همه نگرانیها برای پسران
فرزاد موتمن . کارگردان
پیشنهاد من به معلمها و دانشآموزان، تماشای فیلم «پسربچگی» یا boyhood ساخته ریچارد لینکلیتر است. ساخت این فیلم 12سال طول کشیده و فیلم داستان زندگی یکپسربچه را از ششسالگی تا حولوحوش 20سالگیاش دنبال میکند و مدت فیلمبرداری هم به این دلیل طولانی بوده که کارگردان اجازه داده پسربچه رشد کند و همزمان که کاراکتر اصلی فیلم در جهان واقعی رشد میکرده، کارگردان هم سالبهسال فیلمبرداری کرده و ماجرای فیلم را پیش برده است. ما در این فیلم زندگی واقعی یک آدم را میبینیم. هر آنچه مربوط به مسایل آموزشی و تربیتی یک پسر نوجوان میشود را در این فیلم میبینیم و از آن بسیار میآموزیم. از روانشناسی کودکی و روانشناسی دوران بلوغ گرفته تا مسایل مربوط به تحصیل، برخورد با خانواده و هر آن چیزی که ما برای تربیت بچههایمان لازم میدانیم در این فیلم وجود دارد. در نتیجه، فیلم کاملی است برای اینکه دانشآموزان و معلمان آن را ببینند. خودم اولینبار وقتی ماجرای فیلم را شنیدم، پیش از دیدن فیلم نگران فرم آن بودم. معمولا این فیلمهایی که در شرایط غیرعادی ساخته میشوند، فیلمهای خوبی از کار درنمیآیند. اما بهمحض اینکه آن را دیدم، از همان دقایق اول یقهام را گرفت و مرا با خودش برد. نکته دومی که درمورد این فیلم حایزاهمیت است، همذاتپنداریای است که با کاراکتر فیلم به عنوان یک پدر دارم. همه نگرانیهایی را که من برای پسرم دارم، در این فیلم میبینم و فیلم به من یک چشمانداز از آینده و اکنون پسرم میدهد. درواقع «پسربچگی» سبب میشود راهحلهایی که خودمان به آن رسیدهایم درباره اینکه خود ما چطور میتوانیم فرزندانمان را به درسخواندن علاقهمند کنیم یا مثلا چطور دوستان بچهمان را بشناسیم و... را با فیلم مقایسه کنیم. درنهایت این فیلم یکجور مناظره و گفتوگو به راه میاندازد بین ما با خودمان و مدام فکر کنیم به اینکه راههای ما درست بوده یا راههای موجود در این فیلم که در مجموع، اینکه یک فیلم چنین اثری بر ما گذاشته، بر اهمیت آن میافزاید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.