|

اهالی قلم و هوای روشن حقیقت

ایرج زبردست

1 در کلمه رازی است که همواره بشر در جست‌وجوی آرمان‌های خویش با آن تا روایت کشف‌های بسیار رفته است. کلمه بود که از ابتدا جامه راز را بر تن هستی کرد. و خدا بود که تاج آبی کلمه را بر سر عالم گذاشت. کلمه اگر نبود بوی تعفن جهان را فرا می‌گرفت و جهل با دست‌های تاریکش پلک دانایی را می‌بست. آسمان بی‌ستاره و ماه می‌ماند و زمین از رسم مدام سنگلاخ پر می‌شد. و آدمی تهی از تکلم، گره‌کور به باد و سرنوشت خویش می‌زد. باری، خدا با کلمه در جان ابتدا دمید تا کلمه دست روی چهره ازل بکشد. خدا نور را، نیست را، هست را آیینه کرد و به دست کلمه داد تا زیبایی در حواس جاری تماشا تکثیر شود. تا زمان برادر عمر باشد و مرگ هم سنگ بر دوش، بیداری آدمی را در مستطیل‌های خاکی عدم بریزد. بی‌گمان تا زمان نبض‌حیات را می‌گیرد کلمه دست در دست راز تعریف حیات دیگری خواهد بود. 2 روایت آدمی با کلمه در ادامه تا ریخته می‌شود زمان با حوصله آن روایت را گوش می‌دهد، تا آن را برای همه ثانیه‌ها تعریف کند. زمان و کلمه با یکدیگر حرف که می‌زنند دانایی در تکلم سمت‌ها وسیع می‌شود. معمار ازلی خیروشر خوب می‌داند جهان بی‌کلمه تهی از معنا و روشنی است. می‌داند بی‌کلمه برهوت دست بر چهره آدمی می‌کشد تا این تعبیر از راه برسد که انسان با کلمه زنده است و بی‌کلمه حتی زمان مرداب بی‌حرکت هیچ است. 3 زندگی ما را همین کلمه‌ها، این شهرزاد‌های ازلی مدیریت و هدایت می‌کنند. ما با کلمه‌ها زیرنور راه می‌رویم، با کلمه‌ها همه مسیرها به رسیدن سلام می‌کنند. با کلمه‌ها عشق از راه می‌رسد تا پر از کبوتر و باران احساس چتر دقیقه‌ها شود. راوی آغاز می‌داند، هیچ کلمه‌ای دروغ نمی‌گوید حتی کلمه (دروغ) راسخ و راستگو در میان کلمه‌ها دست تکان می‌دهد. این آدمی است که در مسیرهای تاریک پا که می‌گذارد ایمان به چراغ را فراموش می‌کند و با چینش اشتباه کلمه‌ها گاه به سمت‌هایی می‌رود که سر سبز خویش را زیرتیغ سرخ زبان می‌گذارد. کلمه مقدس است و راه‌یافتن به حریم معنا و تبدیل‌شدن به روایت و تعریف کلمه شایستگی زلالی می‌خواهد. شک نیست شاعران کاتبان ازلی نورند و میراثی جز کلمه ندارند. و به قولی تمام ثروتشان همین کلمه‌هایی است که با لباس نور در جان شاعر طلوع می‌کند. کلمه‌ها دوستان بی‌دروغ آدمی در حوالی تکلم و عمرند. کلمه‌ها می‌خواهند ماه بالای سر حقیقت بتابد و حرفی از تکلم ابرهای یاوه‌بار نباشد. 4 همیشه آدمی تشنه حقیقت است. حقیقت است که جامعه را از معنا، زیبایی و شوق سرشار می‌کند. هر جامعه‌ای که بی‌دهان و لال می‌شود وظیفه اهالی قلم در آن جامعه سنگین‌تر از حجم تمام زمین خواهد شد. چون این راویان باید تنها با قلم و روح کلمه، لکنت و لالی را از جامعه به‌خواب‌رفته خویش دور کنند. باید کاری کنند تا خورشید بی‌هراس از شب، هرروز پشت تریبون کوه قرار بگیرد و حرف‌هایش را با جهان و زمان بزند. باید تبر را از خواب درخت و بهار منها کنند تا زمان با فانوس روشن تاریخ از کوچه‌های حقیقت عبور کند. اهالی مطبوعات، شاعران، نویسندگان و همه آنهایی که روایت حقیقت را نفس می‌کشند می‌دانند یا اگر نمی‌دانند باید بدانند اگر کلمه‌ای دروغ در جان سطرها جاری کنند و این دروغ را مردم بفهمند دیگر کار آنها و قلمشان تمام است و همین مردم آنها را از زندگی خویش آگاهانه کنار خواهند گذاشت. باور کنید این مردم راز تصمیم‌گیری تاریخ در گذر زمان بوده‌اند و هستند. همین مردم مولانا، حافظ، سعدی، خیام و فردوسی را در بارش تاریکی‌ها بر بلندای روشن زمان تندیس کرده‌اند. همین مردم تشخیص می‌دهند چه روزنامه و کتابی را بخوانند، چه روزنامه و متنی را نفس در مرور نریزند. اهالی مطبوعات و کتاب باید مدیون و منت‌پذیر همین مردم باشند مردمی که در این کوران تحریم و فشارهای اقتصادی با سختی کتاب و روزنامه می‌خرند. شک؛ ذره‌ای در من نفس نمی‌کشد مدیران‌مسوول مطبوعاتی وظیفه بسیار روشن و خطیری دارند. آنکه با قلم و جان خویش صادق است باید مثل کوه، پای در وظیفه و کار خویش محکم کند. بگذریم حرف‌های زیادی هست و مجال نوشتن و متن اندک است. (...) این دوکمانک پر از نقطه را اگر عمری بود برای حرف‌های دیگر، در روزی دوباره و آفتابی خواهم گذاشت. دست همه کاتبان صادق را می‌فشارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.