|

کسی یه گدای فوری نمی‌خواد؟

سجاد صاحبان‌زند

احتیاجی به چراغ لیزری نیست وقتی هوا روشن است. دیوجانوسی هم پیدا نمی‌شود که در روز روشن در جست‌وجوی آدمی بگردد. این است که شما می‌توانی افراد بی‌خانمان و بی‌پول را در همه‌جای دنیا ببینی، همه‌جای دنیا. فرقی هم نمی‌کند در مونترال باشی، نیویورک، تورنتو یا لس‌آنجلس و تهران.

بی‌خانمان‌ها همه‌جا هستند. بعضی‌ها هم هستند که هرچند سقفی برای زندگی‌کردن دارند، اما شغل‌هایشان را از دست داده‌اند و در جست‌وجوی کاری هستند تا سرشان را مقابل خانواده‌هایشان بالا بگیرند. نقطه مشترک این افراد نیازی است که به کمک دارند؛ کمک ما. در همه‌جای دنیا هم موسساتی وجود دارد که برای نیازمندان کمک جمع می‌کنند و غرفه‌هایی شبیه «جشن عاطفه‌ها» برپا می‌شود تا هرکس به سهم خودش کاری کرده باشد. در این میان بعضی‌ها کمک‌های کالایی می‌کنند و بعضی‌ها پول نقد می‌دهند. اما همه اینها سبب نمی‌شود تا افرادی با لیوان‌های بزرگ نوشابه و قهوه در ایستگاه‌های مترو نباشند. البته معمولا کسی آویزانت نمی‌شود که پول بده. گداها هم می‌خندند و سعی می‌کنند بامزه باشند. خیلی‌هاشان هم کمک دولتی می‌گیرند، اما احتمالا بدشان نمی‌آید اضافه‌کاری کنند. به‌هرحال، علاف‌ها همه‌جا هستند. تا اینجا شاید اشتراکاتی میان تهران و مونترال بود. اما تفاوت در چیز دیگری است. اینجا در خیابان‌ها، در مقابل ایستگاه‌های مترو، در مراکز خرید و در بسیاری دیگر از نقاط شهر می‌ایستند و هرکدامشان قبضی به دست دارند؛ قبضی که بعد از کمک مالی به نیازمندان به شما ارایه می‌شود. همه این افراد هم به‌صورت داوطلبانه آمده‌اند و هدفشان این است تا کاری انسان‌دوستانه انجام دهند. معمولا هم کلی توضیح و تفسیر می‌دهند که پول‌های گرفته‌شده چگونه خرج می‌شود. انجام کارهای داوطلبانه در مونترال بسیار متداول است و راحت. به همین سرعت دو عکاسی داوطلبانه برای دو کنسرت خیرخواهانه انجام دادم. یکی‌اش توسط بچه‌ها بود و دیگری توسط بزرگسال‌ها برگزار شد. نیازمندان همه جا هستند. ما همه‌جا‌ به‌درستی نیستیم. شاید اگر می‌بودیم، می‌توانستیم این فعالیت‌ها را در ایران هم با اشتیاق بیشتری انجام دهیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.