|

احصایی به روایت احصایی

قطار زندگی من با قطار «هنر»، در ایستگاه «بهار» تلاقی کرد و از چهل‌وچندسال پیش تا امروز سرنوشت ما به هم گره خورد. بهار1354، در روزه‌داری‌های ادواری‌ام، در حالتی از مواجهه شدید عاطفی با کلام«الله»، که یکسره ذهن و دل مرا به تصرف درآورده بود، حدود 200قطعه کار انجام دادم که تکنیک اجرای آنها، حضور دایم و آمادگی شدید روحی را می‌طلبید؛ ضرباهنگی که هدایت قلم را «قلب» برعهده داشت. آثار معروف به «ذکر تصویری ‌الله» حاصل این تلاقی مهم است. این دسته از آثار یادگار نوروز هستند و شاید همین تلاقی و تداعی، نوروز را برایم دوست داشتنی‌تر کرده. نوروز، اما برایم حاصل احساس عام‌تری هم است. نوروز دست مردم را می‌گیرد و از زیر سقف‌ها و درهای بسته فضاهای خفه لای دیوارهای بلند و نزدیک شهرها و خانه‌ها به دامن آزاد و بی‌کرانه طبیعت می‌کشاند: گرم از بهار، روشن از آفتاب، لرزان از هیجان آفرینش و آفریدن، زیبا از هنرمندی باد و باران، آراسته با شکوفه، جوانه، سبزه و معطر از بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه‌های شسته، باران خورده پاک و... . نوروز تجدیدخاطره بزرگی است: خاطره خویشاوندی انسان با طبیعت. تولد و ایام کودکی‌ام را در قزوین، خانه جد پدری‌ام گذراندم. در قسمت جنوبی حیاط، آشپزخانه بزرگی قرار داشت. در آن از جمله دو تنور بود؛ یکی برای نان پختن هرفصل و دیگری، برای شیرینی اعیاد فراهم کردن. جاهایی برای نگهداری دیگ‌ها و دیگر وسایل طباخی و هیزم و چیز‌های دیگر. دیوار ستبر و بلند آن به داخل حیاط مایل شده بود و چند تیرک حایل بر سینه ستون‌ها. شاید توهم بود ولی می‌دیدم سال‌به‌سال بیشتر خم می‌شود و همیشه نگران فروریختن آن بودم. ولی مگر از خیال آن «خانه پدری» فارغ بودم؟ دوره اول دبیرستان را که به قزوین بازگشتم و عقلم کمی رسیده بود، توصیه کردم بالای دیوار را بردارند که سبک شود تا کم‌کم بتراشند و دیوار نو بسازند. به خرج شان نرفت. ناودان کور و گرفته بام آشپزخانه و صاحب آن مقابل باران‌های رحمت ایستاد. باران رحمت ویرانگر شد. پی دیوار را سست کرد و دیوار آوار شد. گویی پدربزرگم مسکنی یک‌بار مصرف برای فرزندش گذاشته بود. پدر خانه را فروخت و به تهران کوچ کردیم. در همان زمان دانشجویی که گرافیک می‌خواندم، خوشنویسی را تدریس می‌کردم، ‌چون در آن سال‌ها به‌عنوان یک‌خوشنویس شناخته شده فعالیت داشتم. سال‌ها هم خوشنویسی کردم، ‌اما دلم می‌خواست به عرصه‌های جدیدی فکر کنم و به همین خاطر تصمیم گرفتم که از هنر خوشنویسی به شکل دیگری بهره ببرم. هرچند که شکستن ساختار خطوط و نوشته‌ها در ابتدا برایم کاری بسیار دشوار بود و انتقادهای بسیاری را نیز به وجود آورد، اما کشف یک افق جدید بیش از هرچیز برای من اهمیت داشت. از همان سال‌ها ضمن خطاطی نستعلیق با دیدن قرآن‌های برادران بایسنقری در موزه آستان قدس رضوی و نیز قرآن‌های بزرگ موزه ایران باستان، به کتابت قرآن مجید، به خط ثلث و محقق علاقه‌مند شدم، اما رفته‌رفته به خط «محقق» گرایش بیشتری یافتم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.