|

مهران زیرک پس از ۳۲سال دوری از وطن:

هنرمندان ایران بهترین سفیران فرهنگی‌اند

نیما توسلی: مهران زیرک، نقاش و هنرمند ایرانی، پس از 32سال دوری از وطن از نقاشی‌هایش در «سام‌آرت» رونمایی کرد. این نخستین نمایشگاه زیرک در ایران محسوب می‌شود که به دعوت سام‌آرت، از جمعه 14 آذر به مدت دوهفته برپا شده. خودش می‌گوید زیاد اهل نمایشگاه‌گذاشتن نیست، اما همیشه اتفاقات مربوط به ایران و هنر ایران را رصد کرده. زیرک، متولد 1337 در همدان و دانش‌آموخته دانشکده‌های هنرهای تزیینی تهران و «آرت دکو پاریس» است؛ دانشکده‌ای که سال 1985 از بین دوهزارنفر به‌عنوان شاگرد اول از آن فارغ‌التحصیل شد. این نقاش ایرانی مقیم فرانسه تاکنون نمایشگاه‌های متعددی در کشورهای مختلف برپا کرده است. نمایشگاه «چهره‌به‌چهره» تا چهارم دی در گالری دستان، بیرون از زیرزمین در تهران، خیابان ولیعصر، خیابان فرشته در مجتمع سام‌سنتر دایر خواهد بود.

‌ بعد از سه‌دهه دوری چه شد تصمیم به برپایی نمایشگاه در ایران گرفتید؟ باید اذعان کنم که بیشتر اهل نقاشی‌کشیدنم تا نقاشی‌نشان‌دادن. این نمایشگاه را هم به توصیه دوستانم در ایران و فرانسه برگزار کردم. عمده کارهایم در این نمایشگاه برای مخاطبان ایرانی دستچین شده‌اند و از استقبال چشمگیر هموطنانم در 10 روزی که از برگزاری نمایشگاه می‌گذرد، بسیار خشنودم. ‌ چرا عنوان نمایشگاه «چهره‌به‌چهره» است؟ چون طنزی ظریف در کار است. هنگامی که مقابل یک بازنمایی از انسان یا حیوانی قرار می‌گیریم، لحظه‌ای در بازی نگاه، اثر تبدیل به آیینه‌ای می‌شود که بیننده خود را در آن می‌بیند. به بیانی دیگر در یک‌آن، جای سوژه و اُبژه عوض می‌شود و پیشداوری‌هایمان را تغییر می‌دهد. ‌ نقش سوژه در نقاشی‌های شما چیست؟ نقاشی‌های من بیشتر «شماتیک» هستند؛ مثل مترسک‌ها، حیوانات، انسان‌ها و انعکاس‌شان در آب، آدم‌های خوابیده در تابی معلق بین زمین و هوا و دست آخر پرتره‌ها. باید بگویم در نقاشی‌هایم از سنگینی بیزارم و در پی تعلیقم. این در پرداخت و کمپوزیسیون بیشتر کارهایم به‌شدت تاثیر‌گذار است. شاید بد نیست بدانید که من به سوژه «مترسک» هم علاقه‌مندم چون مترسک اولین خودنگاره (سلف‌پرتره) روزگار است که کشاورز خودش را با همان لباس‌های خودش از نو تصویر می‌کند، در به‌تصویرکشیدن این سوژه (مترسک) نیز به‌دنبال تعلیقم. در اغلب کارهای نمایشگاه اخیر، از ضرب‌المثل‌ها و اشعار ایرانی به‌صورت حروف جداازهم استفاده کرده‌ام که بیشتر حالت طنز دارد. جایگاه شعر در فرهنگ ایران آنقدر رفیع است که گویی همه ایرانیان شاعرند و در زندگی روزمره خیلی از حرف‌ها و بسیاری از مفاهیم را نه با نثر که به زبان شعر می‌گویند. ‌ به‌عنوان آخرین پرسش، به نظر شما چه نگاهی در ایران به هنرمندان ایرانی خارج از کشور می‌شود؟ در دنیایی که سعی بر آن است مداوما و با تعمدی خاص تصویر غلط و مخدوشی از ایران ارایه شود، برخلاف بسیاری از پیشداوری‌ها، ایرانیان خارج از کشور؛ از هنرمند گرفته تا غیرهنرمند همه در پی شناساندن ارزش‌های موجود و افتخارآفرین فرهنگ این مرزوبوم‌اند. از این منظر شاید بهترین سفیرهای فرهنگی کشور در هر نقطه از جهان تلقی شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.