|

تازه‌های نشر هیلا

زبان تهران در حالی که زمان زیادی از درگذشت مرتضی احمدی، هنرمند برجسته‌ای که بخشی از حافظه تهران قدیم بود، نمی‌گذرد، نشر هیلا ویراست تازه‌ای از کتاب «فرهنگ بروبچه‌های تِرون» او را منتشر کرده است. این کتاب، شامل «کلمه‌های ویژه، واژه‌ها، اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های تهرانی» است که توسط شادروان مرتضی احمدی گردآوری شده‌اند. مرتضی احمدی در بخشی از پیشگفتارش بر این کتاب، درباره شیوه تدوین آن و ویژگی‌های آن نوشته است: «من برای جمع‌آوری فرهنگ بروبچه‌های تِرون به یاری حافظه‌ام متکی بودم و گپ‌زدن با بچه‌محل‌های هم‌سن‌‌وسالم و بچه‌های اصیل تهران و یادداشت‌کردن نکاتی که در گفته‌های‌شان می‌یافتم و امیدوارم که با این کار، دینم را به زادگاهم کمی ادا کرده باشم...» فرهنگ بروبچه‌های تِرون از دو بخش تشکیل شده است: «1. کلمات ویژه، 2. واژه‌ها و تعبیرات. در بخش «کلمات ویژه» کلماتی آمده‌اند که طرز تلفظشان در زبان تهران منحصربه‌فرد است و در سایر لهجه‌ها به گونه‌ای دیگر تلفظ می‌شوند. برای سهولت فراگیری طرز تلفظ اینگونه کلمات، از آوانویسی لاتین استفاده کرده‌ایم (جدول «حروف به کار رفته در آوانگاری» در صفحه 10 چاپ شده است). در بخش «واژه‌ها و تعبیرات» که بخش اصلی کتاب نیز شمرده می‌شود، ابتدا، همان‌گونه که از نامش پیداست، واژه‌ها و تعبیرات تهرانی شرح داده شده‌اند و در پایان صفحات مربوط به هر حرف، اصطلاحات و ضرب‌المثل‌ها ذکر شده‌اند. در این بخش نیز اگر واژه، اصطلاح یا ضرب‌المثلی با لهجه تهرانی نوشته شده باشد، تلفظ آن با حروف آوانگاری لاتین نیز آمده تا تلفظ دقیق آنها ثبت و ضبط شود.» ویراست تازه «فرهنگ بروبچه‌های تِرون» در 320 صفحه منتشر شده است. هنوز خواب خرابم ادامه دارد «رسواخانه» عنوان رمانی است نوشته محمدعلی مهمان‌نوازان که اخیرا از طرف نشر هیلا منتشر شده است؛ رمانی در 14 فصل و با راوی اول‌شخص که اینگونه روایت خود را آغاز می‌کند: «دوباره مادام یاد جوانی کرده. چشم ژانت و ژاکلین را دور دیده، یکی از آن آهنگ‌هایی را که من حتی یک کلمه‌شان را هم نمی‌فهمم گذاشته و اول صبحی برای خودش جشن گرفته. آن هم توی چنین روز ابری و دلگیری. هرچند باران سمج و لجوج دیشب حالا کمی کوتاه آمده، اما بوی نمناکی هوا تن تهران خواب‌آلود را آغشته کرده و روزی خیس و خاکستری را نوید می‌دهد. بعد از بیدارخوابی این چندساعت، یک‌لحظه سر جا به غلت و واغلت افتاده‌ام و دلم نمی‌خواهد بستر گرم‌شده‌ام را رها کنم. می‌دانم بی‌فایده است. کم‌کم دارم به این نتیجه می‌رسم که نباید شب‌ها ساعت کوک کنم. هربار که ساعت بیدارباش موبایلم را برای صبح روز بعد فعال می‌کنم خوابم سبک می‌شود و هربار ناخواسته قبل از زنگ‌خوردنِ ساعت بیدار می‌شوم. نمی‌دانم، انگار وقتی قرار است سر ساعت مشخصی بلند شوم اضطراب جنون‌آمیزی در رگ‌هایم به جریان می‌افتد و نمی‌گذارد مغزم فرمان خوابی عمیق و دلچسب را صادر کند. مانده‌ام چه کنم، ساعت کوک نمی‌کنم خواب می‌مانم، کوک می‌کنم خوابم آشفته می‌شود. امروز