هنر را بیخاصیت میخواهند
حسین عبدالهاشمپور
از انتقادهای دلواپسان پیداست هنری بیبووخاصیت میخواهند که ویترین گنجه ایران باشد و بس؛ نهاینکه نباشد اما چندان هم بودنش به چشم نیاید. اتفاقا گمانم این است که آنها میدانند هنر همان سوزنی است که اگر به خود نزنی، جوالدوز به دیگران، شرط عقل نیست؛ میدانند ساحت بیانکار هنر، نقد است، نقد دیروز، نقد امروز تا فردا روی دیوار کج بالا نرود. اتفاقا میدانند هنر بدوننیشتر، بدوناعتراض گزنده و دردآور مثال قرصهای استامینوفن امروزی است که فقط شکل قرص دارند و تنها چیزی که ندارند درمان است؛ یک مشتش را هم که میخورید افاقهای به سردردتان نمیکند. دلواپسان عزیز با علم و اطلاع، هنری خلعسلاحشده را خواهانند و از همینرو یکی از کمسابقهترین رویاروییها با وزارت فرهنگوارشاداسلامی را تدارک دیدهاند؛ زیرا میپندارند این دولت در پی دوبارهبالابردن پرچم هنری است که هنرمند از ارایهاش به لکنت و خودسانسوری دچار نشود. آنها بر سر فیلم و کتاب و نمایش به مرگ گرفتهاند که جامعه هنری به تب، به درهای نیمهباز و به خردههوایی تازه راضی باشند؛ از همینروست که وزیر فرهنگ، کارتزرد میبیند و رسانههای دلواپس نقلقولهای دلنگران میسازند. با تعبیر دوست روزنامهنگارم، پرویز براتی همنظرم که یکشنبهای که رفت در همین «شرق» نوشت: «فرهنگ، چشم اسفندیار دولت تدبیر و امید است» و توقعهای جامعه از وزارت فرهنگ برای ایستادگی در برابر موج فزاینده تمامیتخواهان بسیار بالاست؛ اما در عین حال یادمان نرود از دولت اعتدال باید رفتار اعتدالی توقع داشت؛ با طعم تدبیر و البته آرامش فضا؛ التهاب و فضای پرتنش بهترین اتمسفر برای ماهیگیرانی است که گاه دستشان از قوهمجریه هم بازتر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.