|

فروش نوستالژی ممنوع

مرضیه رسولی

کوچینی رفتن هیچ‌وقت مد نشد، آنطور که کافه‌نادری‌رفتن مد شد و ماند. با اینکه پیش نیامد در کافه‌نادری چیزی بخوریم، اما چندبار که از جلویش رد شدیم، سرک کشیدیم ببینیم آن تو چه خبر است. میز و صندلی‌هایی که از 70، 80سال پیش بدون تغییر سر جایشان هستند، چه شکلی‌اند. آیا تن صادق هدایت روی هیچ‌کدامشان رد انداخته؟ آیا بی‌هوا وقت صحبت‌کردن با بزرگ علوی روی رومیزی‌ها که بدون تغییر از آ‌‌ن‌وقت تا حالا دوام آورده‌اند، چیزی نوشته؟ وقتی موقع قهوه خوردن به روبه‌رو نگاه می‌کرده، همین چشم‌اندازی را که ما می‌بینیم، می‌دیده؟ این حیاط خسته و خشکیده را؟ حتما آن زمان پر‌دارودرخت بوده، بهش می‎رسیده‌اند. اینجا استیک نمی‌خورده، بیفتک و بیف‌استراگانف هم نمی‌خورده که اولین‌بار از همین‌جا راهش را به سفره ایرانی‌ها باز کرد، گیاهخوار بوده. ما هم نمی‌خوریم. در کدام فنجان قهوه می‌خورده؟ فنجانش کجاست؟ می‌شود فنجانش را نشانم بدهید؟ می‌خواهم باهاش عکس بگیرم. چه می‌دانم کجاست خانم. آن فنجان حتما شکسته. خودش که شکسته هیچ، نوه‌نتیجه‌هایش هم به رحمت خدا رفته‌اند. کوچینی متولد1344برعکس کافه‌نادری، محبوب نماند. ذره‌ای از محبوبیت فرهاد و گربه‌های سیاه و خواننده‌ای که «صدایش باعث می‌شد راننده‌ها دچاری هیستری سرعت شوند»، به کوچینی سال‌های بعد سرایت نکرد. محبوب که نباشیم، کمتر هم سراغمان را می‌گیرند. برای همین است که از صدهاباری که از جلو سفره‌خانه‌ای که زمانی کلاب معروفی بود و بهترین‌ها در آن برنامه اجرا می‌کردند و باید از روزها قبل میز رزرو می‌کردی رد شدیم، یک‌بار هم به‌سرمان نزد از ورودی عجیبش که تونل بلند سیاه و سفیدی با طرح زبرا بود، رد شویم و سروگوشی آب دهیم و دنبال نشانه‌های فرهاد مهراد بگردیم، تا همین چندروز پیش. فرهاد همین‌جا بود که «جمعه» را خواند، همین‌جا بود که معروف شد و عکس‌های مشهورش پشت پیانو را گرفت. وسط هفته در پیاده‌رو بلوار کشاورز، سر فلسطین تابلوی غذا حاضر است و پایینش هم نام رستوران را دیدیم. اسم کوچینی تغییری نکرده و از فشارهایی که باعث می‌شود مغازه‌ها اسم‌های خارجی را به ایرانی تغییر دهند، جان سالم به‌در برده اما با سماجت تمام نشانه‌های گذشته را پاک کرده. جوری همه‌چیز زیرورو شده و تغییر کرده که انگار کوچینی آلزایمر گرفته. دوسالن بزرگ و دوقلو، تبدیل به سفره‌خانه و رستوران شده‌اند. در یکی تخت چیده‌ و رومیزی‌های با طرح بته‌جقه پهن کرده‌اند و داخل آن آبگوشت و کشک‌بادمجان و دوغ لیوانی سرو می‌کنند و در دیگری صندلی‌های مخمل زرشکی نو و براق مثل دانش‌آموزانی که کار بدی کرده‌اند، در سکوت منتظر تنبیه معلمشان نشسته‌اند و هیچ‌صدایی نیست. سر ظهر است اما هردو سالن خلوتند. قیمت‌ها پایین هستند، خورشت‌ها هشت‌هزارتومان و چلوکباب کوبیده 13هزارتومان، اما رونقی نیست. انواع کباب، میگو و ماهی، مرغ و اکبرجوجه و قزل‌آلایی که در منو با غین نوشته شده، سرو می‌شوند. می‌توانی روی تخت بنشینی و پایت را دراز کنی و زانوهایت را از پیاده‌روی طولانی بمالی یا می‌توانی میهمان صندلی‌های مخمل باشی و به قوزپشتت مجال بروز ندهی. موسیقی زنده هم روزهای چهارشنبه تا جمعه از ساعت 7:30 تا 12شب به‌راه است؛ موسیقی سنتی با دف و تار و تنبک، هم‌نشین ناخواسته و ناگزیر آبگوشت. اگر اینجا به جای سفره‌خانه تبدیل به کافه می‌شد هم همین‌قدر فراموش‌شده بود؟ باید مثل هواداری که نمی‌تواند شکست قهرمانش را ببیند، سرش داد بزنم که چی تو از کافه‌ها و رستوران‌هایی که دوسال هم از بازشدنشان نمی‌گذرد و این‌همه مشتری از سروکولشان بالا می‌رود، کمتر است؟ چرا قدر خودت، قدر چیزهایی که داشتی و فقط مال خودت بود را، ندانستی؟ چرا همه را دور ریختی؟ که ممنوع نباشی و بمانی؟ جز اسم و تونل اول راه، هیچ‌چیز قدمتی ندارد. احتمالا این دوتا را هم حوصله نداشته‌اند عوض کنند. شاید آن اشیای خاطره‌انگیز، یک‌روزخلوتی که کسی حواسش نبوده، سوار کامیون از خیابان فلسطین دور شدند تا تداعی‌کننده‌ای وجود نداشته باشدو رد فرهاد را نتوانی هیچ‌کجای رستوران پیدا کنی، تا اگر کسی سراغ کوچینی را می‌گیرد، به‌خاطر گذشته‌اش نباشد؛ گذشته‌ای که افتخاری در اداره‌کنندگان فعلی برنمی‌انگیزد. اینجا مکانی است که از گذشته خودش، سلب مالکیت کرده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.