نگاه شرق به غرب
ساعتها به سمت غروب خورشید در حرکت بودیم، قرمزی افق در بستری از ابر پهن شده و در نبرد با شب بود. این بهترین نشانه بود از حرکت شرق به غرب که تمام آن را از شیشه کوچک هواپیما میدیدم. مقصد؛ فرودگاه «جاناف کندی» نیویورک بود و پرواز طولانی. با خاموشکردن چراغها و پایینآوردن پرده پنجرهها، شبی مصنوعی ایجاد میشد تا مسافرانی که از نیمهشرقی، راهی نیمهغربی بودند، اندکی بخوابند. این کار به آنها امکان میداد تا بتوانند با 9ساعت اختلاف ساعت در نیمکرهغربی دستوپنجه نرم کنند. اولین برخورد با ایالاتمتحدهآمریکا، صدای پلیس زنی بود بلندقامت که با تهلهجه مشترک سیاهان آمریکایی، در فرودگاه جانافکندی نیویورک از مسافران میخواست که عجله کنند و در گیتهای مختلف برای چککردن پاسپورتشان بهنوبت بایستند. باید برگهای پر میشد که براساس آن اطلاعات گذرنامه و آنچه همراه داشتی را اعلام کنی. مانند فرآیند درخواست ویزای آمریکا، خروج از درهای فرودگاه و ورود به شهر نیویورک هم بر اساس خوداظهاری مسافر است. یادم نرفته است سوالاتی که در فرم بلندبالای درخواست ویزا بود؛ آیا شما قصد دارید که در کشور ما فعالیت تروریستی کنید؟ آیا شما تا به حال با هیچ گروه تروریستی ارتباط داشتهاید؟ آیا با خود سلاح حمل میکنید؟ و سوالات زیادی از این دست که عمدتا برای ما ایرانیان خندهدار و مضحک است. سوال اساسی دیگر اما این است که باید آدرس دقیق محل اقامتم هم نوشته شود. یاد فیلمهای آمریکایی میافتم که آدمهایی که دنبال یکدیگر میگردند بهراحتی میتوانند آدرس همدیگر را پیدا کنند، شاید ثبت همین اطلاعات در بخش ویزا، یکی از راههای آن باشد. بیرون از فرودگاه، تاکسیهای زرد با مدلهای مختلف پیش میآیند و مسافرانی که دو، سهلایه صف تشکیل دادهاند سوارشان میشوند. کار البته به کندی اما با نظم پیش میرود، همه میدانند که باید نوبت را رعایت کنند تا بالاخره نوبت به خودشان برسد. یک تاکسی قدیمی سهم من میشود. در سفرهایم دیدهام که برای رانندههای تاکسی ملیت مسافران موضوع جالبی است، آن هم ملیت یک زن محجبه. راننده تاکسی وقتی فهمید که از ایران آمدهام، تازه نطقش باز شد. از تفاوتهای روحانی و احمدینژاد پرسید، از روزنامهنگاران و از مسایل دیگر. خستگی مانع نشد که از روبهروشدن با یک راننده تاکسی آمریکایی با حجم عظیمی از اطلاعات درباره کشورم شگفتزده نشوم. راننده پرحوصله هر منطقهای که رد میشدیم را برایم معرفی میکرد. نیویورک شهر نور است و برجهای بلند و من در تمام طول راه مسحور این دو شده بودم. راننده پرحرف اما امان نمیدهد، میپرسد چرا در کشورتان نمیگذارند زنان مسابقات والیبال را تماشا کنند. جواب میدهم این یک موضوع مورد اختلاف بین دولت و نهادهای دیگر است و در حال بررسی است. او که معلوم است از جواب من قانع نشده، میپرسد شما در جیبتان دلار دارید؟ منطقی است که دلار همراهم باشد، دستکم باید کرایه تاکسی را به دلار میدادم. گفت من هم در جیبم دلار دارم. اما وقتی نمیگذارند شما، زنان والیبال تماشا کنید مثل این است که بگویند زنان حق ندارند در جیبشان دلار داشتهباشند. از اینکه در 10هزارکیلومتر دورتر از کشورم، کسی حقوقم را به من و همجنسانم یادآوری میکند، نمیتوانم حس خوشایندی داشته باشم. این دیگر ماجرای تفکیک قوا نیست که بتوانم از آن دفاع کنم، موضوعی است که هر روز به شکلی در کشور با آن درگیریم. از او میپرسم اطلاعات فراوانش در مورد ایران را از کجا کسب کرده است؟ میگوید اخبار ایران را از شبکههای مختلف تلویزیونی دنبال میکند و حتی روزنامههای انگلیسیزبان چاپ تهران را هم از طریق اینترنت میخواند. خوشبختانه سوالاتش به موضوع اعدام در ایران که رسید دیگر به مقصد رسیده بودم. استقبال خوبی نبود، اما شهر برجها و پلها گونههای متنوعی از آدمیان را در خود جای داده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.