پدیده انتحال
بابک زمانی . استاد «علومپزشکی ایران»
آقای دکتر و استاد برجسته فلسفه که متهم به تخلف جدیدالاسم «انتحال» شده است در پاسخی که در رد این اتهام مرقوم فرموده، گفته است: «دوستان میدانند که من با فضای مجازی چندان انسی ندارم و «ایمیل» خود را نیز مرتب چک نمیکنم» و این در حالی است که میدانند «امروزه بسیاری از مردم بخشی از اوقات خود را به «اینترنت» اختصاص میدهند!» بنده در مورد انتحال و اینگونه مسایل، آن هم در علوم عالیهای مثل فلسفه که اخلاقیاتی بسیار پیچیده دارند، به هیچ عنوان صاحبنظر نیستم، اما عنوان این مطلب توسط یک استاد برجسته فلسفه، تحقیر قبح آن و از همه بدتر در اعتذار از تقصیر محتمل دیگری به آن، اشارهکردن به نظر حقیر جای تعجب بسیار دارد. در حالیکه در تمامی علوم دقیقترین و پیشرفتهترین تحولات در فضای مجازی با دستودلبازی صاحبان آنها هر لحظه بهروز میشوند؛ وقتی که تمام امکانات یک رایانه تمامعیار در یک «موبایل» کوچک در جیب شما جا میگیرد، وقتی براساس مطالعه دقیق آکادمی نورولوژی آمریکا تاثیر یک طبیب با یک «تبلت»، بسیار بیشتر از یک طبیب بدون«تبلت» است، وقتی «تبلت» یا موبایل شما با برنامههایی هرروز بهتر از دیروز به عنوان یک مغز جانبی حجم زیادی از اطلاعات را برای شما حمل میکند.
همچنین دقیقترین محاسبات و اندازهگیریهای پزشکی را که سابقا حجم زیادی از کیف و جیب طبیب را با کاغذهایی درهم اشغال میکرد در کسری از ثانیه محاسبه میکند، وقتی دانشکدههای مجازی طب و تاریخ و البته و به طریق اولی فلسفه هر روز کلاسهای خود را در فضاهای مجازی گسترش میدهند، وقتی برنامههای جستوجوی مقاله پس از ثبتنام رایگان، علاقهمندیهای علمی شما را میپرسند و هر روز مقالات منتشرشده در تمام دنیا را در زمینه علاقهمندیهایتان و حتی هر ساعت روی «تبلت» شما میآورند، وقتی برنامههای کامپیوتری ارتباطی با استفاده از کمترین امکانات اینترنتی امکان برقراری ارتباط آموزشی با هرکسی در هر ساعتی از شبانهروز را به سهولت برقرار میکنند و امکان «تلهکنفرانس» با هر چند نفر در اقصینقاط دنیا تنها با استفاده از یک «تبلت» معمولی و همین «اینترنت» کمسرعت وطنی فراهم شده است، وقتی تکنولوژی آموزشی، روزبهروز، در حال گسترش است و امروزه میتوان با استفاده از این تکنولوژیهای آموزشی interactive حتی مباحث سنگینی مثل فلسفه را به عامیترین افراد در این زمینه، یعنی پزشکان به گونهای آموزش داد که تغییر کیفی خود را حتی پس از نیمساعت کارگاه عملی درک کنند، وقتی آخرین «ورژن»های«پاورپوینت» و«پرزی» باعث میشوند نیمساعت سخنرانی در مورد منطق «هگل» (به شرط اشراف سخنران بر فلسفه «هگل» و دانشآموزش) به اندازه یکفصل «هریپاتر» یا «گیم آو ترونز» برای آنها که اندکی آشنایی قبلی دارند، لذتبخشتر باشد، وقتی... . راستی چگونه ممکن است یک استاد فلسفه به جای استفاده اینترنت موبایلی که اخیرا براساس گفتههای این و آن آخرین مدل آن را هم ابتیاع فرمودهاند و به جای مراجعه به اولین مرکز آموزش «اینترنت»، عدم آشنایی خود با «اینترنت» را به عنوان عذری برای یک تقصیر دیگر بیان کنند و ندانند که این عذری بدتر از گناه است! حال و روز دانشجویانی که در کلاس درس استاد حاضر میشوند و نمیتوانند راجع به یافتههایی که با استفاده از «تبلت» و «مودم پرتابل» خود داشتهاند کلمهای بر زبان آورند، ناگفته پیداست. راستی آیا دانشکدههای ما این نوع بیسوادی را هم حداقل به اندازه انتحال جدی میگیرند؟ راستی آیا اگر چنین تواناییهایی هم در دانشکدههای ما قدر گذاشته میشد و پر کاهی در ارتقای دانشگاهی تاثیر میگذاشت امکان نداشت اندکی، تنها اندکی از این پدیده انتحال کاسته شود؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.