|

بازیگری که عاقبت کارگردان می‌شود!

عبدالرحمن نجل‌رحیم . عصب‌شناس و عصب‌پژوه

آسیب‌شناسان در کالبدشکافی از مغز «رابین ویلیامز»، هنرپیشه و کمدین شهیر آمریکایی، متوجه می‌شوند که او به بیماری مغزی خاصی مبتلا بوده است. در این بیماری ابتدا اختلالات خلقی و افسردگی و کندی در حرکت، سفتی عضلانی، اشکال در نشان‌دادن هیجانات در صورت، لرزش اندام‌ها در هنگام بی‌حرکتی، یعنی علایمی شبیه به پارکینسون پیدا می‌شود که اگر «ویلیامز» خود را ‌دار نمی‌زد، این بیماری می‌توانست او را به زوال عقل مبتلا کند. در این بیماری به‌علت نامعلومی، پروتئینی غیرطبیعی (اجسام لوی) در ابتدا در مناطق مهمی از مغز که تنظیمات خلق و هیجانات، عواطف و حرکت را بر‌عهده دارند، رسوب می‌کنند و سلول‌‌های مغزی را از کار می‌اندازند. «ویلیامز» و پزشکان معالج او هیچ‌کدام به وجود این بیماری وقوف نداشتند و به همین علت، پزشک «ویلیامز» برای کنترل اختلال حرکتی شبه‌پارکینسونی برای او داروی «ال‌دوپا» تجویز می‌کند. «ال‌دوپا» نه‌تنها علایم حرکتی او را علاج نمی‌کند، بلکه به توهمات حین افسردگی او دامن می‌زند که می‌تواند عاملی برای اقدام به خودکشی «ویلیامز» بوده باشد. در میان فیلم‌هایی که «ویلیامز» در آنها بازی کرده است، فیلم «بیدارشدگان» معروف‌تر از همه است. این فیلم اقتباسی سینمایی از کتاب معروف «الیور ساکس» نورولوژیست و نویسنده معروف است که داستان طبابت خود را در بیمارستانی در نیویورک در هنگام شیوع بیماری خواب یا آنسفالیت لتارژیک می‌نویسد. «ساکس» در کتاب، به نام دکتر «سایر» است و در فیلم «بیدارشدگان» هم نقش او را (دکتر «سایر») «رابین ویلیامز» بازی می‌کند. این کتاب و فیلم اقتباس‌شده از آن، قصه آدم‌هایی را می‌گوید که به‌علت ورم مغزی ناشی از بیماری ویروسی به خوابی طولانی می‌روند. جالب این است که بعضی از این بیماران، از خواب با علایمی پارکینسونی برمی‌خیزند. دکتر«سایر» (ویلیامز) به این بیماران داروی «ال‌دوپا» می‌دهد که تازه کشف شده بود. این دارو می‌تواند جایگزین دوپامین شود که در مغز پارکینسونی‌ها ساخته نمی‌شود. «ال‌دوپا»یی را که «ویلیامز» در نقش دکتر «سایر» در فیلم به بیماران می‌دهد، نتایج خیره‌کننده‌ای به‌همراه دارد. ولی جالب این است که در زندگی واقعی «ال‌دوپا» برای «ویلیامز» (که تصور می‌شود به بیماری پارکینسون مبتلا شده است) معجزه‌ای به‌همراه ندارد، بلکه ممکن است یکی از عوامل ایجاد توهم در حین افسردگی او بوده که خودکشی او را نیز تسهیل کرده باشد. درهرحال برای هنرپیشه و کمدین فعال و خلاقی چون او، ادامه زندگی با آینده‌ای که در انتظارش بوده، موهبت بزرگی نمی‌توانست باشد. شاید «ویلیامز» هم دیر یا زود باید تسلیم این تراژدی گریزناپذیر در پشت کمدی زندگی باشد، که شد. اما مهم این است که او خواست در انتها خود هم بازیگر و هم کارگردان صحنه باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.