|

پیامی به همکارانم در کنگره

رهبر جدید حزب جمهوریخواه در کنگره به نکات جدیدی اشاره کرده است؛ او گفته با وجود اینکه گفت‌وگو‌های دیپلماتیک با متحدان بین‌المللی در مورد ایران در حال ورود به مرحله جدید و امیدوارکننده‌ای است، ممکن است اقدامات تنبیهی علیه ایران اولین تصمیم او در آغاز کار باشد. اما اگر همکاران من در کنگره واقعا برای کنترل خواسته‌های هسته‌ای ایران جدی هستند باید در مقابل وسوسه مداخله ایستادگی کنند و به مذاکره‌کنندگان آمریکا اجازه دهند که کار خود را به پایان برسانند.

تغییردادن شرایط یا اهداف مذاکرات یا تغییر پست بازیکنان، آن‌هم در زمانی که خط پایان جلو چشمان ماست می‌تواند باعث خراب‌شدن نتایج شود. تمدید چهارماهه زمان مذاکرات از ماه نوامبر با گروه 1+5 (پنج عضو دایم شورای‌امنیت به‌اضافه آلمان)، هم نشان‌دهنده وجود اختلافات و بحث‌های دشوار است و هم نشان‌دهنده اهمیت ادامه این گفت‌وگو‌ها. ما تنها چندگام کوتاه برای به‌سرانجام‌رساندن و بااطمینان خاتمه‌دادن به مناقشه هسته‌ای ایران در پیش داریم. در 18ماه گذشته در رسیدن به توافق موقت میان ایران و جامعه بین‌المللی- که با نام طرح اقدام مشترک شناخته می‌شود- پیشرفت‌های زیادی داشته‌ایم. در حالی که «طرح اقدام مشترک» تنها یک توافق کوتاه‌مدت است، ایران در راستای آن حرکت کرده و اجازه بررسی بخش‌هایی از مراکز هسته‌ای خود را داده و در مواضع هسته‌ای خود تغییراتی ایجاد کرده که نشان می‌دهد این کشور برای مذاکرات جدی آمادگی و تمایل دارد. در حالی که مذاکره‌کنندگان در تلاش برای رسیدن به یک توافق قابل‌اطمینان، تحقق‌پذیر و بادوام در مورد برنامه هسته‌ای ایران هستند، کنگره می‌تواند در این میان نقش نظارتی ایفا کند. اما اقدام آمرانه و تقاضای امتیازات ویژه از ایران می‌تواند به بی‌ثباتی مذاکرات دیپلماتیک بینجامد. هر دو طرف برای ادامه مذاکرات و رسیدن به موفقیت نهایی، نیازمند توازن دیپلماتیک هستند. به‌عنوان مثال مطرح‌کردن توقعات غیرمنطقی یا درخواست‌های خاص و زیاد در توافق نهایی برای قانع‌کردن کنگره کار عاقلانه‌ای نیست. به‌علاوه میز مذاکره جایی برای وادارکردن ایران به اصلاح عملکرد خود در مورد مسایل غیرمرتبط با مسایل هسته‌ای نیست. در‌گیرکردن ایران در مسایلی که از نظر آمریکا و جامعه بین‌المللی غیرقابل‌قبول است، درست نیست. وقتی هنوز هیچ مشکلی حل نشده، ما نباید اصرار کنیم که همه مشکلات حل شود؛ یک توافق هسته‌ای باید اولویت ما باشد، این توافقنامه می‌تواند پیشرفت ما را در موارد دیگر آسان کند. اعمال تحریم‌های اقتصادی جدید و غیرقابل‌انعطاف- که توسط تعدادی از همکاران من در کنگره از جمله سناتور کرک و منندز پیشنهاد شده است- می‌تواند به چشم‌انداز توافق هسته‌ای با ایران آسیب جدی وارد کند. اقدام تنبیهی جدید می‌تواند باعث تقویت موضع تندروهای ایران شده و احتمال خروج ایران از مذاکرات را افزایش دهد. اقدام یکجانبه می‌تواند ثبات و اتحاد بین‌المللی ما را تضعیف کند و در حقیقت تحریم‌های بین‌المللی موجود را تضعیف می‌کند. درست است که ما گمان می‌کنیم تحریم‌های کنونی دلیل عمده حضور ایران بر سر میز مذاکره است و کنگره باید آماده باشد که در صورت نقض ضوابط «طرح اقدام مشترک» یا هر توافق هسته‌ای دیگری در آینده توسط ایران ،مجددا تحریم‌ها را اعمال و تقویت کند. اما در حال حاضر اقدام تنبیهی این پیام را می‌فرستد که کنگره از تیم مذاکره‌کننده آمریکا حمایت نمی‌کند. ما نمی‌توانیم این واقعیت را نادیده بگیریم که رسیدن به یک توافق هسته‌ای پایدار و محکم با ایران برای آمریکا، اسراییل، خاورمیانه و دنیا گزینه مطمئن‌تری است. گفت‌وگو‌های هسته‌ای با ایران هنوز ممکن است تحت فشار مخالفان و بی‌اعتمادی در داخل و خارج از ایران فروبریزد. اما آمریکا و جامعه بین‌المللی باید تلاش کنند زیرا امنیت ما با توافق هسته‌ای با ایران ایجاد می‌شود و در صورت شکست این مذاکرات ما با گزینه‌های شومی روبه‌رو خواهیم شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.