|

زیستن در یک فیلم هالیوودی

منهتن، مقصد من است. در یک‌شات، گویی پرت‌شده‌ای میان فیلم‌های هالیوودی. خیابان‌های شلوغ و پرنور، برج‌های بلندی که برای دیدن ارتفاع‌شان کلاه از سرت می‌افتد، ساختمان‌های بلند شیشه‌نما و برج‌هایی که هر کدام برای خود نامی دارند و پل‌هایی که یک‌سوی شهر را به سوی دیگر وصل می‌کنند و خودشان هم به فهرست دیدنی‌های شهر اضافه شده‌اند. اگر سحرخیز باشی، در برخی خیابان‌ها، می‌توانی طلوع خورشید را ببینی اما غروب را کمتر. ساختمان‌های بلند و خیابان‌های کم‌عرض فرصتی به عرض‌اندام خورشید نمی‌دهند. پیش‌ از پایان کار خورشید، آنقدر نور و چراغ در خیابان‌ها و برج‌ها روشن می‌شود که مجالی به تاریکی عصرگاهی نمی‌دهند. اما تنها نورهای خیره‌کننده و برج‌های بلند نیست که همه مسافران را مسحور می‌کند. سروصدا و شلوغی فقط چند ساعتی در نیمه‌شب، شهر را رها می‌کند. صدای آژیر ماشین‌های پلیس، آتش‌نشانی و آمبولانس‌ها و خیابان‌های پربوق لحظه‌ای آزادت نمی‌گذارند. این صداهای آزاردهنده در نیویورک شاید تنها شباهت این شهر با دیگر کلانشهرهای دنیا باشد، آن‌هم وقتی با ترافیک‌های نفسگیر در هم می‌آمیزد. تاکسی‌های زرد در خیابان‌ها می‌چرخند و کنار پای مسافرانی که به نشانه درخواست تاکسی دست بالا برده‌اند، می‌ایستند. مسافر را به هر مسیری که می‌خواهد می‌رسانند، گاهی نگهبانان هتل‌ها این وظیفه را برای مسافر هتل‌شان به‌عهده می‌گیرند. استفاده از تاکسی اما فراگیر نیست و سرویس حمل‌ونقل عمومی است که تردد سیل جمعیت نیویورکی‌ها را مهار می‌کند. قطارهای داخلی شهر به دو مسیر بالا و پایین شهر تقسیم شده ‌است «UPTOWN- DOWN TOWN» ایستگاه‌ها نمور و بدبو، با تجهیزاتی کاملا کهنه و سطل آشغال‌هایی که قفل بزرگی بر آن زده شده است و رد زردی آب روی دیوار. شاید آنچه در مرکزی‌ترین ایستگاه شهر نیویورک دیده می‌شود قابل باور نیست برای آنهایی که از آمریکا فقط فیلم‌های هالیوودی‌اش را دیده‌اند. در پله‌های این ایستگاه دیده‌شدن اثرات نشستن شبانه بی‌خانمان‌ها ناباوری را افزایش می‌دهد. اگرچه قطارهای جدیدی هم دیده می‌شود که تمیزتر هستند، اما واگن‌های بسیار قدیمی هم در این خطوط کار می‌کنند که حتی نقشه مسیر مترو را در خود جای نداده‌اند. البته موضوع نوسازی مترو یکی از موضوعات مهم و مورد پرسش خبرنگاران نیز هست که در برنامه‌های خبری شبکه‌های تلویزیونی نیویورک دنبال می‌شود. جالب است که آنچه به‌طور روزمره در این کشور با آن سروکار داری در رسانه‌ها نیز به‌شدت مورد پرسش و انتقاد است. با این حال مترو پرتراکم‌ترین وسیله حمل‌و‌نقل نیویورکی‌ها است که با فواصل بسیار کوتاه و منظم و تا ساعات پایانی شب کار می‌کند. ایستگاه‌های مترو نیز جای خوبی برای نوازندگان خیابانی است، به‌ویژه روزهای تعطیل که صدای شادی تمام ایستگاه را در برمی‌گیرد و مسافرانی که با آهنگ نوازندگان می‌رقصند و سر آخر چند سکه در کلاه نوازنده و خواننده می‌اندازند. اگرچه خیلی‌ها هم هستند که فقط فیلم می‌گیرند و مانند بسیاری از مردم دنیا رایگان تفریح می‌کنند. در پیاده‌رو‌های شهر، لوله‌های بلندی نصب شده که از آن بخار بیرون می‌آید. دریچه‌های متعددی نیز در خیابان هست که وقت ردشدن قطارها، صدای گذشتنشان را می‌توان از همان‌جا شنید. در موزه‌ متروپولیتن نیویورک عکس‌هایی قدیمی از این شهر وجود دارد که نیویورک را در سال‌های گذشته نشان می‌دهد، شهر همانی است که بوده، با کمترین تغییر در جزییات. کاملا برخلاف آنچه در ایران و به‌خصوص در تهران با آن درگیر هستیم، تغییرات هفتگی و ماهانه خیابان‌ها، ساختمان‌ها و... . اتوبوس‌ها هم با شماره نام‌گذاری شده‌اند، از ابتدای یک‌خیابان تا انتهای آن می‌روند و سر آخر از خیابان ‌بعدی برمی‌گردند و به فاصله چند تقاطع ایستگاه دارند. راننده‌های اتوبوس عمدتا سیاه و رنگین‌پوست هستند و تعداد زیادی از آنها هم زن. عمدتا خوش‌برخورد و خنده‌رو و باحوصله. در یک‌روز تعطیل در مسیری، در سه‌ایستگاه، سه‌ویلچرسوار مسافر یک اتوبوس شدند. فرصتی بود تا امکان استفاده معلولان از حمل‌ونقل عمومی را ببینم. پله‌های اتوبوس به شکل یک پل روی پیاده‌رو درآمد و ویلچر که روی آن قرار گرفته بود با فشردن دکمه‌ای به سطح کف اتوبوس رسید. راننده که دستکش‌های زمختی در دست داشت، صندلی‌های به هم چسبیده تاشویی که با علامت جایگاه ویلچر مشخص شده بود، جمع کرد. ویلچر در همان محل قرار گرفت و قفل شد تا با تکان‌های اتوبوس تکان نخورد. همین فرآیند، هرروز، برای سوار و پیاده‌شدن هرتعداد مسافر ویلچرسوار که پیر یا معلول هستند، تکرار می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.