تازههای نشر مروارید
دعوا فقط سر رنگها نبود نشر مروارید در ادامه پروژه انتشار گزیده اشعار شاعران معاصر، اخیرا «گزینه اشعار یداللهمفتون امینی» را منتشر کرده است. این مجموعه شامل ششبخش است با عنوانهای: «از سپیدها»، «از نیماییها»، «از نوکلاسیکها یا به عبارتی نوقدماییها»، «از غزلها»، «سایر آثار کلاسیک» و «از تازههایی بعد از تنظیم». کتاب مقدمهای دارد باعنوان «چند خاطره ادبی و چند اظهارنظر درباره شعر امروز ایران.» در بخش اول این مقدمه، خاطراتی از دیدارهای مفتونامینی با شاعرانی چون نیما، اخوان و شاملو نقل شده است. یکی از این خاطرات که از دیدار مفتون امینی با شاملو است از این قرار است: «روزی در مجلس شاملو از ایشان سوال شد آیا شما هم شعر پستمدرنی گفتهاید که جایی کسی نخوانده یا نشنیده باشد. ایشان با کمی مکث گفتند همین حالا میگویم: «لنگهکفش کهنه من/ زیر درخت بادمجان/ شیهه میکشد». بخشدوم مقدمه هم درباره شعر امروز ایران است. امینی در این بخش درباره شعر امروز ایران نوشته است: «فکر میکنم که وضع شعر امروز ایران بهمراتب بهتر از چنددهه پیشتر است ولی هنوز با همه کوششها و نوآوریها هیچیک از بزرگان نامیافته به قله مقصود خود نرسیدهاند که کامیافته هم باشند...» آنچه درپی میآید، شعری است با عنوان پس از ماندللا از این کتاب: «بلندگوها و قلمها خطا میکردند/ دعوا فقط سر رنگها نبود/ که سر گنجها نیز/ و ماندللا که در این ماجرا/ آنهمه سال را زجر و زندان کشید/ زندانی که هوای بد آن از درون بود/ و غذای بد آن از بیرون/ لاجرم/ دوستاقبانهای خود را به ستوه آورد/ و خود را رها کرد/ تا بیاید و در فلکهای از جغرافیا/ با صدای افق شکاف خود، این پیام را بپراکند/ که من از وجدان زمانه غرامت میطلبم/ (نقدوناب) / غرامتی/ که وثیقه حضور یکسان ما باشد/ در پشت اهرمها/ و روی چرخها... » چیز نگرانکنندهای وجود نداشت از دیگر تازههای انتشارات مروارید رمانی است کوتاه از کارلوس فوئنتس، نویسنده بزرگ مکزیکی، با عنوان «ولاد» که با ترجمه محمدعلی میهماننوازان منتشر شده است. تاریخ آمریکای لاتین همواره یکی از زمینههای اصلی آثار فوئنتس بوده است. او نویسندهای بود که در طول حیاتش چنانکه در مقدمه همین رمان اشاره شده «همواره در پی معرفی و ترویج هویت فرهنگی تاریخی آمریکای لاتین بود.» فوئنتس در رمان ولاد آمیزهای از وحشت و طنز و را به کار برده است تا با روایتی غریب گوشههایی تلخ از واقعیت هولناک را آشکار کند. آنچه در پی میآید سطرهایی است از این رمان: «اصلا نمیدانم آن شب به تسخیر چه نیرویی درآمده بودم، اما برخلاف آنچه عقل سلیم حکم میکرد، شام پیش ولاد ماندم. نهایت کاری که میتوانم انجام دهم این است که توجیه بیاورم چرا به خانه برنگشتم. چیز نگرانکنندهای وجود نداشت. دخترم مگدالنا صحیحوسالم بود و در خانه آلکایاگا خوابیده بود. همسرم آسونسیون صرفا کارش طول کشیده بود؛ قرار بود مستقیم بیاید آنجا، خانه کنت ولاد، دنبال من، بعد هم با ماشین من میرفتیم خانه. در هرحال، به تلفن همراه همسرم زنگ زدم و وقتی او جواب نداد، همان پیغام همیشگی را گذاشتم. از دیدن آن عکس حرفی به میان نیاوردم. چنین اقراری میتوانست اختیار عمل را بهدست این فرد مشکوک بیندازد. تنها وسیله دفاعیام در برابر او این بود که آرامش خود را حفظ کنم، توضیحی در این مورد نخواهم و ابدا متعجب به نظر نرسم. یک وکیل خوب چه کاری بهتر از این میتوانست انجام دهد؟ حتما زوریناگا عکسهایی از من، از خانوادهام، را به این نجیبزاده غربتگزیده بالکانی داده بود تا او ببیند در کشور دور و بیگانهای به نام مکزیک سر و کارش با چه کسانی است. این توجیه اعصابم را آرام کرد...» آبهای بزرگ و بارانها «نیمرخ آهو» عنوان مجموعه شعر تازهای است از هرمز علیپور که اخیرا از طرف نشر مروارید منتشر شده است. این مجموعه شامل 129شعر کوتاه است. شعرها بدون عنوان هستند و با شماره مشخص شدهاند. در بیشتر شعرهای این مجموعه منظر طبیعی، بهویژه منظر طبیعی شمال مانند بارانودریا حضوری پررنگ دارند. آنچه میخوانید شعری است از این مجموعه: «قدم زدن در کوچهای که ما را نمیشناسند/ بر بار اندوه ما بیفزاید/ و ممکن است ترس هم بیاورد/ پس به یک شیء خیره میشوم/ چون پیش آبهای بزرگ و بارانها/ به جای اصرار بر گفتههای خود/ بر نورهای دور خیره میشوم.» مکانی برای زندگی دیوید سداریس در ایران با کتاب «بالاخره یه روزی قشنگ حرف میزنم» که پیمان خاکسار ترجمهاش کرده بود به مخاطب فارسیزبان معرفی شد. سداریس طنزنویس و کمدین و مجری رادیو است. «وقتی شعلهها شما را دربر میگیرند» مجموعه داستانی است از او که اخیرا با ترجمه نادر قبلهای از طرف نشر مروارید منتشر شده است. این مجموعه شامل 17داستانطنز است و چنانکه در مقدمه ترجمه فارسی آمده در سال2008 در فهرست پرفروشترین کتابهای نیویورکتایمز بوده است. آنچه میخوانید قسمتی است از داستان «خانه قدیمی» از این مجموعه: «پس از گرفتن اولین چک حقوقم، دنبال مکانی برای زندگی گشتم. دو شرطی که داشتم این بود که ارزان باشد و به محل کارم نزدیک باشد و به هردو شرط هم رسیدم. نمیتوانستم رویای قدیمی و دستنخورده بودنش، یک پانسیون واقعی را، داشته باشم. وقتی از جلویش رد میشدم صاحبخانه مشغول تنظیم تابلوی اتاق برای اجاره بود و چشمهایم در حالتی قفل شد که میگفت «گوش کن، غریبه، تو یکی از خود ما هستی!» هردو مثل انسانهایی بودیم که از یک فیلم خبری روزانه زخم خورده باشیم...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.