و جلویشان دیوار مانندی است حایل احمدینژاد و آنها. محافظ دوم از راه میرسد و میگوید: «شمام دلتون خوشهها واقعا فکر میکنید به نتیجه میرسید؟»، «احمدینژاد ساعت 7:05 از راه میرسد. خودم را معرفی میکنم. با خنده میگوید: «حالا به کناری بایستید بعد در خدمتتان هستم.» میگویم: «میشود بایستم کنار دست شما.» میگوید: نه، حرفهای مراجعان خصوصی است.» محافظ به عقبتر میراندم. مردها کلاههاشان را از سر برمیدارند. دستی به موها و سرورویشان میکشند و ظاهرشان را مرتب میکنند. مرد رانندهتاکسی در حال تماس تلفنی برای هماهنگی رسیدن دوستش و گرفتن عکس یادگاری است. توریست روسی و راهنمایش از راه میرسند و گوشهای ایستادهاند برای گرفتن عکس. احمدینژاد از دیدنشان خوشحال می شود. اینبار مانند دفعه قبل بی حوصله نیست. با توریست روسی که پسر جوان مو بوری است سلام و علیک میکند. مراجعان تکتک صحبت میکنند و نامه میدهند. میگویم: «آقای احمدینژاد چنددرصد از این درخواستها به نتیجه میرسد؟» اینبار با همان لحن همیشگی و لبخندش میگوید: «مصاحبه نداریم. هروقت خواستم مصاحبه کنم خبرت میکنم.» مرد راننده تاکسی میایستاد به عکسگرفتن و بعد نوبت توریست میشود. راهنمای تور که پسر جوانی است توضیح میدهد: «گفتم برای روز آخر برایش یکسوپرایز و هدیه دارم و آوردمش با شما عکس بگیرد.» توریست از خوشحالی سر از پا نمیشناسد. میخواهد با احمدینژاد درحال دستدادن عکس یادگاری بگیرد که می گیرد. میروم اما صدای مرد کارگر ازکارافتاده در گوشم زنگ میخورد که «قرار بود الک شویم؛ ریزها بیایند بالا.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.