|

آنتالیا؟ مگر ارکستر سمفونیک دارد؟

میلاد عمرانلو: بعد از بازگشت از هشتمین دوره مسابقات جهانی گروه‌های کر در ریگا، از علی رهبری، موزیسین توانا و موفق‌ترین رهبر ارکستر ایرانی پیام تبریکی دریافت کردم که در آن ضمن تبریک برای کسب موفقیت جهانی توسط گروه آوازی تهران برای کشورمان ایران، خبر از سفرشان به‌طور متناوب به کشور ترکیه و رهبری ارکستر سمفونیک آنتالیا دادند. با اطلاع از علاقه من به دیدار با ایشان، پیشنهاد دادند تا برای دیدن ایشان و ارکستر جوان آنتالیا به آنجا سفر کنم. با توجه به استقبال من از این سفر، ایشان برنامه سفرهایشان را برایم فرستادند. اولین برنامه‌ای که با زمان من می‌خواند اول تا پنجم دسامبر برابر با دهم الی ١٤آذرماه بود، برنامه کنسرت، کنسرتو ویلنسل در می‌مینور اثر آنتونین دورژاک و سمفونی شماره پنج بتهوون در دومینور بود! اولین سوالی که به ذهن من و البته احتمالا بسیاری از هنردوستان و موزیسین‌های کشور من رسید این بود که آنتالیا؟ مگر آنتالیا ارکستر سمفونیک دارد؟ تصور اکثر ما از آنتالیا شهری ساحلی برای تفریح است و بس. سوال‌های زیادی در ذهنم پیش آمده بود ولی باید صبر می‌کردم تا زمان تمرین فرابرسد. اولین‌روز تمرین با سمفونی شماره پنج بتهوون آغاز شد، موومان اول. تقریبا اکثر نوازندگان ارکستر جوان بودند و با علاقه بسیار به صحبت‌های آقای رهبری که با تمام انرژی با ایشان کار می‌کرد گوش می‌کردند. ارکستر به‌قدری خوب می‌نواخت که این ذهنیت در من ایجاد شد که رهبر دیگری طی هفته‌های قبل با نوازندگان تمرین کرده است، اما اینچنین نبود. در اولین فرصت با تعدادی از نوازندگان گفت‌وگو کردم، برخلاف آنچه در ذهن من بود، ارکستر هرهفته دوشنبه با یک رهبر میهمان کار خود را آغاز می‌کرد و بعد از پنج تمرین، جمعه‌شب کنسرت می‌داد، سپس دوروز تعطیل و از روز دوشنبه، روز از نو و روزی از نو. تمرین‌های ارکستر از ساعت ١٠ الی ١٣ و البته راس ساعت مقرر شروع می‌شد. ارکستر نسبتا تازه‌تاسیس و از نوازندگان جوان تشکیل شده بود و البته با حقوق و مزایای حرفه‌ای و در شأن یک هنرمند. روز دوم تمرین با کنسرتو ویلنسل اثر دورژاک آغاز شد و با سمفونی پنجم بتهوون به پایان رسید. تمرین روز سوم یعنی چهارشنبه با سمفونی پنجم بتهوون آغاز شد و پس از تنفس، تکنواز ویلنسل یوهانس موزر با ارکستر به تمرین پرداخت و به‌راستی می‌توان گفت که بعد از تمرین سوم، ارکستر کاملا توانایی اجرای کنسرت را داشت. به قول آرتور توسکانینی، رهبر فقید ارکستر ایتالیایی: «ارکستر بد وجود ندارد، بلکه رهبر است که ارکستر را درست می‌کند.» کمی جای سوال و تعمق دارد که چگونه شهری کوچک در ترکیه دارای چنین ارکستر توانمندی است ولی ما در پایتخت کشورمان با چندین‌میلیون‌نفر جمعیت و چندهزار نوازنده سازهای کلاسیک، از داشتن ارکستری در این حد بی‌نصیب هستیم. در فرصت کوتاهی از چند نوازنده ارکستر سوالاتی پرسیدم که شاید برای خوانندگان این مطلب خالی از لطف نباشد. تقریبا تمامی نوازندگان ارکستر از علی رهبری به‌عنوان بهترین رهبر ارکستری که با آنها کار می‌کند نام می‌بردند. ایبراهیم سِزار (کنسرت مایستر): او بهترین رهبری است که ما داریم، ارکستر ما جوان است و او مانند یک پدر با دلسوزی فراوان با ما کار می‌کند و به ما می‌آموزد. ما به او کاملا اعتماد داریم و دوست داریم به‌عنوان رهبر دایم و مدیر هنری با ما کار کند. بایرام بایرامگولاری (اُبوای اول): آمدن آقای رهبری به اینجا برای ما شانس بزرگی است، او رهبر بزرگیست؛ هم‌رده آبادو، رَتِل و... او روانشناسی ارکستر را خوب می‌داند و همیشه به ما احترام می‌گذارد. سویگین گونِر (تیمپانیست): او رهبر بسیار بزرگی است، هرآنچه که می‌داند را به ما یاد می‌دهد، زمانی که نوازنده‌ها کار خود را درست انجام نمی‌دهند عصبانی نمی‌شود و با حوصله بسیار آنها را راهنمایی می‌کند. آکچا بیلگین (فاگوت اول): معمولا رهبران ارکستر، اشخاص دوست‌داشتنی‌ای نیستند چون با سیاست خاصی رفتار می‌کنند، علی رهبری تنها رهبری است که دوستش دارم، او صدایی با بهترین کیفیت را از ارکستر خارج می‌کند و همیشه انرژی مثبت دارد. در مجموع رابطه خوب رهبری و نوازندگان که طی پنج‌روز تمرین، بدون کوچک‌ترین مشکلی، دو اثر بزرگ موسیقی کلاسیک را با کیفیتی قابل‌قبول روی صحنه بردند، بسیار چشمگیر بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.