|

استایل

افشین صادقی‌زاده: پدربزرگم باصلابت بود، قدبلندی داشت و راست‌ومستقیم راه می‌رفت. کت‌وشلوارهای تیره می‌پوشید و کفش‌هایش همیشه واکس‌خورده بود. آخرین تصویری که از او به یاد دارم، اولین چیزی است که با شنیدن کلمه «استایل» به ذهنم خطور می‌کند. بعدها آدم‌های کمی را دیدم که بتوانم به آنها بگویم «خوش‌استایل». دلیلش هرچه که باشد مطمئن هستم به پول ربطی ندارد. بعضی‌ها خوش‌استایلی را با مُد اشتباه می‌گیرند. «مُد می‌گوید من هم هستم، استایل می‌گوید فقط من»، این شاید بهترین تعریف برای استایل و اسلوب باشد. ما ایرانی‌ها از دیرباز به آراستگی و خوش‌استایلی شهره بودیم. حجاری‌های تخت‌جمشید، مردان و زنانی را به تصویر کشیده که پوشش‌های برازنده‌ای بر تن دارند و شیوه ایستادن و راه‌رفتنشان نشان از وقار و اسلوب منحصربه‌فرد پیشینیان ما دارد. آموزه بنیادین پارسیان؛ پندار نیک، گفتار نیک و رفتار نیک که بر لوح وجود مردمان سرزمین پارس حک‌ شده بود، سرمشق آراستگی تن و جان بود؛ اما در جهان امروزی و مدرن که سرعت حرکت زندگی، فرصت تامل و مکث را از ما گرفته است و روزمرگی سبب شده نگاهمان در آینه محدود به چندثانیه باشد، یکی از اولین فراموشی‌ها، میراث کهن باستانی و گنجینه باارزش آموزه‌های دینی‌مان است که همواره ما را به پاکیزگی و آراستگی فرامی‌خوانند. بی‌سوادی بصری و بدسلیقگی چیزی جز تصویری زشت و نابهنجار از یک جامعه به نمایش نمی‌گذارد. این را می‌توان در همه‌چیز دید: از طراحی نماهای ساختمان تا شکل و شمایل محصولات صنعتی و به شکل شخصی‌تر در پوشش فردی. فکر می‌کنم زمان آن فرارسیده تا با یادآوری اهمیت آراستگی و داشتن سبک شخصی در پوشش و رفتار، تلنگری هرچند کوچک به بدسلیقگی بزنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.