وزیرکُشی چه آسان!
محمدعلی عسگری : کشتهشدن یک وزیر فلسطینی به دست سربازان اسراییلی اتفاق غیرانسانی و وحشیانهای بود که بهسادگی رسانهها از کنار آن گذشتند. رسانهها در ایران البته بیشتر درگیر ماجرای داخلی بودند اما رسانههای جهانی نیز تنها به روایت ساده خبر و نشاندادن تصاویر مربوطه در یکی، دوبرنامه اکتفا کردند. با این حال، بعید به نظر میرسد تصویر «زیاد ابوعین» وزیر یا یک مدیر فلسطینی که همراه با کشاورزان در مرز اسراییل و کرانهباختری تجمع کرده بود و سربازان قلدر اسراییلی با دستهای قوی خود گلوی او را فشردند تا او به حال خفگی افتاد و بلافاصله جان به جان آفرین تسلیم کرد را از یاد ببرند. اینروزها اسراییل صحنههای عجیبی را از دموکراسی و حقوق بشر به نمایش میگذارد و عجیبتر اینکه رسانههای بینالمللی نیز این صحنهها و نمایشهای قرونوسطایی را زیرسبیلی رد میکنند. شاید بشود گفت رسانههای غربی وامدار اسراییل هستند و بهدلیل ملاحظات خاص خودشان این وقایع را کمرنگ میکنند اما رسانههای عربی و اسلامی که دیگر این ملاحظات را ندارند و خود را مهمترین پشتیبانان قضیه فلسطین معرفی میکنند. تصورش را بکنید اگر دولت دیگری در جهان برای مثال قانون «یهودیکردن اسراییل» را در کابینهاش به صورت کاملا رسمی به تصویب میرساند با چه اتهاماتی مواجه میشد و افکارعمومی جهان روی این طرح و برنامه چه نامی میگذاشتند. یا اگر در هرگوشهای از دنیا یک مقاممسوول به این طرز وحشیانه و غیرانسانی در جلو چشم همگان خفه میشد، آنوقت چه اتفاقی میافتاد؟ آیا همه به همینسادگی از کنار موضوع رد میشدند؟ زیاد ابوعین، وزیر یا رییسهیات مقاومت در برابر شهرکسازیها و دیوار حایل بود که روز 19آذر پس از ضربوشتم شدید نظامیان اسراییلی به شهادت رسید. فلسطینیها برایش مراسم گذاشتند و شعارها دادند. محمود عباس هم برای اینکه قافیه را نباخته باشد در پاسخ به این عمل گفت: همه گزینهها ممکن است. از آنسو «جان کری» وزیر خارجه آمریکا به عباس تسلیت گفت و سازمانملل و اتحادیه اروپا نیز طبق معمول همه حوادثی از ایندست با محکومکردن حادثه خواستار تحقیق بیشتر درباره آن شدند. ابوعین به همراه تعدادی از فعالان فلسطینی برای کاشت درخت زیتون در منطقهای که احتمال میرفت از سوی رژیم صهیونیستی برای شهرکسازی مصادره شود، حاضر شده بود. او میخواست با کاشتن زیتون (این درخت صلح) جلو پیشرفت شهرکسازیها را بگیرد؛ پروژهای که از چندسال پیش شروع شده و دولت «بنیامین نتانیاهو» باوجود همه انتقادهای جهانی قصد دارد آن را تا بلعیدن نهتنها زمینهای فلسطینی که گویی کل زمینهای خاورمیانه به پیش ببرد. معلوم نیست مگر اسراییل چقدر جمعیت دارد یا این جمعیت از چه رشدی برخوردار است که هرچند روز یکبار طرح ساخت چندهزارواحد مسکونی جدید در کابینه اسراییل به تصویب رسیده و فورا نیز به اجرا گذاشته میشود. هرگاه تصاویر این شهرکسازیها در تلویزیون نشان داده میشود، حجم و عظمت کار، هربینندهای را به وحشت میاندازد و درعینحال او را با این پرسش مهم درگیر میکند که هزینه اینهمه ساختوساز از کجا تامین میشود؟ بگذریم، زیاد ابوعین یکی از اعضای شورای انقلابی جنبش فتح بود که مدتی نیز سرپرستی وزارت اسرا و آزادگان تشکیلات خودگردان فلسطین را برعهده داشت و اخیرا نیز بهعنوان رییس هیات دیوار حایل و شهرکسازی و در جایگاه یک وزیر در تشکیلات خودگردان فلسطین مشغول به کار شده بود. جنبشهای فتح، حماس، جهاد اسلامی، حزبالله و بقیه هرکدام با صدور بیانیهها و محکومکردن این جنایت شنیع میگویند پاسخ مناسبی به آن خواهند داد. اما روشن است امثال دولت خودگردان و بقیه گروههای فلسطینی پاسخ درخوری ندارند که اگر داشتند تا به حال داده بودند و اسراییل هم هرگز جرات نمیکرد دست به چنین اعمالی زده و با چنان جسارتی و به این آسانی وزیری را در روز روشن به کشتن دهد. اما این داستانی است که مدتهاست ادامه دارد و ظاهرا تا اطلاع بعدی نیز قرار است ادامه داشته باشد. اما آیا ادامه همین روند نیست که به عقدهها و کینهها و یأسها و سرخوردگیهای جوانان عرب و مسلمان تبدیل شده و در نهایت به قدرتگرفتن بیشتر گروههای تندرو در خاورمیانه منجر میشود. بیهوده نیست که در خبرها میشنویم پای داعش به فلسطین هم باز شده است. خشونت، خشونت میزایاند و آنوقت سخن گفتن از صلح و سازش، عقلانیت، عدالت، آزادی و دموکراسی دیگر چیزی جز توهمی محض نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.