به یاد حسن حاضرمشار
دیگر از پیرمرد کنج صبا خبری نیست
مولود زندینژاد: پیرمرد آرام روی میز کار خود خمشده بود و در حال چسباندن قطعههای مقواهای کارتنهای مستعمل بود؛ روی میزش چند کار آدمک و نقاشی دیده میشد. کارگاهی کوچک کنج حیاط موسسه صبا که قرار بود برای مدت کوتاهی برقرار باشد اما چند سالی ادامه داشت. همه به وجود «حسن حاضرمشار» و کارگاهش عادت داشتند و هر روز دور میزش جمع میشدند و از آثارش خریداری میکردند. آثاری که حکایت از عشق پیرمرد داشت، حکایت لیلی و مجنونی که یکدیگر را در آغوش کشیده بودند و پرندههای سفیدی که سر کج کرده بودند و نوید آزادی را میدادند و گلهایی که روی کاغذ و مقوا با خودکار کشیده شده بود و زندگی و طبیعت را به رخ میکشیدند. شاید اگر کسی چون کامبیز درمبخش که خود هنرمندی تواناست، نبود، کسی به عمق هنر او پی نمیبرد. به قول استاد درمبخش کارهای غیرآکادمیکش خصیصه اصلی آثارش بود که مخاطب را به خود جذب میکرد. حاضرمشار گرچه در اوایل 80سالگی به جامعه هنری معرفی شد اما با برگزاری چند کارگاه و نمایشگاه در گالریهای گلستان، هما، محجوبی، دی و نمایشگاه گروهی هنرمندان خودآموخته در خانه هنرمندان ایران، گالری لاله و موزه هنرهای زیبای کاخ سعدآباد توانست بهعنوان «پدر هنرمندان خودآموخته» جایگاهی ممتاز کسب کند تا جایی که بسیاری از آثارش از سوی بسیاری از هنرمندان و حتی سفارت فرانسه خریداری شد. امروز دیگر از پیرمرد کنج صبا خبری نیست! او همانگونه که آرام به درون جامعه هنری رسوخ کرده بود، آرام و بیصدا از پیش ما رفت تا در قطعه هنرمندان جای گیرد، اما میز کوچکش به همراه ابزار و آدمک بلندقدش یادگارهایی است که در کنج حیاط صبا خاطراتش را زنده نگه میدارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.