دعا کنیم؛ برای کلانتری عزیز
غلامرضا امامی
باور نمیتوانم کرد که پرویز نازنین، پرویز کلانتری سخنی نگوید. خطی بر بومی نکشد، نقشی رقم نزند. قصهای، یادی را با آن صدای آرام مهربان روایت نکند. پرویز، دل مهربانی دارد. نقاش بچههاست و شگفتا پس از دیدن نمایشگاه نقاشی دخترکی هنرمند دلش لرزید و تنش بر زمین افتاد. در جان نجیب او آرامشی است عمیق، بلندای کوههای طالقان در همت بلندش نمایان است. پرویز نقال و نقاش روزگار ماست، نمیتوان او را دید و دوستش نداشت. نمیتوان کارهایش، کارهای کاهگلیاش را دید و به احترامش نایستاد... چندی پیش به خانهاش دعوتم کرد. به طبقه بالا رفتیم. تابلویی دیدم که نشانهای از خشم درونی او داشت. به کجای این شب تیره بیاویزیم قبای ژنده خود را؟ زیرپیراهنی پاره بر بوم نقش بسته بود. گفتم: پرویزجان خدا بد ندهد. حکایتی را بازگفت و روایتی را... سخت دلگیر بود. متنی را که نوشته بود به من سپرد. متنی تلخ بود. لااقل از او انتظار نداشتم. باور نمیکردم که این دریای آرام از حرکتی نامهربانانه چنین پرخروش شده باشد. با هم ساعتی صحبت کردیم، از گذشته، حال و آینده سخن گفتیم. خاطرههای 40سال دوستی را با هم مرور کردیم. اندکاندک آرام شد. بر جان او توفان
شدیدی وزیده شده بود. حالا دوستم خبر میدهد که پزشکان گفتهاند حال او حال بهتری است که توفان تندی بر آن وزیده. باید صبر کرد و تن خسته او خرابیها را ترمیم کند. بر بستر بیماری و بیمارستان، انسانی بزرگ آرمیده است؛ نهتنها تصویرگری توانا و قصهنویسی دانا... برایش دعا کنیم که از بستر برخیزد و انبوه دوستداران و یارانش را بنگرد. برایش دعا کنیم که حضور بابرکت او بر بلندای آسمان هنر این ملک همچون ماهی باز بدرخشد. برایش دعا کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.