|

وقتی که کشیدن، کشتن می‌آفریند

سعید برآبادی: «عصر که منزل اومد خونه، گفت بچه کجاست؟ گفتم نمی‌دونم، من خواب بودم رفته بیرون. زد به سرش و پرید تو کوچه به داد و قال. اما بچه نبود که نبود.»وسط نشئگی تلخ «متادون» یادش نمی‌آید که دختربچه را عصر همان روز، یک ساعت قبل از آمدن همسرش، برده و جایی آن طرف خط فروخته است. وقتی که یادش می‌آید، شقیقه‌هایش عرق می‌کند و سرش را می‌اندازد پایین. صدای پنکه دوباره اوج می‌گیرد در اتاق. مشاور حرف نگفته او را ادامه می‌دهد: «ایشون بعد از آن ماجرا متواری می‌شوند اما قبل از اینکه پلیس بازداشت‌شان کند، بچه را پیدا می‌کنند و با معرفی به نیروی انتظامی، بچه به خانواده‌اش برمی‌گردد و ایشون هم می‌روند آن‌طرف اتوبان آزادگان پشت تپه‌ها در چادر زندگی می‌کنند.» پشت دست‌هایش کبره بسته، صورتش پر است از جوش‌ها و آبله‌هایی که رد جوشکاری هستند: «بهترین جوشکار «کاربیت» بودم، شبا تو گاراژ، یه ماشین رو تا صبح اتاق می‌ذاشتیم وسط کار هم یه نخود دود می‌کردیم. اما کم‌کم تریاک نایاب شد. گفتیم چی‌کار کنیم، گفتن چیزای دیگه هس که ارزون تره. زدیم و این شدیم.»دوسال است که از طرف خانواده‌اش به مرکز «متادون» درمانی آن طرف «آزادگان» معرفی شده. سر وقت می‌آید شیشه را می‌گیرد و همان جا قلپ اول را سر می‌کشد. در این دو سال، زنش حاضر نشده بچه را نشانش بدهد: نفر بعدی، «این آقا، دانشجو هستن الان. وضعشون خیلی بهتر شده. قبلا شیشه مصرف می‌کردن و به خاطرش انگشت کارفرماشونو قطع کردن. خودشونم دستشون قطع شده زیر ماشین.» ماجرا به اسفند پارسال برمی‌گردد. جوانک از تابستان می‌آمده در یک گاراژ بزرگ شاگردی می‌کرده. یک هفته جنس به دستش نمی‌رسد، روانی و عاصی می‌شود و برنامه می‌چیند: «یه رفیق داشتیم می‌اومد پیش ما می‌زدیم، بهش گفتم حالا من یه هفته دستم خالیه جنس از تو، مکان از من. گفت چرا دستت خالی باشه، این یارو (منظورش همان صاحب گاراژ است) انگشتر طلا داره که راحت 500 تومن می‌ارزه.» شبانه می‌روند بالای سر طرف، انگشتر را آرام می‌کشند بیرون، بیرون نمی‌آید، طرف بیدار می‌شود و بزن بزن راه می‌افتد، دوست جوانک، با تایلور می‌زند توی سر رییس و رییس در جا می‌میرد: «خبرش همه جا پخش شد. طرف رو زندان انداختن عید امسال. منم بازداشت بودم، اومدم بیرون معرفیم کردن اینجا. اول کلک می‌زدم هم شربت می‌خوردم هم بیرون می‌کشیدم تا اینکه یه شب زیر یه ماشین خوابم برد. سرایدار اومده بود ماشین رو جابه‌جا کنه، دستم به... رفت. قطعش کردن. بیچاره شدم... بدبخت شدم. دیدم دیگه راهی نیست...». مشاوران مرکزهای «متادون»، دلشان اندازه یک دنیا جا برای شنیدن دارد. هر بار که شیشه‌ای می‌دهند دست مشتری، باید شنونده هزار خاطره باشند؛ خاطره زنی که شوهرش را به‌خاطر شیشه کشته، خاطره مردی که انبار پنبه کرج را آتش زده، داستان پسر بچه‌ای که مادربزرگش را به خاطر ارث زخمی کرده و... بعد که اتاق خالی می‌شود، مشاور بلند می‌شود و ضبط را روشن می‌کند تا حین فهرست‌کردن متادون‌هایی که ارایه کرده، صدای شجریان تنها صدای اتاق باشد: «نه زمان را درد کسی/ نه کسی را درد زمان ...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.