|

این فیلم را ببینید

عبدالرحمن نجل‌رحیم-عصب‌شناس و عصب‌پژوه

به نظر من این اولین فیلم داستانی زندگی‌نگار است که بازیگری اینچنین ناباورانه سیر یک بیماری پیشرونده نورولوژیک را به نمایش می‌گذارد. «ادی ردمان» بازیگر جوان و تحسین‌شده تئاتر و سینمای انگلیس در نقش «استیون هاوکینگ»، در فیلم «نظریه‌ای برای همه‌چیز» (ساخت 2014) موفق می‌شود تا روی پرده سینما شگفتی‌آفرین شود. از اولین جهش‌های عضلانی صورت و تغییر وضعیت بدنی و تغییرشکل حرکات تا افتادن اشیا از دست و علایم و نشانه‌های دیگر در طول فیلم که به صندلی چرخدار ختم می‌شود، شاهد بازی درخشانی از «ادی ردمان» در نقش «هاوکینگ» فیزیکدانی نابغه هستیم که از جوانی دچار بیماری فلج پیشرونده اعصاب حرکتی می‌شود. برای ممکن‌شدن این کار به‌ظاهر غیرممکن، «ادی ردمان» تلاش بسیاری کرده است. او شش‌ماه را با «هاوکینگ» گذرانده است و تمامی فیلم‌ها و عکس‌های دوران زندگی او را از جوانی به دقت مشاهده و مورد تجزیه‌وتحلیل قرار داده و مراحل مختلف نقش دشوار خود را مدت‌ها تمرین کرده است. او در این نقش واقعا می‌تواند برای هر بازیگری الگو باشد که می‌خواهد نقش دشوار به‌تصویرکشیدن مواردی از بیماری‌های نورولوژیک در سینما را بازی کند. چون او آنچنان از عهده این کار برمی‌آید که هیچ نورولوژیست کارآزموده‌ای نیز با دیدن فیلم نمی‌تواند کوچک‌ترین ایرادی از نظر منطبق‌نبودن با واقعیت به آن وارد کند. «جیمز مارش» کارگردان انگلیسی فیلم که کارنامه درخشانی در مستندسازی چون «پروژه نیم» و «مردی روی سیم» دارد، هوشمندانه با چیره‌دستی هنرمندانه‌ای از عهده فضاسازی و ترکیب‌بندی صحنه‌ها و سکانس‌ها و هدایت بازیگران و حفظ ریتم فیلم برآمده است. فیلمبرداری فوق‌العاده با مدیریت «بنوآ دلام» فرانسوی، در تجسم ملموس روزگاری که بر «هاوکینگ» گذشته، به‌یادماندنی است. موسیقی فیلم از «یوهان یوهانتسون» ایسلندی، آهنگساز بنام است. او استادانه موسیقی این فیلم را ساخته است که لحظه‌ای به خط داستانی فیلم تحمیل نمی‌شود و به‌طور ماهرانه‌ای بر تاثیرگذاری فیلم می‌افزاید. «آنتونی ماکارتین» سناریوی فیلم را براساس خاطرات «جین وایلد» همسر سابق «هاوکینگ» نوشته است. این فیلمنامه محصول سال‌ها پژوهش و بحث‌وجدل با نویسنده کتاب و آشنایی با آثار «استیون هاوکینگ» به‌ویژه کتاب «تاریخ مختصر زمان» او است. «ماکارتین» با زبردستی از عهده این کار برآمده است. نتیجه کار دسته‌جمعی در ساختن این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان علم را با هنر درآمیخت و اثری ماندگار خلق کرد؛ اثری که وقتی «استیون هاوکینگ» آن را برای اولین‌بار می‌بیند، اشک از چشمانش جاری می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.