|

خواب می‌دیدم

علی مغازه‌ای

خواب می‌دیدم استاد نور‌محمد درپور از جا بر‌خاسته و می‌تواند به‌نرمی اما سخت و سنگین راه برود. خبر در همه شهر پیچید و همه آنان که درپور را می‌شناختند به جنبش درآمدند. نمی‌دانم چطور اما خانه‌ای که درپور در آن ساکن بود، انگار خانه من هم بود؛ خانه‌ای قدیمی شبیه خانه پدربزرگم! خانواده درپور بسیار خوشحال بودند و از خوشحالی نمی‌دانستند چه‌کار کنند. مثل پروانه به دور پدر می‌چرخیدند پسران پاک و شریفش. خبردار شدیم از هر سویی ماشینی به‌سمت آن خانه به‌راه افتاده است. مدیران فرهنگی و هنری دولتی یا خود حرکت کرده یا نماینده‌ای را گسیل کرده بودند. پیدا بود کمی بعد مسوولان دولتی یک‌به‌یک سر برسند. مدیران نهاد‌های غیردولتی نیز همین‌طور. در خانه نشسته بودیم و سعی می‌کردیم همراه استاد اولین صبحانه را دور‌هم بخوریم. پیرمرد که یک‌‌سال‌ونیم بیماری و زمینگیری به‌شدت نحیفش کرده بود، با چهره تکیده کنار سفره نشسته بود. دستان لاغر و شکننده‌اش را بر صورت و ریش‌ها‌یش که قریب‌به‌یقین بیش‌از 60سال برچهره‌اش بوده، می‌کشید و خیره به تک‌تک افراد می‌نگریست. مدتی نگاهش به ‌من دوخته بود که تاب نیاوردم و گفتم استاد کمی نان و نمک بخورید تا برویم بیرون هوایی بخورید. لبخندی بر چهره‌اش نسشت اما هیچ نگفت و هیچ نخورد. سفره هنوز بر زمین بود که زنگ در به صدا درآمد. لحظه‌ای بعد حاج‌کامل وارد شد، پشت‌سرش حاج فاضل وارد اتاق شد و با اشتیاق بر سر استاد ریختند و او را غرق ماچ‌و‌بوسه کردند و با صدایی بلند از نگرانی‌های خود می‌گفتند و اینکه هر‌شب‌‌و‌روز بر سر نماز برای شفای استاد دعا می‌کردند و خدا هم عنایت کرد و امروز چشممان به بر‌خاستن استاد از بستر روشن شد. زمان گذشت و زنگ در باز صدا کرد. این‌بار حاج باصل با یکی دیگر از مسوولان که بعدا فهمیدم نامش حاج‌آقا شامل است وارد شدند. آنان ابتدا از استاد درپور به گرمی دیده‌بوسی‌‌و‌چاق‌سلامتی کردند و بعد کنار حاج‌فاضل نشستند و به گپ و گفتی جدی مشغول شدند. تعداد آقایان بیشتر‌و‌بیشتر می‌شد و بازار گرم عکس‌گرفتن در کنار درپور خانه را فلاش‌باران کرده بود. حاج‌آقا عامل که وارد شد، دیگر همه به‌به‌گویان برخاستند و پس از خوشامدگویی و ابراز شادمانی از تشریف‌فرمایی حاج‌عامل، پیشنهاد کردند که بهتر است استاد را از خانه بیرون ببریم تا کمی هوا بخورد و در حال قدم‌زدن از برنامه‌هایی که داریم برایشان بگوییم. همه صلوات فرستادند و در دست انداختن به زیر بغل نورمحمد ضعیف و نحیف برای بلند‌کردنش، از یکدیگر سبقت گرفتند. همگی به حیاط قدم گذاشتیم که یکی گفت آقا صبر کنید ممکن است استاد سرما بخورد! رو به ماها که عقب‌تر بودیم گفت: یک کت بیاورید تا روی دوش استاد بیندازیم. ما فی‌الفور یک کت پیدا و تقدیم کردیم. چند‌قدم حرکت کردند که حاج‌باصل گفت استاد برنامه‌ها و بزرگداشت‌های مفصلی برای شما داریما! انشاء‌الله که حالتان کامل خوب شد، یکی‌یکی به اجرا در می‌آوریم. از آن‌سو فکر کنم راننده حاج‌شامل بود که با لحنی گلایه‌آمیز گفت اگر صندلی دارید بیاورید بچینید که آقایان در حیاط سرپا نمانند! پسران درپور به تکاپو افتادند و دو، ‌سه‌تا صندلی هم از همسایه‌ها قرض گرفتند و در حیات چیدند تا آقایان بنشینند. دیگر در ازدحام نمی‌فهمیدم کدام‌یک از آقایان چه وعده‌ای داد ولی متوجه شدم یکی از آنان گفت در شهرک حضرت معصومه برای استاد قطعه‌زمینی درنظر گرفته است و یکی دیگر گفت تصمیم دارد استاد را به مکه‌معظمه بفرستد. یکی دیگر از جمع حاضر بلند گفت ما داریم یک حسابی برای استاد باز می‌کنیم که من‌بعد کلیه هزینه‌های زندگی استاد از همان حساب انجام شود و یکی صحبت از کوبیدن و دوباره‌ساختن خانه استاد به میان آورد. از مدرک دکترای افتخاری صحبتی شنیدم و از وام بلاعوض یکی از سازمان‌ها که به محض اینکه استاد بتواند برای تشکیل پرونده، به اداره مربوطه مراجعه کند، خیلی زود هم پرداخت می‌شود. یکی دیگر هم گفت داریم ترتیبی می‌دهیم با دستور وزیر محترم، استاد درپور اختصاصا بیمه کامل شوند که علاوه‌بر بیمه درمانی و تکمیلی، شامل بیمه عمر هم خواهند بود. در همین اثنا حاج‌کامل بود که به گمانم رو به ما کرد و گفت: آقا ممکن است استاد از ناحیه پا سردشان شود یک جوراب ضخیم بیاورید و به پایش کنید. من دویدم جوراب پشمی‌ای که در چمدان داشتم را آوردم و پای استاد درپور کردم. حاج فاضل دستور داد برای استاد یک لیوان چای بیاورید و حاج‌عامل با خنده گفت برای ما هم اگر بیاورید ثواب داره به‌خدا. چای را که یکی از پسران مظلوم و نازنین استاد آورد و دور‌تا‌دور چرخاند نوبت من که رسید، از خواب بیدار شدم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.