رفراندوم هنری
حسین عبدالهاشمپور
شاید عجیب به نظر برسد اما واقعا معتقدم ایران بیش از همیشه به یک «رفراندوم هنری» هم نیاز دارد: چنددرصد مردم موسیقی میخواهند؟ چنددرصد دوست دارند ساز را در تلویزیون ببینند؟ چنددرصد مخالف کنسرتاند؟ چنددرصد اعتقاد دارند خطقرمزها برای تولید فیلم و تئاتر و کتاب عریض و پررنگ است؟ و... . ضرورت مراجعه به آرای اقشار مختلف مردم از اینروست که گویا دلواپسان محترم پس از دلواپسی برای مذاکرات هستهای، دربست دلواپس فرهنگ و هنر کشورند! حتی مدتهاست پا را از نظریهپردازی فراتر گذاشته، وارد مرحله اجرایی و عملیاتی شدهاند؛ باور نمیکنید، اخبار روزانه دلواپسانه را رصد فرمایید: از تلاشهای نافرجام و بافرجام سازمانیافته برای جلوگیری از کنسرتها گرفته تا دخالت آشکار در لغو اکران فیلمها، تحدید فضای نشر کتاب و حملات دامنهدار رسانهای به تئاتر و...، خلاصه اینکه اتاق فرمان دلواپسان در عرصه هنر، تمامقد ایستاده تا مبادا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی روزی را بدون بحران سپری کند. راستش از همین گفتوشنودهای میدانی هم چنین برمیآید که مردم، بنیانهای این حجم دلواپسی را در وادی هنر درک نمیکنند؛ واقعا چرا رویدادی که دولت برآمده از آرای ملت مجوز میدهد و کاملا وفق قانون است، جمعی حداقلی، همه کار و زندگی خود را بر زمین میگذارند و آستین همت برای لغوش بالا میزنند؟ گاهی حتی بهجد یا شوخی هنرمندان میپرسند نکند شغل حضرات، همین دلواپسی است؟! اینهمه در حالی است که اکثریت جامعه هنرمندان و هنردوستان بارهاوبارها از سیاستهای کلی و راهبردهای کلان وزارت فرهنگ، حمایت کرده و اگر نقدی هم هست بر صبوریهایی است که در مشکلات از خود بروز میدهد؛ جالبتر اینکه این پشتیبانیها در روزگاری است که جیب دولت برخلاف دههای که گذشت خالی است و انبان وزارت فرهنگ، خالیتر از همیشه... . راستش با وجود شرحی که رفت، چنین برمیآید که صدای دلواپسان محترم بیشتر شنیده میشود و دروغ چرا، گاهی قدرتشان بیشتر هم میچربد. اینجاست که مبحث «رفراندومهنری» به ذهن خطور میکند؛ آیا میتوان پیشنهاد رییسجمهور محترم در این خصوص را به موضوع و سوالی تعمیم داد که تثبیت جایگاه هنر و هنرمند و نیز امنیتخاطر جامعه هنردوست را همراه آورد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.