ذرهبین
آزادی در یک جزیره آمریکاست و مجسمه آزادیاش. نمادی از شهر نیویورک که تقریبا توریستی نیست که از آن بازدید نکند. بهویژه وقتی هوا آفتابی باشد و ابرهای پرباران از سر شهر گذشتهباشند. مجسمه در جزیرهای کوچک در میان آبهای رودخانهشرقی قرار دارد که باید با کشتی به آن رسید. اما قبل از آن باید صفی عریض و طویل را تحمل کرد و سرآخر از گیت و دستگاه چک رد شد. کشتیها بهسرعت پر میشوند و مسافران زیادی تمایل دارند طبقه آخر آن سوار شوند تا همه دور و اطراف را بهخوبی ببینند. از برجهای بلند که فاصله میگیری، بلندگوی نصبشده در کشتی مناطق را توضیح میدهد، از جزیرهای اعیاننشین رد میشود و جزیره آزادی را دور میزند. مقابل بانوی مشعل به دست که میرسد همه عکاسی میکنند. بالاخره کشتی لنگر میگیرد و مسافران پیاده میشوند و میتوان زمانی در این جزیره کوچک راه رفت. این مجسمه هدیه فرانسه به ایالاتمتحده است که به مناسبت یکصدمین سال استقلال آمریکا از بریتانیا یعنی از سال1886 در این محل نصب شده است. این مجسمه نماد خوشامدگویی به مسافرانی بوده که از طریق دریا به این کشور سفر میکردند، اما حالا که اغلب سفرها هوایی انجام میشود، به نمادی برای آمریکا تبدیل شده است. بانوی آزادی در حال گام برداشتن است، با رویه مسی و سبزرنگ در دستی لوحی دارد که تاریخ چهارمژوییه1776 یعنی سال استقلال آمریکا روی آن به رومی نقش بسته شده و در دست دیگر مشعلی فروزان دارد و تاجی هم با هفتاشعه نورانی به سر. اگرچه مجسمه آزادی بازدیدکننده فراوانی دارد، اما همچنان از بازدیدکنندگان خواسته میشود که در شبکههای اجتماعی صفحات مرتبط با آن را دنبال کنند.
حلالفودها دکههای حلالفود همهجا هست، از پل بروکلین تا خیابان مدیسون و پارک مرکزی و مقابل موزههای پررفتوآمد شهر که صف کشیدهاند. مشتریانشان هم البته تنها مسلمانان نیستند، افرادی با ادیان دیگر هم از آنها خرید میکنند. بهویژه آنکه با پرداخت پول اندکی میشود غذای مناسبی از آنها خرید. تنوع غذایی قابلتوجهی دارند؛ از کبابهای تکهتکه شده با برنج که در ظروف یکبار مصرفی مثل غذاهای نذری خودمان سرو میشود تا ساندویچهایی با نانهای مختلف. آشپز و صاحب دکههای حلالفود اغلب ترکها هستند، اما عربها بهویژه مصریها هم برای خودشان دکههایی دارند که در آنها غذاهای مخصوص خودشان را به فروش میرسانند، مثل کبابهایی که سیخزده و آماده کردهاند تا به محض سفارش مشتری روی سطح داغ منقل بگذارند و برشته کنند. با مالهای شبیه اتوی داغ هم رویش فشار میدهند تا پخته شود، بوی آشنای کبابهای ایرانی همینجاست که بلند میشود. کباب با سیخ روی تکهنانی به مشتری داده میشود با طعم سسیملس. دلمه و همبرگر و هاتداگ هم در بساطشان پیدا میشود. اما حضور نفت در این بساط بدجوری خودنمایی میکند، آنها وسط شهر پرزرقوبرق نیویورک، برقشان را با ژنراتورهایی تامین میکنند که با نفت کار میکند. اهالی خاورمیانه برای کارکردن در نیویورک باید نفت سیاهی که در موطن و زادگاهشان استخراج و فروخته میشود، همراه داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.