|

از عروسک‌گردانی تا طلبگی

آزاده تاج‌علی : عروسک پارچه‌ای را کنارش خوابانده. فردا باید در استودیو، دستش را ببرد داخل آن، پشت میز بنشیند و برای نخستین بار عروسک‌گردانی کند. باید با همه شش‌سالگی‌اش مثل آدم‌بزرگ‌ها بلد باشد که دهان عروسک را بازوبسته کند. او را عصبانی و خوشحال نشان دهد. باید کاری کند که بچه‌ها فکر کنند عروسک خیلی زنده است و یک جایی در دنیا زندگی می‌کند. اینها را پدرش گفته که بازیگر است. با همین فکر‌ها در خانه کوچکی در شیراز خوابش می‌برد و خودش را بازیگر و عروسک‌گردان خیلی مهمی تخیل می‌کند. تخیل‌هایی که یادآوری‌اش، اکنون در 28سالگی فقط باعث می‌شود عمامه‌اش را روی سر مرتب کند، لبخندی گوشه لب بیاورد و دانه‌های تسبیح سبزش کمی جابه‌جا شود. محمدطاهر، پسر بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون، مهدی فقیه است که راه پدر را در 10سالگی ترک کرد و زندگی متفاوتی از دیگر اعضای خانواده پیش گرفت. او می‌گوید: یک دوره فکر کردم که به‌جای رفتن سر ضبط برنامه‌های پدر و معاشرت با دیگر بازیگران و هنرمندان باید به کتاب‌های علمی روی بیاورم و همین‌طور شد که رشته دانشگاهی‌ام را کامپیوتر انتخاب کردم. اما در سال سوم، رویدادهایی برایم پیش آمد که از این حیطه هم جدا شدم. از یک روحانی خوشم آمد و خیلی ساده تصمیم گرفتم درسم را ادامه ندهم و وارد کلاس‌های طلبگی بشوم. آن شخص برای کلاس‌ها و حوزه‌اش البته امتحان ورودی نداشت و شیوه متفاوتی دارد. شهریه و کمک دولتی دریافت نمی‌کند و شاگردانش را هم این‌گونه بارمی‌آورد؛ یک جور استقلال فکری و عملی. محمدطاهر به شیوه زندگی‌اش اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: من شادبودن را بسیار دوست دارم، شاید به همین دلیل دوست دارم به جای هر شهر بسیار مذهبی مانند قم، در شیراز بمانم. حتی زمانی که به نجف رفتم خیلی زود دلم برای شیراز تنگ شد. اینجا درعین‌حال که روحانی هستم خودم را از هیچ فعالیت فرهنگی و هنری محروم نمی‌کنم. به موسیقی خیلی علاقه دارم. برای همه کنسرت‌های سنتی شیراز بلیت می‌خرم و با اشتیاق در جمع مردم هستم. هر فیلمی که از جشنواره فجر به شهرمان بیاید، می‌روم تماشا می‌کنم و البته فیلم‌های خارجی را به‌روز، می‌بینم. از بازی «تام هنکس» خیلی خوشم می‌آید. بازی نیکول کیدمن را هم دوست دارم. داشتم از موسیقی می‌گفتم. به صدای استاد شجریان و همایون خیلی علاقه دارم و خب در این موارد مانند بسیاری از هم‌لباس‌هایم نیستم که موسیقی و هنرهای دراماتیک خارجی را نمی‌پسندند. دویدن با دشداشه: طلبه جوان کنار سالن ایستاده و شاگردانش را تشویق می‌کند؛ پسران 17، 18ساله‌ای که دور از حوزه او، در تیم فوتسال «شاهد» بازی می‌کنند. محمدطاهر از 13سالگی به این ورزش علاقه‌مند بود و این سال‌ها مربی حرفه‌ای در لیگ دست یک فوتسال کشور شده است. خودش توضیح می‌دهد: علاوه‌بر مدیریت این تیم، به شاگردان کلاس‌های قرآنم در دبستان، فوتسال یاد می‌دهم. به حیاط مدرسه می‌رویم. من عبا و قبایم را درمی‌آورم و با دشداشه و شلوار پاکستانی راحت، همپای بچه‌ها می‌دوم. آنها از اینکه معلم قرآن‌شان لباس مذهبی‌اش را کنار می‌گذارد و دقایقی با آنها خیلی راحت است، بسیار ذوق می‌کنند. فکر می‌کنم همین کارم باعث می‌شود مرا دوست داشته باشند و درس‌هایم را بهتر یاد بگیرند. او در مدرسه بین‌المللی شیراز هم درس می‌دهد؛ جایی که کسی نمی‌تواند به سادگی فارسی صحبت کند و درس‌ها به زبان انگلیسی است. کلاس‌های رده 7 تا 12 در درس‌های اعتقادات دینی، اخلاق و اصول فلسفه به محمدطاهر اختصاص دارد و می‌گوید: شاگردانم در اینجا یا تابعیت روسیه، کانادا، استرالیا و امارات را دارند یا ایرانیانی هستند که به دلیل زندگی در خارج از کشور، فارسی بلد نیستند. شیوه تدریسم به این بچه‌ها متفاوت با بقیه مدرسه‌هاست چون سبک زندگی متفاوتی دارند. همیشه ابتدای سال تحصیلی که می‌خواهم درباره خدا صحبت کنم به آنان می‌گویم: به نظر من خدایی وجود ندارد. می‌شود شما در این‌باره برایم صحبت کنید؟ و این‌گونه جرقه‌ای در ذهن آنان زده می‌شود که یک دید متفاوت با بقیه معلمان دینی پیدا شده است؛ کسی که سخت نمی‌گیرد و دیالوگ برقرار می‌کند، نه اینکه سخنرانی کند و بقیه فقط بشنوند. آن وقت شروع می‌کنند به تعریف کردن نشانه‌هایی از وجود خدا. هرکدام داستانی می‌گویند و دلیلی می‌آورند که خدا وجود دارد و بعد از آن، خودم کم‌کم شروع می‌کنم به بیان ساده و مهربانانه درباره انجام کارهای دینی. من پیش‌نماز مدرسه هم هستم اما تلاش نمی‌کنم که با سخت‌گیری بچه‌ها را به صف نماز بکشانم. قبل از نماز می‌نشینم رو به آنها و برایشان داستان تعریف می‌کنم. داستان‌های واقعی که ماجراهای عجیب‌وغریب و سرگرم‌کننده‌ای دارند و همیشه بچه‌ها با اشتیاق آنها را دنبال می‌کنند. این کارم باعث می‌شود فضایی از دوستی و صمیمیت بین ما شکل بگیرد و همیشه با من راحت باشند. دست می‌برد در جیب سمت چپش و یک کتابچه در می‌آورد. باز می‌کند. بچه‌ها دورش را گرفته‌اند. آسمان شیراز یک کم ابر دارد. در حیاط کوچک مدرسه در زمستان، عبایش با بادی ملایم جابه‌جا می‌شود. می‌گوید: اینجا نوشته: به پدر و مادر خود احترام بگذارید. کتابچه را می‌بندد و می‌گوید: فردا پدرم به شیراز می‌آید. دوست دارید بعد از کلاس قرآن برویم دیدنش و برایتان درباره بازیگری صحبت کند؟ همه بلند می‌گویند: بـــله.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.