آینه
ایران نقشه جدید حمله به دولت محافل تندرو این هفته یک عملیات سیاسی و روانی جدید علیه دولت روحانی را کلید زدند. این تهاجم ابتدا بهصورت تیتر و تصاویر اهانتآمیز در جراید و سایتهای تندروها نمایان شد اما در ادامه به محور ثابت سخنرانی و بیانیه تشکل ها و دستجات این جریان تبدیل شد با این حال این موج تهاجم برای کارشناسان سیاسی چندان غافلگیرکننده نبود. تحلیلگران اهداف و انگیزههای سیاسی را به روشنی در پس این حملات میبینند. برخی نزدیکشدن به انتخابات مجلس آتی را مورد اشاره قرار میدهند و بعضی عملکرد دولت در مبارزه با مفاسد اقتصادی و افشاگری درباره رانتخواریها را بیارتباط با شدت گرفتن آتش حملات مخالفان نمیدانند. در مجموع قاطبه این کارشناسان در این نکته اشتراک دارند که دولت یازدهم با توجه به مشکلات و شرایط خاصی که داشته، از مسیر برنامهها و شعارهای خود منحرف نشده است.
اعتماد نبرد پنهان بر سر مجلس محمدحسین مهرزاد: انتخابات آتی چندقطبی خواهد بود؟ آیا جریانهای سیاسی موجود توانایی ساخت یک دوقطبی تمامعیار را خواهند داشت؟ اساسا آیا انتخابات مجلس با وسعت حوزههای انتخابیه و حضور «چهرههای مستقل» که وابستگی سیاسی به جریانهای شناختهشده کشور ندارند امکان قطبیشدن دارد؟ اصولگرایان با برگزاری پنج همایش تلاش کردهاند تا اختلافاتی را که حالا بنیادینتر از هر زمانی شده پوشش دهند و اصلاحطلبان نیز با برگزاری دو همایش سراسری به اجماع و کسب حداکثر کرسیهای مجلس میاندیشند. اما آیا ظاهر و باطن وحدت در این دو جریان سیاسی یکی است؟ اصلاحطلبان و اصولگرایان در دوفاز مختلف در تلاش برای ورود همهجانبه به انتخابات مجلس هستند اما جنس دغدغههایشان با یکدیگر تفاوت دارد و هر یک برای موفقیت فرصتها و ابزارهای متفاوتی دارند که میتواند متضمن پیروزیشان باشد... اصلاحطلبان توانستهاند از بهار سال گذشته به این سو وحدتی که حول محور خاتمی، هاشمی، سیدحسن خمینی و ناطقنوری به دست آوردند را حفظ کنند و با کناررفتن عارف از رقابتهای انتخاباتی، حسن روحانی را راهی پاستور کنند. اما به خوبی میدانند که در انتخابات مجلس تنها وحدت شرط لازم و کافی برای پیروزی نیست. به همین دلیل هم به نظر میرسد اینروزها در حال عبور از پروژه شکلدهی مجلسی مانند مجلس پنجم هستند و میخواهند اکثریت کرسیها را به دست آورند... . آنچه امروز از فضای سیاسی ایران میتوان برداشت کرد این است که یک قطب انتخابات آتی اصلاحطلبان خواهند بود... . شاید تنها محمود احمدینژاد در صورت صدور اجازه برای ورود تمام قد به انتخابات آتی بتواند یک رقیب جدی برای اصلاحطلبان باشد و انتخابات را به یک دوقطبی هیجانانگیز تبدیل کند.
وطن امروز دیپلماسی پیاده سیدعابدین نورالدینی: آقایان ظریف و کری هفته گذشته در یکی از خیابانهای ژنو پیادهروی کردند و وجهی از دیپلماسی خیابانی را به معرض نمایش گذاشتند. هستند افرادی در ایران که از مشاهده پیادهروی ظریف و کری ذوقزده شدند و این حرکت را به معنای یک توفیق دیپلماتیک دانستند اما واقعیت آن است که این قبیل رفتارها نمیتواند گزارهای برای اثبات موفقیت یک دیپلماسی باشد. باید موضوع را بدون توجه به هیجانات و احساسات بررسی کرد. آقای ظریف بیش از یکسالونیم است سکاندار دستگاه دیپلماسی کشور است. دولت یازدهم نیز مدعی دیپلماسی است. یعنی پس از «امنیت ملی»، خود را متخصص دیپلماسی میداند. آنها یک رویکرد جدید در عرصه سیاست خارجی را به مرحله اجرا گذاشتهاند. نسخه جدید «اعتمادسازی» با مدیریت روحانی و اجرای جواد ظریف در دستور کار سیاست خارجی دولت قرار گرفت. حالا یکسالونیم گذشته است. نتیجه این نسخه چه شد؟ آیا پیادهروی با کری بهعنوان یک توفیق این نسخه دیپلماسی باید محاسبه شود؟ مکالمه روحانی و اوباما چطور؟ موفقیت دیپلماسی یک دولت را با چنین شاخصهایی اندازه نمیگیرند... . .
کیهان حزب اصلاحطلب ندای ایرانیان در تحلیلی ضمن واکنش به حاشیههای نشست پنجشنبه گذشته اصلاحطلبان برای وحدت، بزرگترین پیام این گردهمایی بیرمق را تفرقه دانست. این حزب اصلاحطلب در پایگاه اطلاعرسانی خود طی تحلیلی نوشت: این همایش بهخوبی نشان داد که اگر مخالفان و منتقدان ندا بهجای آنکه وقت خود را صرف پیداکردن مستندات خائنبودن این حزب به آرمانهای اصلاحطلبی کنند بیش از هرچیز بایستی به فکر درمان نشانههای تفرق در جبهه اصلاحات باشند. «ندای ایرانیان»ادامه داد: روزنامههای اصلاحطلب بیش از آنکه بهدنبال تحلیل دلایل نشستن دکتر خرازی بر ردیفهای عقبتر سالن همایشِ اصلاحطلبان باشند، باید بهدنبال یافتن چرایی بینظمی ملموس این همایش بوده تا از تکرار آن در آینده جلوگیری شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.