|

تحصیل کودکان بازمانده از تحصیل، رویا یا واقعیت؟

عسل عباسیان: «علی ربیعی»، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی دو روز پیش در جشن بیمه سلامت همگانی با اشاره به شناسایی ۱۷۵هزارکودک بازمانده از تحصیل در کشور گفته بود: «بسترهای لازم برای ادامه‌تحصیل این کودکان فراهم شده و امروز هیچ ‌کودک بازمانده از تحصیل نداریم و مبارزه با فقر سواد در دستور کار کمیسیون اجتماعی دولت قرار دارد.» سراغ سه‌چهره رفته‌ایم تا نظر آنها را در این‌باره بدانیم و از آنها بپرسیم آیا این خبر را باور می کنند یا نه؟

مصطفی اقلیما رییس انجمن علمی مددکاران اجتماعی

مساله تحصیل کودکان بازمانده از تحصیل کجا درست شده؟ کدام امکان برایشان ایجاد شده که آقای وزیر می‌گویند همه این کودکان ساماندهی شده‌اند؟ 25درصد از افرادی که برای تحصیل، وارد مدرسه می‌شوند به دلایل مختلفی ممکن است در دوره‌های مختلف از تحصیل باز بمانند و ترک تحصیل کنند. یعنی یک‌چهارم بودجه آموزش‌و‌پرورش برای افرادی صرف می‌شود که به دلایلی از مدرسه اخراج شده‌ یا مردود شده‌اند و دیگر تحصیل نمی‌کنند. اما مقصر اصلی هم آموزش‌وپرورش است که شرایط لازم را برای رفع موانع تحصیل این کودکان فراهم نکرده است. بچه‌هایی که ترک تحصیل می‌کنند اغلب مشکلات شدید خانوادگی دارند، بچه‌هایی هستند که مادرشان معتاد یا پدرشان زندان است و مشکلات بزرگی دارند که دیگر نمی‌توانند درس بخوانند و مجبور می‌شوند به‌جای درس‌خواندن، کار کنند. برای این بچه‌ها و این خانواده‌ها چه چاره‌ای اندیشیده شده است؟ هیچ. تنها کاری که سازمان بهزیستی می‌کند این است که ماهی حداکثر 40تا50هزارتومان به این خانواده‌ها می‌دهد. اگر بهزیستی کمک نکند، کمیته امداد در حدود همین مبلغ کمک می‌کند. متاسفانه دولت‌ها در این سال‌ها هیچ کاری برای خانواده‌های آسیب‌دیده نکرده‌اند و کمک‌های دولت فقط سمبلیک و در حد همان ماهی 40 یا 50هزارتومان است که هیچ دردی را دوا نمی‌کند. در پایین‌ترین نقطه شهر تهران اجاره یک اتاق لااقل ماهی 250تا300هزارتومان است و ماهی 50هزارتومان هیچ گره‌ای از مشکل خانواده‌های محروم باز نمی‌کند. بهتر است مسوولان در حضور افراد متخصص که با این آسیب‌ها سروکار دارند، برای حل این مشکلات چاره‌جویی کنند.

لاله اسکندری بازیگر

آنچه هرروزه در کوچه و خیابان می‌بینیم حکایت از آن دارد که کودکان بسیاری تحصیل نمی‌کنند و من فکر نمی‌کنم همه کودکان هم‌اکنون مشغول تحصیل باشند. ‌ای ‌کاش این حرف واقعیت داشت اما آنچه سر چهارراه‌ها می‌بینیم این است که کودکان کار نه‌تنها کمتر نشده‌اند که هرروز بیشتر هم می‌شوند. در روستاهای محروم بچه‌هایی هستند که حتی شناسنامه هم ندارند، چه برسد به امکانات برای تحصیل! ممکن است حتی فرضا این بچه‌ها مقطع کوتاهی هم تحصیل کنند اما من شخصا خیلی‌ها را دیده‌ام که نتوانسته‌اند به‌دلیل مشکلات خانوادگی و مالی تحصیلاتشان را ادامه بدهند. اینکه کودک بازمانده از تحصیل نداشته باشیم به یک رویا می‌ماند. خیلی از موسسات خیریه هستند که کارشان بحث آموزش کودکان بازمانده از تحصیل است، طبعا اگر چنین چیزی صحت داشته باشد و همه کودکان مشغول به تحصیل باشند، هیچ‌یک از این ان‌جی‌او‌ها دیگر نباید فعالیت کنند. به‌هرحال اگر روزی این آرزو تبدیل به واقعیت شود باعث خوشحالی هر ایرانی است.

محمدابراهیم جعفری نقاش و شاعر

آنچه همه‌روزه در خیابان می‌بینیم، ناقض این جمله است که کودک بازمانده از تحصیل نداریم. در کوچه و خیابان هرروز بچه‌هایی را می‌بینیم که در عمرشان حتی یک‌روز هم به مدرسه نرفته‌اند. نمی‌توان باور کرد که همه کودکان مشغول تحصیل هستند، چون باخبرم که هنوز رسم است بسیاری از پدرانی که احتیاج به کمک فرزندانشان در کار دارند به بچه‌ها می‌گویند اگر کار کنی وضعیت‌مان بهتر از دیگران می‌شود و به این وسیله آنها را وادار به کارکردن می‌کنند و اینگونه است که بسیاری از کودکان اصلا رنگ مدرسه را هم نمی‌بینند و از کودکی به کار مشغول می‌شوند. با توجه به اینکه من بروجرد به دنیا آمده‌ام بعضا می‌شنوم که آنجا و در بسیاری از شهرستان‌ها عده‌ای از کسانی که کار می‌کنند، فرزندان کوچکشان را هم به کار گرفته‌اند و بچه‌ای که کار کند هم مسلما دیگر فرصت تحصیل ندارد. من فکر نمی‌کنم در جمعیت هفتادوچند‌میلیونی ایران عدم‌وجود کودکان بازمانده از تحصیل هنوز محقق شده باشد. ما در سراسر ایران، شهرستان‌های بسیار زیادی داریم. شهرستان‌هایی که در آن روستاهای محروم وجود دارد و در روستاهای محروم اصلا فضایی ایجاد نشده که بچه‌ها به‌طور سازماندهی‌شده درس بخوانند. اگر بنا باشد تحصیل کودکان را جدی بگیریم و مشکل کودکان بازمانده از تحصیل را حل کنیم باید از مرحله کودکستان و سنین خیلی‌کم شروع کنیم. اگر برای آموزش از پنج‌سالگی شروع نکنیم، حاصلش راه به جایی نمی‌برد. از طرفی باید مساله تحصیل کودکان را در روستاها جدی گرفت؛ کودکان روستایی ما که در دل طبیعت رشد کرده‌اند اغلب بسیار باهوشند. اما این‌ها انتظارات خیلی خوشبینانه‌ای است چون حتی حالا کتاب‌های درسی‌ای که وجود دارد شاید برای بیش از هفت یا هشت‌سال پیش باشد و به روز نشده درحالی‌که در دنیای امروز هر 10سال دیگر یک قرن به حساب می‌آید و اگر نحوه تدریسی که پنج‌سال پیش در مدرسه‌ها وجود داشته هنوز ادامه پیدا کند این یعنی ما به اندازه نیم‌قرن از سیر تعلیم و تربیت عقب مانده‌ایم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.