|

حرف زشت

جواد ماهر* : سعید نمی‌داند دزدی یعنی چی. کلاس سوم ابتدایی است. معلم و بچه‌های کلاس از دستش عاصی شده‌اند. می‌گویند بی‌اجازه می‌رود سر کیف‌ها. توی راهرو نگهش می‌دارم، تنها. می‌پرسم: «اگر کسی چیزی بی‌اجازه از توی کیف کسی بردارد، اسم این کار چیست؟» نمی‌فهمد. دوباره توضیح می‌دهم: «کسی پول دوستش را بی‌اجازه برمی‌دارد. اسم این کار چیست؟» فکر می‌کند و به زحمت می‌گوید: «حرف زشت؟» حدسم درست است. سعید نمی‌داند دزدی یعنی چی. می‌فرستمش کلاس. با خانم معلمش صحبت می‌کنم و زنگ سوم را در اختیار می‌گیرم. زنگ سوم با قارقاری می‌رویم سر کلاس. قارقاری همان عروسک دستکشی است که بچه‌ها دوستش دارند. با قارقاری می‌نشینیم پشت‌میز معلم. سعید و بچه‌ها چشم می‌دوزند به تُک قارقاری. قارقاری سه‌تا اسکناس به منقار دارد و قارقار می‌کند. من برای بچه‌ها ترجمه می‌کنم که قارقاری چه می‌گوید. قارقاری سه‌تا اسکناسش را کنارهم، روی میز می‌چیند. سعید دقیق می‌شود. دوهزارتومانی را پدر قارقاری به او داده تا توی قلک بیندازد و برای خرید دوچرخه پس‌انداز کند. هزارتومانی را از توی کوچه پیدا کرده و دوهزارتومانی دیگر را بی‌اجازه از کیف دوستش برداشته است. قارقاری ادعا می‌کند که همه این پول‌ها مال اوست. مال خودخود او. ولی بچه‌ها اعتراض می‌کنند و به قارقاری می‌فهمانند که تنها پولی که پدرش به او داده، مال اوست. خیلی طول می‌کشد تا قارقاری این را بفهمد، معنی دزدی را درک کند و یاد بگیرد با پولی که پیدا کرده، باید چه کند. قارقاری وقتی متوجه اشتباهش شد، از کلاس بیرون آمد، تا جبران کند. حالا من منتظرم تا سعید هم جبران کند. من به سعید امیدوارم. یک برقی توی چشمانش هست که امیدوارم می‌کند. * معاون پرورشی یک مجتمع روستایی از توابع شهرستان زاوه

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.