آدم خوب سینمای ما
خسرو سینایی . کارگردان
زاونجان سلام؛ چطوری پسر؟ عکست را در روزنامه «شرق» دیدم. همان لبخند همیشگی معنیدارت را به لب داشتی؛ همان لبخندی که هروقت میخواستی سوالی کنی که فکر میکردی شاید خوشم نیاید، میزدی. بالای عکست نوشته بود «زاون قوکاسیان در کما!»؛ با چشمان کمسو شدهام اول خواندم: «زاون قوکاسیان در کجا؟» و بلافاصله از خودم پرسیدم: «راستی زاون به کجا رفته؟»؛ آخر اصلا قرار نبود به «کما» بروی! تازه قرار بود خاطرات نزدیک به 50سالی را که تو و من در سینمای این مملکت دستوپا زدیم، برایت تعریف کنم. یاد بار اولی افتادم که حدود 40سال پیش در دفتر نشریهای مقابل دانشگاه تهران نشستیم و تو با هیکلی ستبر و یکدست، پیراهن و شلوارجین آبیرنگ، مقابلم نشستی و با لبخند معنیدار همیشگیات سوالپیچم کردی. از همان زمان احساس کردم که با آدم «خوبی» سروکار دارم که فارغ از خردهشیشهها و غرضورزیهای دوروبرمان بود. طی همه سالهای درازی که گذشت، هروقت در یکی از جلسات سینمایی یا در تلویزیون از من میپرسیدند «میخواهی کدام منتقد فیلم با تو صحبت کند؟»، اسم تو را میگفتم. میدانستم که «سخنور» چندان قهاری نبودی، اما باور میکردم که به دور از «بغض و تنگنظری» یا «پارتیبازی و رفاقت» بحثمان را در جهتی سازنده و منطقی هدایت میکنی و البته اگر جوابهایم قانعت نمیکردهمان لبخند ملایم و معنیدار روی لبهایت ظاهر میشد و به نکته دیگری میپرداختی. جوان خوب! همیشه سر خودت را شلوغ میکردی و طبعا گاهی نمیتوانستی به قرارهایی که با من میگذاشتی پایبند بمانی. مرتب میان تهران و اصفهان در رفتوآمد بودی و میدانستم که جوانهای اهل سینمای اصفهان چقدر دوستت داشتند و کلاسهایت را قدر میشناختند. اولین احساسی که از تو به مخاطبت منتقل میشد «مهربانی» بود. یکبار که برای قراری مرا در منزل «کاشتی»، حسابی از جا بهدر شدم و وقتی برای عذرخواهی به من تلفن زدی، خونم بهجوش آمد و با صدای بلند به تو اعتراض کردم! گوشی را که گذاشتم همسرم «گزیلا» به من گفت «زاون آدم خوبیست و دل مهربان و ظریفی دارد. حق نبود اینطور پرخاش کنی!» زاون جان الان عکست با آن نگاه و لبخند معنیدار در روزنامه مقابل من است و بابت آن «پرخاش» از صمیم قلب از تو معذرت میخواهم! روزی دنیادیدهای به من گفت: «کسانی به بهشت میروند که طی زندگی، در ساختن دنیای بهتر کوشیده باشند». تو بیشک یکی از آن کسان هستی که همیشه کوشیدی در محدودهای که میتوانستی یعنی «سینما» به جوانانی که پس از ما سکان امور را در دست خواهند داشت، سینمای بهتری را بشناسانی! من برای همه زحماتت از تو ممنونم و امیدوارم بهزودی به جای آن که در روزنامه بخوانم «زاون در کماست» با چشمان کمسو شدهام، بخوانم «زاون کجاست؟» و برایت بنویسم: «زاون جان، سالم شو و برگرد که جای تو همینجاست!»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.