|

تلخ و شیرین کشتار پاریس، زمانی برای دوستی

هلیا آبادی: اتفاقی که چندروز گذشته در پاریس رخ داد، آنقدر وحشتناک بود که بسیاری را وارد چالش و بازنگری در عرصه سیاست و روابط بین‌الملل کرد. این واقعه برای شهر زیبای اروپا که آزادی، برابری و برادری را جزو شعارهای خود می‌داند و هزاران‌نفر از گوشه‌وکنار دنیا هرروز برای دیدن آن سفر می‌کنند، رخدادی غریب بود. این‌روزها برخی می‌گویند همان کسانی که خود حامی ترور بودند، قربانی ترور شدند و عده‌ای دیگر می‌گویند مرگ جزای توهین آنها بود. در این تفسیرهای سیاسی اما سخنان صمیمی و مردمی بیش از هر زمان دیگری روی مهربانی و دلجویی خود را نشان داد و راه دوستی را باز کرد. هشتک‌هایی که با نام شارلی ابدو تشکیل شد و بعدتر هم هشتک «احمد» که برخی آن را اینگونه تغییر دادند: «من احمد‌م، پلیس مسلمانی که در درگیری کشته شد. شارلی مقدسات مسلمانان را مسخره کرد و من جانم را در عملیاتی از دست دادم که برای دفاع از حق آزادی بیان او بود.» برخی از نظرات غیررسمی بیشتر مورد توجه قرار گرفت. مثلا مارک زاکربرگ که هم درباره تهدید جان خودش نوشته بود و هم اینکه با این اتفاقات همدردی کرد یا جی.کی.رولینگ که طرفداری‌اش از مسلمانان را با توجه به سخنان مرداک بیان کرد و چنین نوشت: «تعداد مسلمانانی که توسط این تروریست‌های به‌اصطلاح اسلامگرا کشته شده‌اند، هشت‌برابر غیرمسلمان‌هاست. من شجاعت و رفتارهای مهربانانه کارمند مسلمان آن سوپرمارکت را که هدف دومین گروگانگیری در پاریس بود، می‌ستایم. او فردی بود که مشتریان یهودی را از چشم افراد مسلح پنهان و آنها را به اتاق تهویه در زیرزمین راهنمایی کرد.» همین‌طور برخی ابتکارات شخصی همچون مراسم گلدن‌گلوب روز یکشنبه که بازیگران و میهمانان با برگه‌هایی این اتفاق را محکوم کردند یا بر لباس‌ها و کیف‌هایشان علامت‌هایی در محکومیت آن قرار داده بودند. برخلاف آن، تصویر برج ایفل بدون بازدید‌کننده که در محاصره پلیس‌ها بود، تصویر هماهنگی و همراهی مردمی که ساعت‌ها در خیابان‌های پاریس تظاهرات می‌کردند، قابل‌توجه بود. آنها ساعت‌ها در آرامش و سکوت که البته هرازگاهی با شعارهایی برای گشودن راه و بیرون‌بردن افرادی که حالشان بد شده بود، تظاهرات کردند. همراه‌داشتن خودکار و چاقو در کنارهم، عکس چشم‌های سردبیر شارلی ابدو که بزرگ شده بود، مدادهای بزرگی که بر آنها نوشته بود بدون ترس و...، راهپیمایی‌ای که برای اعلام عشق و اتحاد بود و با حضور تمام اقلیت‌های مذهبی و نشان‌هایشان: «ما مسلمان هستیم»، «ما کاتولیک هستیم»، «مایهودی هستیم» و... در کنار هم قرار داشتند. یا حتی حضور محمودعباس و نتانیاهو در کنار هم؛ حضوری با حاشیه به‌طوری که روزنامه‌ هاآرتص گزارش داد که اولاند، رییس‌جمهور فرانسه از نتانیاهو خواسته بود برای این راهپیمایی به پاریس نیاید، اما نتانیاهو بی‌اجازه آمد و دولت فرانسه هم بلافاصله از محمود عباس خواست او هم بیاید یا حاشیه دیگری که دیروز درباره عکس‌های منتشرشده از حضور رهبران مطرح شده بود، به‌گونه‌ای که نماهای بسته نشان از حضورشان در میان مردم می‌داد و عکس‌های دیگر از حرکتشان به‌همراه بادی‌گاردها در خیابانی خلوت. اوباما که برای امضاکردن دفتر یادبود، همان ‌روز اول به سفارت فرانسه رفت، در این راهپیمایی غایب بود. در ایران نیز انواع واکنش‌ها نسبت به این اتفاق نشان داده شد؛ از محکومیت این اتفاق تا عدم امکان برگزاری تجمع همچنین پخش سکوت یک‌دقیقه‌ای که در ابتدای بازی بارسلونا و آتلتیکو انجام شده بود و روسای این دو باشگاه با پلاکاردهایی در دست، همدردی خود را با خانواده قربانیان حادثه تروریستی اخیر پاریس نشان دادند. همه اینها لحظه‌های تلخ و زیبایی بود که در این ماجرا خود را نشان داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.