|

عدالت یا بی‌عدالتی مساله این است!

امیرپویا عکاشه . رزیدنت ارتوپدی دانشگاه LMV مونیخ

با توجه به مباحث و مسایلی که در حال حاضر در جامعه پزشکی مطرح است، فرصت را مغتنم شمردم که به‌عنوان عضو جوان و کوچک این جامعه بزرگ، حرف خود و جمع بزرگی از همکاران و استادان خود را به‌رشته تحریر درآورم. تا جایی که به‌یاد می‌آورم و تا جایی که تعلیمات دینی، ایرانی و انسانی من به من یاد داده است معنی عدالت به‌این صورت تعریف می‌شود که هرچقدر که تلاش کنی و زحمت بکشی، به همان نسبت برداشت می‌کنی و هرچقدر که تقصیرکار باشی، به همان میزان مجازات می‌شوی و فقط‌و‌فقط در شرایط کاملا مشابه مجازات و پاداش با همان شرایط دریافت می‌کنی یا به‌قول معروف هرچقدر پول بدهی همان‌قدر‌ آش می‌خوری یا هرکه طاووس خواهد جور هندوستان کشد. این تعریفی است که شخصا از عدالت طی سالیان سال به من آموزش داده شده و چیزی است که من به‌عنوان عدالت از عادلان و مراجع عدل انتظار دارم. چند‌صباحی است یا بهتر است بگویم چند‌سالی است که سیستم بهداشت و درمان کشور به‌دنبال تک‌نرخی‌کردن ویزیت‌ها و تعرفه‌های پزشکی در مقاطع و تخصص‌های مختلف است. به این معنا که پزشک متخصص X (به‌طور مثال اطفال) در تهران باید تعرفه‌ای مشابه با پزشک دیگر متخصص X در یک شهرستان در فلان استان ایران دریافت کند. به این صورت که اگر یکی از این دو‌پزشک تجربه کاری بالاتر، آموزش‌های تکمیلی بالاتر و مهارت کاری بالاتری داشته باشد، کوچک‌ترین تاثیری روی این تعرفه نخواهد داشت. به‌طور مثال اگر آقای دکتر Y سال‌های‌سال تلاش کرده باشد در تمام مقاطع با نمرات ممتاز قبول شده و به‌عنوان پزشک نمونه در بهترین مراکز داخل و خارج از کشور بعضا به‌مدت دوتاسه‌سال به‌ خرج شخصی خود دوره دیده باشد و برای بالابردن سطح استانداردهای بهداشت و درمان میهن عزیزمان، وقت، جوانی و پول خود را سرمایه‌گذاری کرده باشد، با پزشک X که در تمام طول دوره‌های تحصیل با نمرات پایین یا شاید معمولی از دیگر دانشگاه‌های کم‌اعتبار کشور فارغ‌التحصیل شده و در یکی از مراکز معمولی یا کم‌اعتبار دوره‌های تکمیلی خود را گذرانده و تجربه کاری هم ندارد به موجب قانون، ویزیت و تعرفه درمانی یکسانی دارند! یا به زبان ساده‌تر اگر پزشک A خدمات درمانی با استانداردهای بالاتر، کیفیت بیشتر و دقت بالاتر نسبت به پزشک B ارایه کند، طبق قانون موظف است که طبق قانون تعرفه‌ای یکسان دریافت کند! این قانون با آنچه من یا ما در تعلیمات دینی، انسانی و ایرانی نسبت به عدالت یاد گرفته‌ایم، مغایرت دارد؛ یعنی پاداش مساوی در برابر تلاش غیرمساوی! آیا به نظر شما خواننده فهیم این مقاله این عین بی‌عدالتی نیست؟ یعنی پزشکی که 20سال تجربه کاری، علمی و درمانی دارد در بهترین مراکز کشور دوره دیده است نباید حداقل‌ها را داشته باشد. پزشکی که با هزینه شخصی خود دو تا چهارسال در خارج از کشور دوره دیده و انسان متعهدی است و خدمات درمانی را با کیفیت بهترو بالاتر در استان‌هایی مثل تهران ، اصفهان و... (که هزینه‌ها به‌صورت چشمگیر بالاتر از سایر شهرستان‌هاست) ارایه می دهد و انجام وظیفه می‌کند، با پزشکی که شرایط یادشده را ندارد برابر است!؟ پزشکان نیز مانند دیگر اعضای این میهن اسلامی انسان هستند و نیازهای انسانی یکسانی نسبت به بقیه اصناف این جامعه دارند. در تصویب چنین قانون‌هایی جز ازبین‌بردن انگیزه پزشکان و جامعه محترم پزشکی برای تلاش بیشتر و پیشرفت در این زمینه هیچ کار دیگری انجام نمی‌دهیم. چرا مشکلات سیستم بهداشت و درمان را با راه‌حل مناسب برطرف نکنیم. مشکل سیستم بهداشت تک‌نرخ‌نبودن تعرفه‌ها نیست که با انجام آن مشکل برطرف شود، مشکل از جای دیگر است...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.