فراموش نباید کرد
کریم ارغندهپور
چندروز پیش با یکی از دوستان خیرخواه همصحبت بودیم. با نگرانی از وضعیت موجود انتقاد میکرد و از اینکه دولت روحانی هم نتوانسته تغییری در اوضاع بدهد ناراحت بود. نظر مرا پرسید. گفتم: «شرایط نسبت به دوران دولت قبل تفاوت زیادی کرده، هم روندها بهبود یافته و هم امیدواریهایی بازگشته. البته این به معنای ایدهآلبودن اوضاع نیست. بعید میدانم حتی شخص رییسجمهور هم چنین ادعایی داشته باشد ولی همین تغییراتی که ظرف یکسالونیم گذشته صورت گرفته نباید ناچیز انگاشته شود. سالها طول میکشد تا آنچه در هشتسال پیشتر شده جبران شود و ما به نقطهای که قبلا ایستاده بودیم، برسیم.» چهرهای درهم کشید و به تنگناهایی اشاره کرد که همچنان بر سر جای خود باقی ماندهاند. گفتم: «اوضاع کشور را باید واقعی دید. جامعه مدنی هم باید مطالبات خود را داشته باشد. اما اینکه سیر تغییرات سریع و مطابق آنچه ما میل میکنیم انجام شود چندان واقعی نیست.» مردم ما در حال تمرین دموکراسی هستند. از این نظر ما گامهای ابتدایی را طی میکنیم. دوران احمدینژاد هزینههای زیادی را بر کشور تحمیل کرد ولی حداقل این حسن را داشت که بسیاری از مردم نقش حیاتی حضور و مسوولیتشان را در مشارکت در صحنههای تصمیمگیری و همین حقی که قانون به تکتک آنها داده، حس کنند. همین آموزه بود که نتیجه انتخابات گذشته را به آن شکل رقم زد. پارهای موانع دولت چنان آشکارند که نیاز به برشمردن ندارند. با این اوضاع، انتظار تلاش برای تحقق وعدههای رییسجمهور جزو حقوق رایدهندگان است ولی نباید کارهای صورتگرفته را سبک و یا ناچیز دانست. اولین آموزه دموکراسی، شکیبایی و اصرار بر حقوق قانونی است. به همین ترتیب که وجود این صفات برای تحقق وعدهها حیاتی هستند، ناصبوری و ناپایداری مثل هدایای گرانقدری است که افراد صاحب حق، سخاوتمندانه در دامان مخالفان میگذارند. به همان ترتیب که باید برای تحقق وعدههای رییسجمهور اصرار کرد، نباید از یاد برد که اوضاع نسبت به قبل چه تغییری کرده. نباید کارهای بزرگ انجامشده و همتهای والا را ناچیز شمرد؛ اگرچه فاصله تا وضعیت بهتر همچنان قابلتوجه است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.