|

سفر پیچیده

آرنالدو پومودورو

در مجسمه‎سازی، من به این فکر کردم که با استفاده و وام‎گرفتن از فرم‎های هندسی، مجسمه‏‌هایم را درست کنم، برای مثال فرمی که از نقطه‌نظر ماده بیش از همه به من جواب داده، کره بود، زیرا «کره» نمایانگر زمین است. بنابراین در این مورد یک شباهت شناخته‌شده وجود دارد. کره فرمی دایره‌ای است که می‌‏تواند رشد کند و به سمت بیرون بیاید. من برعکس به این فکر کردم که برای فهمیدن اینکه چه چیزی ممکن است داخل آن وجود داشته باشد، به درون آن وارد شوم. اینطور بوده که دیگر کره‌ای کاملا گرد شکل نگرفت. بلکه کره‎ای جویده‌شده پدیدار شد. در واقع به یک نقشه جهان جویده‌شده فکر می‌‏کردم که وارد خود کره می‌‎شود و به نظرم آمد که می‌‏توان باز هم سفری پیچیده‌تر آغاز کرد.چون پوسته کروی، صیقلی و خیلی زیبا منعکس‎کننده، نتیجه زیباتری را با مداخله‎ای که من با کندن انجام دادم، به وجود آورد. وقتی که از سطح کره من عبور می‌کنید و روی سطح صیقلی سر می‌‏خورید، به بخشی می‌‎رسید که آن قسمت جویده‌شده قرار دارد؛ از آنجا می‌‎توان شروع به داخل‌‌شدن کرد.در این شرایط هرکسی چه‌کار می‌‏کند؟ شروع به فهمیدن این موضوع می‌‏کند که در کجای این جویدگی که من ایجاد کرده‎ام می‌‎تواند خود را وفق دهد و اینجاست که احتیاج دارد محلی را برای سکونت بیابد. این یک موقعیت خیلی پیچیده مربوط به اعماق وجود انسان است. همین!»

میلان- 25 نوامبر 2014

«پومودورو» پلی بین نشان و زندگی مزدک فیض‌نیا

در صبحی که با آرنالدو پومودورو قرار ملاقات داشتم، ایشان از جلسه‌ای با قیافه درهم بیرون آمده بود. وقتی شنید که اسم پروژه «غبارروبی زمین» است، چهره‌اش با لبخندی باز شد و گفت هنگام خلق «کره» دقیقا به کره زمین فکر می‌کرده است و تا به امروز، تمامی کسانی که با این پروژه در تماس بوده‌‌اند، عکس‌العمل مشابهی داشته‌اند.«غبارروبی زمین» نقطه مشترکی برای افراد مختلف داشته است. از کارکنان موزه تا رهگذران و کارگرانی که در این پروژه همکاری کرده‌اند: اوضاع دنیا، محیط زیست و... ناگهان این پروژه دیگر راجع‌به مرمت اثر باارزش آرنولدو پومودورو نبود، بلکه سمبلی بود از پاکی در مقابل آلودگی و نور در مقابل تاریکی و اینچنین است که پومودورو در ایجاد پلی بین نشان و زندگی موفق بوده و هر کسی جای خود را در این کره «این دنیا» یافته است؛ حتی حشرات و اشیای ریزی که هنگام «غبارروبی زمین» در کره یافتیم.اینکه این پروژه بزرگ یا کوچک باشد هم مهم نیست، اهمیت آن در ایجاد این تصویری خلاصه می‌شود که آمیزش زندگی و هنر؛ «چیزی که هنرمند برای آن تلاش می‌کند» تا چه حد یکدیگر را منعکس می‌کنند. در آخر، می‌خواهم از تمامی کسانی که با ما در این رویا همسفر بوده‌اند، تشکر کنم. قبل از همه از گروه سرمایه‌گذاری آگرین که بدون حمایت مالی آنان، این مهم امکانپذیر نبود و در ادامه از آرنالدو پومودورو، مارکو منگوتزو، بنیاد آرنولدو پومودورو، مجید ملانوروزی، موزه هنرهای معاصر تهران، ‌سفارت ایتالیا در تهران، پرویز تناولی، کارلو چررتی، حمید عینی، سعید بهاور، جواد رشیدی‌نژاد، بهناز هوشمند، تندیس تناولی و آرام قوام‌پور تشکر می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.