|

آزادی تجمع علیه بی‌عدالتی آمریکایی

زینب اسماعیلی

سیاه‌ و سفید در جامعه آمریکا آنچنان دوشادوش هم قرار گرفته‌اند که زمان کمی لازم است تا چشم هر بیننده‌ غیرآمریکایی به دیدن این دو رنگ پوست در یک جامعه عادت کند تا بعد دیگر آن را نبیند. به‌محض ورود به هر شهری از کشور گسترده آمریکا، می‌توان گونه‌گونی و تنوع نژادی را دید، در برخی ایالت‌ها رنگین‌پوست‌ها بیشتر و در برخی شهرها، سفیدان کثرت دارند. اما وقتی به مراکز خرید، خیابان‌ها، محلات و... نگاه بیندازی، آنها در کنار هم هستند و بخش گسترده‌ای از مشاغل خدماتی به رنگین‌پوستان اختصاص دارد؛ از فروشنده فروشگاه‌های محلی تا کارمند بانک و راننده اتوبوس. اگرچه کم نیستند آنهایی که در مقامات بالایی مشغول به کارند، اما شاید برای ما که جامعه آمریکا را با تحولات دوره‌ای‌‌اش پیگیری می‌کنیم، این کمتر از انتظار باشد. می‌توان از جامعه‌ای که دومین‌ دور ریاست‌جمهوری یک رنگین‌پوست را می‌گذراند، انتظار بیشتری داشت اما بیراه نیست اگر از منظر تحول اجتماعی به موضوع نگریسته شود که نیازمند طی‌شدن زمان بیشتری است. برای آنها که جامعه آمریکا را می‌شناسند، برگزاری تجمع و راهپیمایی برای یک هدف گروهی هم چندان عجیب به‌نظر نمی‌رسد. در جامعه آمریکا گروه‌های مدنی مختلف می‌توانند به بهانه‌های متفاوتی، تجمع و تظاهرات برگزار کنند؛ از اعتراض به تغییرات آب‌وهوا تا اتفاقاتی مانند وال‌استریت تا جشن‌های سالانه و موردی اقوام و گروه‌ها. در شهری مانند نیویورک که در حالت عادی، شرایط پرترافیکی دارد، بسیاری از این تجمعات منجر به بسته‌شدن خیابان‌ها و تغییر در مسیر تردد ماشین‌ها و اتوبوس‌ها هم می‌شود که پلیس با سختگیری بر آن نظارت می‌کند. در تجربه‌ای که شهریور گذشته در زمان برگزاری شصت‌ونهمین مجمع‌عمومی سازمان‌ملل در نیویورک داشتم، به‌دفعات دیدم که گروه‌های قومیتی مختلف، در معابر اصلی تجمع کرده و پلاکارد‌به‌دست داشتند، که حتی برخی شعارهای تندی هم مطرح می‌کردند. مثلا گروهی رنگین‌پوست در اعتراض به تغییرات رخ‌داده در وضعیت قومیت‌ها و خرده‌فرهنگ‌های آمریکایی با پوشیدن لباس‌های محلی و سنتی و بر‌سر‌داشتن کلاه‌های سرخپوستی تجمع برگزار کردند. مهاجران از کشورهای مختلف نیز همین‌طور، مصری‌ها در اعتراض به ناکام‌ماندن انقلابشان مقابل هتل محل اقامت نماینده کشورشان برای سخنرانی در مجمع‌عمومی تجمع کرده‌ بودند، ترک‌ها، آفریقایی‌ها و... تجمع می‌کردند. همه شواهد نشان می‌دهد که افرادی از گروه‌ها، اصناف و طبقات متعدد می‌توانند در شهری مانند نیویورک تجمع برگزار کنند به‌ویژه آنکه آنها به‌آسانی از ظرفیت شبکه‌های اجتماعی برای یافتن گروه‌ها یا افراد همفکر خود اقدام می‌کنند. حال در ماجرای صدور دومین حکم تبرئه پلیسی که متهم به کشتن یک مرد سیاه‌پوست بوده، تجمعات مختلفی در ایالت‌های مختلف آمریکا برگزار می‌شود، به‌ویژه در شهر نیویورک و ایالت ماساچوست. سیاهان و سفیدهایی که در ایالت‌های مختلف این کشور در کنار هم زندگی می‌کنند، یک خواست مشترک دارند و آن، اجرای عدالت است؛ چیزی که می‌تواند مردمان هر جامعه‌ای را به خیابان‌ها بکشاند، البته در صورت آزادی برگزاری تجمع. پلیس‌های پر‌تعداد در جامعه آمریکا اغلب چهره‌ای خشن و جدی دارند اما با جثه و ابعاد فیزیکی کوچک‌تر از سیاهان، نکته‌ای که شاید موجب بروز خشونت بیش از اندازه در رفتار آنها با سیاهان می‌شود. اما آنچه قطعا برای همه جهان اهمیت دارد، این است که بدانیم پایان این ماجرای خشونت‌آمیز پلیس و سیاهان به کجا می‌رسد. برای کشوری که سالانه میلیون‌ها توریست از نماد آزادی‌اش در میانه آب‌های رودخانه East دیدن می‌کنند با ادعاهای پردامنه‌ای در حوزه آزادی، کشته‌شدن فردی که می‌گوید «نمی‌تواند نفس بکشد»، اصلا تصویر مثبتی نیست. چه‌برسد به آنکه پلیس متهم به چنین مرگی تبرئه شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.