|

راهکار درمان فردگرایی

اگر این مشکل حل نشود، جامعه از بین می‌رود. از نظر اقتصادی جامعه در حال افت شدید است، مثل ساختمانی که فونداسیون مناسب ندارد. هرچه هم روی این پی بنای محکمی ساخته شود، دوام نخواهد آورد. ولی این گام ابتدایی است، هرچند واجب. اگر مشکل اقتصادی حل شد فقر معنا پیدا می‌کند. در این صورت‌ متوجه می‌شویم کجای کار می‌لنگیده و خبر نداشتیم. بنابراین مشکل اقتصادی، فقر و اشرافیت یکی از دلایل مهم فردگرایی است اما علت نیست. فقر اگر معنا پیدا کند تازه ما به بخشی از زندگی که معنا نداشته، معنا بخشیده‌ایم. فقر وقتی معنا پیدا می‌کند که افراد کار داشته باشند. کار، سعی و تلاش کنند. درآمد داشته باشند. پولی که کسب می‌کنند برای خودشان باشد. بعد احساس کنند که بیش از این نمی‌توانند کار کنند. یا بیش از آنچه که کار می‌کنند درآمدی در کارشان وجود ندارد. در این هنگام فقر معنی پیدا می‌کند. از پس حجاب بیرون می‌آید. الان در جامعه ما فرصت کار نیست. درآمدی نیست. پول برای خود افراد نیست. اینچنین افرادی دچار فقر نیستند، بلکه به قول شما دچار ابتذال هستند. ما هنوز نه از فقر تصویر روشنی داریم و نه از ثروتمند. هنوز نگاه ایدئولوژیک به این‌ مفاهیم داریم. ثروتمند را خائن می‌دانیم. فقیر را ممتاز می‌شناسیم. اما اگر تعریف عملیاتی شود، ثروتمند دزد و فقیر ممتاز نمی‌شود. اگر ثروتمندی را بخواهیم نکوهش کنیم، باید آن ثروتمندان نوکیسه‌ها باشند. اتفاقا کسی که سرمایه‌گذاری کرده و سرمایه‌گذاری‌اش تاریخی است و به‌طور روشن دیده می‌شود که طرف از طریق یک نظام اقتصادی صحیح بالا ‌آمده، نه‌تنها برچسب دزد نمی‌گیرد، بلکه الکاسب‌حبیب‌الله هم به‌شمار می‌رود. فقیر هم اگر از کم‌کاری دچار فقر شده باشد، ممتاز نمی‌شود. بنابراین هرکسی منطق فرهنگی ساماندهی زندگی‌اش را به‌دست می‌آورد که در حالت سیاست‌های رفاهی معنی پیدا می‌کند. سیاست‌های رفاهی برای کسانی می‌شود که سر کار رفته‌اند، اما تامین نشده‌اند. بیمار شدند، یا کاری که دارند متناسب با هزینه‌های‌شان نیست. سیاست‌های رفاهی به این معنی نیست که بین مردم پول توزیع شود. با این توصیف، جامعه به یک نظام اقتصادی صحیح و متناسب می‌رسد تا جا برای بحث‌های فرهنگی باز شود. معنا در جامعه به شوون مختلف زندگی سرایت کند. اما اگر جامعه اینطور نباشد، از همان پایین بی‌معنایی می‌جوشد و فوران می‌کند. باز هم تاکید می‌کنم به‌دلیل‌ همین است که من فقر را مشکلی بنیادی و ریشه‌ای‌تر می‌بینم که در بسیاری از مناسبت‌های اجتماعی تاثیر‌گذار است. از سویی هم معتقدم اگر فقر حل شود، تازه ما باید معنا را به جامعه از طریق کارهای فرهنگی تزریق کنیم تا فردگرایی که در پژوهش‌های اجتماعی به ‌آن رسیده‌ایم از بین برود. تلاش‌های علما و روشنفکران نتیجه نخواهد داد تا جامعه به یک‌حدی از استاندارد‌ها و تناسب‌ها برسد. دولت‌ها اگر رویه و نظرگاه خود را عوض نکنند هیچ اتفاقی در جامعه ما رخ نخواهد داد. چون زدودن فقر به دست دولتمردان و رهبران یک جامعه است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.