|

سه دقیقه و من کیستم؟

بهزاد خسروی‌نوری

شاید خواندن این متن فقط سه‌دقیقه طول بکشد. اجازه بدهید در این 2:55 ثانیه باقیمانده از چندمثال بسیار مهم بگذریم و به آن فکر نکنیم. فکر نکنیم و بگذریم که قانون شهروندی در ایران قدمتی به اندازه مشروطه دارد و در اولین متن قانون‌اساسی ایران جدید آمده است. بگذریم که امتداد همان «حقوق ملت» مشروطه با اصلاحات و اضافاتی به فصل سوم قانون‌اساسی‌ جمهوری اسلامی ایران با نام متشابه مشروطه‌اش (حقوق ملت) منتقل شد. بگذارید تا پایان این متن کوتاه به این فکر نکنم و نکنیم که همیشه «من کیستم؟» تعریفی رسمی و قانونی بوده و دولت و دولتیان براساس ضرورت، علاقه و... برای ما تعریفی جدید داشتند و حق و حقوقی متفاوت ترسیم و هر زمان هم که ما را واجد شرایط ندانستند از تعریف‌کردنمان پرهیز کردند و نه از حقی یاد کردند و نه از مسوولیتی. بیاییم برای زمانی کوتاه به این فکر نکنیم که همین تعریف ابتدایی «شهروند کیست؟» حدود هشت‌سال وجود خارجی نداشت و از جانب دولت پشت‌گوش انداخته شد و امروز دوباره گویا قرار است که به آن فکر کنیم. شاید بتوان برای این دقیقه آخری که این متن کوتاه را می‌خوانیم از نسبت‌های کلان قانونی و رسمی و دولتی گذر کنیم و بدون اینکه به نشدن‌ها و نکردن‌ها فکر کنیم، «من کیستم؟» را خودمان در ارتباط با شهری که در آن زندگی می‌کنیم، تعریف کنیم. فکر کنیم که شهر، مجموعه‌ای از ماشین‌ها و خیابان‌ها نیست، شاید شهر نسبت من است با همسایه من، فکر کنیم که شاید شهر نسبت من است با آن دیگری که در کنار من هرروز صبح در اتوبوس به سر کار می‌رود، شاید شهر در همراهی بی‌کلام من با دیگر مسافر مترو تهران به‌وجود می‌آید. شاید شهر معنای همزیستی من است که با تو سعی در ما‌ شدن را در زندگی روزمره تمرین می‌کنیم، شهر حقِ تعامل و مشارکتی است که برعهده هریک از ماست. شهر حق با هم نفس‌کشیدن ماست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.