عبور از بیماری و غصه
عبدالرحمن نجلرحیم . متخصص مغز و اعصاب
«مرتضی احمدی» را چندروز پیش از بیمارستان مرخصش کرده بودیم. چیزی نگذشته بود که با او در بستر بیماری آشنا شده بودم. چقدر مهربان و صمیمی بود. هربار که وارد اتاقش میشدم با لبخندی دوستداشتنی از من پذیرایی میکرد. روزی که مرخص میشد، طبق قولی که داده بود، کتابها و دو نوار از ضربیهایش را به من هدیه کرد. هنوز فرصت نکردم کتابها را بخوانم، ولی ضربیهایش را بین راه بیمارستان و خانه در داخل اتومبیل گوش میکردم و او یکهفتهای با صدای ضربیخوان خود با من بود. حال فکر میکنم چقدر در این مدت کوتاه از او یاد گرفتم. چه نکات بالینی در کار و حرفه خودم از او آموختم. مردی که با وجود آسیبهای مغزی وسیع که از چشم اغیار بهدور مانده، ذهن هوشیار غیر باورنکردنیاش را حفظ کرده بود. هوشیارانه میگفت: «دکتر بگویید احمدی مرد! اما ضربیخوانی بود که مانند او کسی نبود که گوشهای از فرهنگ تهران را زنده نگهدارد.» گاهگاهی حرف زدنش نامفهوم میشد، گاهی نیز خاطرات، بافت زمانی و مکانی خود را از دست میدادند، ولی نغز و دلنشین و بااحساسی سرشار، از صمیمیت و انرژی حیات میگفت. یکروز که بر بالینش بودم، مرضیه برومند هم بود.
مکالمه احمدی با او که همراه با یادآوری خاطرات گذشته کار هنری باهم به ویژه خاطرات پشتصحنه سریال تلویزیونی «آرایشگاه زیبا» و خاطرات دیگر بود، یکی از دلنشین مکالماتی بود که من شاهدش بودم و مرا سرشار از غم غربت (نوستالژی) ناشناخته ولی زیبایی کرد. چقدر لذتبخش و مفرح بود! انگار بیماری و غصهای در اتاق نبود. خبر فوتش را دیروز در سفر شنیدم و این یادداشت را هم در سفر مینویسم. مرگش برایم باورکردنی نیست. یادش گرامی باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.