|

درباره موقعیت لرزان ظریف در مترو

جواد ماهزاده

این ماجراهای محمدجواد ظریف، وزیر محبوب و محجوب وزارت خارجه‌مان از آن ماجراهای نوشتنی و خواندنی است. کاش ایشان هم به سبک دیپلمات‌های قدیمی روزنوشت بنویسد و ماجراهای هرروزش را -شاید حتی نه به قصد انتشار - روی کاغذ بیاورد. نمی‌دانم تصویر حضور او را در مترو، شبکه‌های خارجی منعکس کردند یا چطور منعکس کردند و روی کدام بخش از حرف‌های هسته‌ای‌اش مانور دادند، اما من به‌عنوان یک بیننده وقتی ایشان را دست‌به‌میله در مترو دیدم که داشت تعادل خودش را با تکان‌ها و ترمزهای عجیب‌وغریب این قطار چینی حفظ می‌کرد، بیش از صحبت‌های هسته‌ای و دیپلماتیکش، محو تصویری بودم که دوربین بخش خبری گرفته بود. وضعیت وزیرخارجه‌مان در روز به‌اصطلاح هوای پاک، به‌قدری سینمایی بود که دوست نداشتم مصاحبه‌اش تمام شود و دلم می‌خواست ببینم آخرش چه می‌شود و چطور از قطار پیاده می‌شود. آیا پیاده می‌شود درحالی که میکروفن‌ها همچنان مقابلش قرار دارند و از او سوال‌های هسته‌ای می‌پرسند؟ آیا کسی از میان مردم پیدا می‌شود که حالش را بپرسد و دست‌مریزاد و خسته نباشیدی به او بگوید؟ (آن‌هم با آن سابقه کمردرد و موقعیت سخت ایستادن در مترو) آیا خبرنگارهایی که سوال‌هایشان نشان می‌داد رویکردی مخالف با آقای ظریف و روند مذاکرات دارند، یک‌سوال درباره دلیل حضور او در مترو می‌پرسند یا نه؟ اصلا چه‌کسی ایده حضور ایشان و رییس‌جمهور را در مترو مطرح کرده بود تا حرکتی سمبلیک از خود نشان دهند و همراهی‌شان را با وسایل حمل‌ونقل عمومی به یک پیام شهری تبدیل کنند؟ تصویری که ما دیدیم بیش از آنکه واجد پیام‌های زیست‌محیطی و شهری باشد، آکنده از شوخی و تناقض بود. تصویر را یک‌بار دیگر مرور کنید و تکان‌های مترو، لرزش‌های مکرر دوربین و آن خبرنگار زنی که به گمانم متعلق به پرس‌تی‌وی یا جایی شبیه آن بود و سعی می‌کرد تعادلش برهم نخورد کنار سوال‌های جدی خبرنگارانی بگذارید که به‌جای داشتن دغدغه‌های زیست‌محیطی و توجه به حرکت نمادین اعضای دولت، دل‌شان می‌خواست بدانند چرا ظریف با جان کری در پاریس قدم زده و در این قدم‌زدن آیا توانسته حرف‌های محکمی بزند و آیا خبر دستیابی به توافق درست است و نکند ما کوتاه آمده باشیم و... . باری، حکایت آقای ظریف و رویارویی‌اش با خبرنگارهای تلویزیون حتی در روز هوای پاک و حین متروسواری و هم‌دوشی با مردم، حکایتی چنان متناقض، شوخ و کمدی از آب درآمد که می‌تواند به یادداشت‌های شخصی ظریف هم حال‌وهوای جالبی بدهد. برای طنزنویس‌ها قطعا دستمایه خوبی است. لحن قاطع و جدی ظریف در پاسخگویی به خبرنگاران اصولگرای مخالف مذاکرات، ترمزها و تکان‌های قطار، لرزش‌های مکرر دوربین و دست‌هایی که سفت میله‌ها را چسبیده بودند، تصویر بدیعی بود و دست همه عوامل اجرایی درد نکند. فکر کنید ساختن چنین موقعیتی در اتوبوس‌های بی‌آرتی چطور از کار درمی‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.