خلعتبری، شجریان فرمانآرا، آغداشلو و ایران!
حسین عبدالهاشمپور . منتقد تجسمی
لطفا این سه اپیزود را بخوانید، به ظاهر به هم ربطی ندارند اما به این «ظاهر» بسنده نکنید: 1- فریدون خلعتبری، آهنگساز، در نشستی سخنرانی میکرد و میگفت که در سفر به هند با یک هندی همسخن شده بود که اتفاقا به تازگی از سفری به تهران بازآمده بود؛ هندی از دیدنیهای تهران میگفت؛ از فردوسی، حافظ، سعدی و... . خلعتبری میگفت: «به هندی گفتم بله اینها بزرگان شعر و ادبیات ما هستند؛ اما طرف هندی با حیرت گفت: نه! اینها خیابانهای تهراناند! 2- راستش چندان درک نکردم در این روزگار که وزارت فرهنگ، کم دردسر ندارد و برای تحقق نشاط فرهنگی، نیاز مبرم به آرامش دارد؛ چرا باید ناگهان احوالات استاد شجریان سوژه شود؟! بدیهی است نخبگانی مانند «شجریان»ها سرمایههای ملی و معنوی این سرزمیناند؛ بزرگانی در تراز او نمادهای ایرانند. آنها در روزگاران وانفسای نداریها و بمبارانها کنار مردم ایستادند و امتحان خود را پس دادند. حالا دیگر وقت همدلی برای ساختن و به قول استاد فرمانآرا، فصل کار است؛ اینگونه اظهارنظرها همافزایی نمیآفریند. 3- دیروز با استادم، آیدین آغداشلو تلفنی گپ کوتاهی زدم؛ گفتم: «همچنان نغمه خستهتان در کنفرانس خبری هشتم آذر در گالری اثر که تعبیر به رفتن و قهرکردن شد، پرسش جامعه هنری است.» آغداشلو با طنین صدای رادیوییاش گفت: «بچه که بودم، هروقت مادرم را اذیت میکردم، میگفت: اگه اذیتم کنی میذارم میرم؛ بعدها که بزرگتر شدم از مادرم پرسیدم: راست میگفتی میذارم میرم، کجا میرفتی؟ مادرم خندید و گفت: هیچجا، جایی نداشتم برم. حالا این شده حکایت من؛ آن روز از برخی گفتهها و کردارها دلگیر بودم، گفتم میذارم میرم ولی آخه من کجا را دارم برم؛ جایی ندارم برم؛ ایران خونه منه.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.