|

فرصت دانستن درباره ایران

در منهتن که جزو محلات بالای شهر نیویورک محسوب می‌شود خیابان‌ها عمدتا افقی و عمودی است و به فاصله کمی یکدیگر را قطع می‌کنند. پیداکردن آدرس کار سختی نیست، اما قلق‌هایی دارد که باید چندروز بگذرد تا مسافر آنها را یاد بگیرد اگر چنددقیقه‌ای سرت در نقشه‌ باشد و دنبال مسیری بگردی، احتمالا یک نیویورکی نزدیک خواهد آمد و از تو می‌پرسد: «کمک می‌خواهی؟» عمدتا میانسال و پیر هستند، جوان‌ترهای‌شان مثل جوان‌ترهای کشورهای دیگر سر در موبایل و هندزفری در گوش، در عوالم فردی خودشان به سر می‌برند. جالب است آنهایی که کمک می‌کنند تا مسیرت را بیابی، یک‌سوال دارند: «اهل کجایی؟» پاسخم را که می‌شنوند، هر صوت شگفت‌انگیزی که به یاد دارند را از خود بروز می‌دهند. یکی می‌گوید کشورتان زیباست و دیگری می‌گوید کشور بزرگی دارید. زن میانسالی که می‌گوید استاد رشته ژئوپلیتیک دانشگاه کلمبیا است، می‌پرسد مردم شما نگران حمله داعش نیستند؟ همه از هرفرصتی برای بیشتر دانستن استفاده می‌کنند، از هم‌صحبت‌شدن با یک توریست تا هم‌قدم‌شدن با او.موضوع ایران هم عمدتا برایشان جالب است؛ آنقدر رسانه‌های آمریکایی به موضوع ایران پرداخته‌اند که اغلب مردم، شناختی نسبی از ایران داشته باشند، اما این شناخت، کاملا سوگیرانه و با اطلاعاتی جهت‌داده‌شده است. حتی برخی ایرانیانی که چند دهه‌ای است از کشور خارج شده و مقیم آمریکا شده‌اند هم تحت‌تاثیر همین خبرها قرار دارند و وضعیت ایران را به اندازه‌ای که آن شبکه‌ها می‌گویند، بد می‌دانند. علاوه‌بر آنکه دیگر متر و معیارشان برای سنجش سطح رفاه زندگی، کشورهای اروپایی و آمریکایی شده ‌است. با چند روزنامه‌نگار باتجربه که اکنون به‌عنوان کارکنان سازمان‌ملل مشغول به فعالیت هستند، هم‌کلام می‌شوم. روزنامه‌نگار زنی که اهل ونزوئلاست می‌گوید ایران را دوست دارد و اخبارش را دنبال می‌کند. می‌خواست از سطح زندگی در ایران بداند. از احمدی‌نژاد می‌پرسد که الان چه شغلی دارد، جزو منتقدان هوگو چاوز و نحوه مدیریتش است. از خانم دکتر ابتکار، رییس سازمان حفاظت محیط‌زیست می‌گوید، مصاحبه‌ای با ابتکار داشته و از اینکه او را اینقدر علاقه‌مند و فعال در حوزه محیط‌زیست دیده، شگفت‌زده ‌است. می‌خواهد کلمه‌ای فارسی یاد بگیرد. «دوست» را به او یاد می‌دهم. تلفظش برایش سخت است، اما یاد می‌گیرد. چندروز بعد به‌صورت اتفاقی در ورودی سازمان‌ملل یکدیگر را که می‌بینیم، با صدای بلند من را «دوست» خطاب می‌کند. توانسته بود این کلمه را یاد بگیرد و من با یک‌کلمه، دوستی در آن سوی دنیا یافته بودم. ‌روزنامه‌نگار دیگری که با او هم‌صحبت شدم، اهل سومالی بود و اگرچه می‌گفت هیچ‌گاه در مورد ایران کار نکرده، اما می‌پرسید:«رفسنجانی کجاست؟» در مورد حکم اعدام‌ها نیز سوال داشت، اما من در جوابش می‌گویم چرا گزارش حقوق‌بشری تنها در مورد ایران است و مثلا از قطع دست در عربستان گزارشی نوشته نمی‌شود. پاسخ می‌دهد که آن حکم شریعت است و من می‌گویم خب، در ایران هم احکام شرع وجود دارد و قانون مجازات اسلامی. سوالاتش به سبک زندگی مردم ایران می‌رسد. جمع‌بندی‌اش این است که مردم ایران، عذاب بسیاری می‌کشند برای هیچ. سعی می‌کنم اطلاعاتش در مورد ایران را اصلاح کنم، اما قطعا آنچه در رسانه‌های آمریکایی می‌بیند برایش موثق‌تر از حرف‌های من است. اطلاعات افراد از قومیت‌های مختلف در مورد ایران کم نیست اما تحریف شده است، این تحریف در مورد اسلام هم زیاد است. طبیعی است البته، با حضور پردامنه جمعیت‌های تکفیری و تندرو اسلامگرا در چشمان غربی‌ها.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.