صدای آهنگی که مادام گذاشته بیدارم کرده، اما نه... می‌دانم از وقتی روز خودش را پهن کرده و شرشر باران بهاری کمی فروکش کرده، فقط دارم ادای خوابیدن را درمی‌آورم و سعی دارم به‌زور خودم را گول بزنم که هنوز خواب خرابم ادامه دارد. چشم‌هایم به سقف خیره مانده و احساس می‌کنم تک‌تک سلول‌هایم را با سریش به زمین چسبانده‌اند. برخلاف همیشه، تنها جایی از بدنم که به شدت به کار افتاده مغزم است. تمام اعضا و جوارحم، لس و لخت، بی‌حرکت مانده و چنددقیقه‌ای می‌شود که مثل افلیجی مفلوک در یک سکونِ تمام‌قد مانده‌ام و دیگر از آن دنده‌به‌دنده‌شدن‌های لحظه‌های قبل هم خبری نیست.» پسر بچه و آقای خاکستری «عاشقی با حال‌وهوای پشه‌های لهیده»، مجموعه هشت داستان است از حمید اباذری که نشر هیلا آن را منتشر کرده است. عنوان‌های داستان‌های این مجموعه عبارتند از: «آنا»، «تکیه‌ام سال‌هاست به کُنار است»، «بزک یا خودآرایی؛ یا واژه ‌بسته‌بودن چه حال‌وهوایی دارد؟»، «حافظه اول؛ حافظه دوم»، «سونات اُرس»، «شطحیات عاشقانه مستعدترین مجرد قرن»، «عاشقی با حال‌وهوای پشه‌های لهیده» و «کودکانه». آنچه در ادامه می‌آید سطرهایی است از داستان «کودکانه» از این مجموعه: «آقای خاکستری که همچنان نیم‌تنه‌اش با نفس‌هاش بالا و پایین می‌شد، تک‌تک وسایل بازی را نگاه کرد. سُرسُره زرد، تاب قرمز، الاکلنگ نارنجی با نشیمن‌های زرد، ... بعد از اینکه چرخش سرش به انتها رسید، دستش را روی نیمکت فشار داد و از جاش بلند شد. پارک دیگر کاملا خلوت شده بود و هرچه اطراف را نگاه کرد، کسی را در محدوده مفروض ایمنش ندید. فقط یک باغبان نارنجی پوش، شیلنگ قطور آب را از روی شانه‌اش رد کرده بود و به‌سختی دنبال خودش می‌کشاند. چند قدم برداشت و وارد محوطه وسایل بازی شد و به طرف تاب‌ها رفت. کنار یکی از تاب‌ها ایستاد. زنجیر یک طرفش را توی دستش گرفت و تاب را سر جاش تکانی داد. تاب هنوز یک رفت و برگشت را نچشیده بود، که توی دستش واماند. صدای قدم‌هایی از پشت‌سرش آمده بود. یکدفعه پسربچه‌ای سه چهارساله، دورش زد و درست روی همان تابِ توی دست آقای خاکستری نشست. «هُل بده! هُل بده!» بدجور جا خورده بود. چندلحظه‌ای همین جور هاج‌وواج به پسربچه زل زد. پسربچه روی تابی که توی دستش یک‌وری مانده، نشسته بود و حرفش را تکرار می‌کرد. به نظرش بچه شیرین و بانمکی بود اما از همان‌ها که به سختی می‌توان تشخیص داد فرشته‌ای معصوم است یا سرتقی خبیث! با آنکه صورت پسربچه جمع‌وجور بود و گرد، عضله‌های لپ‌ها و دور چشم‌هاش در ایفای نقش شادی، پف کرده و مثل سوسیس متورم شده بودند. «هُل بده دیگر! » آقای خاکستری نگاهش را از روی پسربچه که برمی‌گشت و تذکر می‌داد و باز به جلو نگاه می‌کرد، به سختی کند و خوب اطرافش را بررسی کرد. «چرا هُل نمی‌دهی؟!» بالاخره با وجود اینکه هنوز مردد بود که اعتماد بکند یا نه، خودش را جابه‌جا کرد، پشت‌سر پسربچه ایستاد و با آن یکی دستش، زنجیر دیگر تاب را گرفت. همزمان اطرافش را گذرا رصد کرد و تاب را تکانی داد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.