همه انگشتان در مقابل آتش یک اندازه میسوزند
سعید برآبادی : میگوید قانون برای این وضع شده که همه در برابر آن یکسان باشند و با همان لهجه، انگشتهای دستش را نشان میدهد: «اگر اینهارو نزدیک آتیش ببرم، هر پنجتاشون به یک اندازه میسوزن و اگه تو جیبم بذارم به یک اندازه گرم میشن.» این پاسخ اوست به این سوال که آیا میشود اجازهای قانونی برای چیزی صادر کرد و بعد، آن اجازه بدون اطلاع قطع شود؟ پاسخ او این است که بله میشود و چندتایی هم مثال میآورد: «قانون گفته هر کوچه باید کمتر از یک هفته برای فاضلاب کنده بشه اما کوچه ما در خیابون گرگان، دوهفته است که جایی برای پارک ماشین نداره.» خیلی در جریان فیلم و سینما و موسیقی نیست و همهچیز را با متر و معیار تجربیات خودش اندازه میگیرد: «اما اگه من به شما قانونا اجازه بدم یهکاری بکنی، باید قانونا این اجازهرو لغو کنم و خسارت شمارو هم جرینگ بدم، نه اینکه هیچی به هیچی.» وقتی که میشنود، فیلمی مجوز اکران گرفته و بعد از چندروز اکران، مجوزش لغو شده، مثال میزند که «اتفاقا همین میدون هفتتیر، شما اگه دوماه پیش تو ضلع جنوبیاش وامیستادی برای مسافر، جریمهات میکردن و حالا اگه یهجای دیگه واستی جریمهات میکنن.» و وقتی که از او پرسیده میشود برای اینجور عوضشدن یکشبه قانونها باید به چهکسی مراجعه کرد، میگوید: «خود قانون!» برخلاف برداشت سادهدلانه این پیرمرد که جلو یکی از مانتوفروشیهای هفتتیر تراکت دست مردم میدهد، خیلیها فکر میکنند برای اعتراض به لغو اکران فیلم «خانه پدری» قانون هیچ راهحلی ندارد. حسن رضایتی میگوید: «وقتی مجوزها توسط خود وزارت ارشاد داده میشود، این به این معنی است که برای اکران آن، کلی برنامهریزی شده اما متاسفانه اینطور که من در خبرها دیدهام، دولت هم بهخاطر فشارها تسلیم شده وگرنه امکان نداشته که دولت مجوزی بدهد و بعد خودش لغو کند.» گفتههای ناامیدانه این مرد که فوقلیسانس حسابداری است را جوانی در محدوده انقلاب رد میکند که حقوق خوانده: «براساس قوانین اگر کسی از محصولات فرهنگی که به او عرضه میشود رضایت نداشته باشد، میتواند این نارضایتی را به اطلاع دولت برساند، حتی میتواند به قوهقضاییه شکایت فردی ببرد تا در صورت لزوم، مدعیالعموم وارد شود.» و دنباله حرفش را اینطور ادامه میدهد: «در چهارسال دور دوم آقای احمدینژاد، همین اعتراضها به کیفیت پایین محصولات فرهنگی و سمعیبصری بود که توانست، اوضاع را در دولت آقای روحانی بهتر کند والا هنوز باید مینشستیم و فیلمهای گیشهای میدیدیم.» اما همزمان تاکید میکند که احتمالا خود کارگردان یا تهیهکننده فیلم خانه پدری جز خانه سینما راهی برای شکایت ندارند: «اگر فیلم مسالهای بهلحاظ امنیتملی یا سیاسی نداشته باشد، سازندگان آن میتوانند از طریق نظام صنفی خود عمل کنند که در این مورد میشود خانه سینما و این خانه سینماست که باید شکایت آنها را به گوش دولت برساند. اما مشکل از اینجاست که من بعید میدانم خود دولت هم مخالف این فیلم باشد.» فیلم «خانه پدری»، حالا رفتهرفته به پروندهای بدل شده است که حتی بعضی از مردم کوچه و بازار هم دربارهاش حرف میزنند؛ اتفاقی که شاید اگر مسیر خودش را میرفت فقط عده کمی درگیر آن میشدند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.