چند کلمه برای نمایشی که دیده نشد
فاطمه معتمدآریا
مدتی پیش نمایش «آستانه» نوشته محسن رهنما به کارگردانی محسن عربزاده را در سالن کوچک تماشاخانه سهنقطه تماشا کردم؛ نمایشی که میهمان پایتخت بود و از اصفهان به تهران آمده بود؛ نمایشی که تمام ویژگیهای یک تئاتر خوب در آن وجود داشت. نمایشی خلاق با بازیگری درست، اصولی و استفاده بجا از صحنه برای بیان مفهوم نمایش، با تکبازیگر زن بههمراه موسیقی و تمام ابزارهایی که کمککننده هستند تا یک نمایش خوب روی صحنه جان بگیرد. شبی که به تماشای نمایش «آستانه» دعوت شدم، مجموع تماشاگران آن، هشتنفر بود و من بسیار تعجب کردم از اینکه نمایش به این خوبی، با استقبال مواجه نشده. اگر این نمایش درخشان، در سالنهای دیگری اجرا میشد و بازیگری پایتختنشین داشت، حتما سالن پر از تماشاچی میشد، یا اگر در سالنی اجرا میشد که تبلیغاتش صرفا بهخاطر تجهیزات و امکانات سالن بود حتما افراد بیشتری به تماشایش میرفتند. من که خوشبختانه نمایش را دیدم و حسرت دیدن یک نمایش بینظیر برایم باقی نمانده ولی متاسفم برای کسانی که نتوانستند یک اجرای فوقالعاده را که از شهرستان میهمان تهران شده بود، تماشا کنند. متاسفانه جو غالب تبلیغاتی کنونی تئاتر ما، فقط تبلیغ سالنهاست و اغلب افراد جذب سالنها میشوند، نه جذب نمایشها. بازی «مژگان نوایی» که سالهاست هدایتکننده علاقهمندان بازیگری در اصفهان است، در نمایش «آستانه» یک بازی بینقص و قابلتقدیر بود. به او خسته نباشید میگویم و بابت اینکه کارش آنطور که شایستهاش بود در هیاهوی پایتخت دیده نشد، عذر میخواهم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.