|

آمریکا و بیماری «نژادپرستی»

محمد السماک، تحلیلگر

آمریکایی‌ها «باراک اوباما» را به‌خاطر اینکه یک سیاه‌پوست است به ریاست‌جمهوری برنگزیدند. او را برای این انتخاب کردند که مخالف سیاست‌های «جورج بوش» سلف او، به‌ویژه در رابطه با جنگ عراق بود. در دور دوم ریاست‌جمهوری هم به‌دلیل رنگ چشم‌هایش نبود که به او رای دادند، بلکه به این دلیل بود که او بتواند نیروهای آمریکایی را مثل عراق از افغانستان خارج کند. اوباما به تعهداتش عمل کرد و نیروهایش را از عراق خارج کرد. این خود عراق بود که بعد از خروج نیروهای بیگانه به میدانی برای نزاع‌های طایفه‌ای و نژادی تبدیل شد. همچنین «اوباما» به وعده‌هایش در مورد افغانستان پایبند است. خروج نیروهای آمریکایی را آغاز کرده و تا پایان سال جاری میلادی این عملیات تکمیل خواهد شد اما بعد از خروج نیروها تصور نمی‌شود افغانستان وضعیتی بهتر از عراق داشته باشد. به‌هرحال رنگ پوست رییس‌جمهور آمریکا هیچ نقشی در سیاست این کشور نداشت و این برنامه حقوقی و قوانین بود که نقش اصلی را بازی می‌کرد. با این حال باید گفت جامعه سفیدپوست آمریکا بعد از یک‌قرن که از لغو دوران برده‌داری می‌گذرد، هنوز تغییر چندانی نکرده و البته به اعتقاد بسیاری از سیاهپوستان هیچ تغییری نکرده است. یک‌بار در جمع یک هیات بین‌المللی که به آمریکا سفر کردم، دواستاد دانشگاهی را آنجا دیدم که یکی از آنها خانمی سفیدپوست و دیگری آقایی سیاهپوست بود. چندروز که گذشت رابطه من با آن مرد سیاهپوست صمیمی‌تر شد. او به من گفت دکترای علوم سیاسی دارد و استاد دانشگاه است. یواشکی به من فهماند که آن خانم حتی هنوز لیسانس نگرفته است، با این حال حقوقی که از دولت می‌گیرد یک‌ونیم‌برابر حقوق اوست. دلیل این امر چنان‌که او می‌گفت صرفا رنگ پوست بوده است. وقتی این مطلب را شنیدم، حس کردم این تبعیض نژادی آشکار است که روی آن سرپوش گذاشته می‌شود. اما آن دوست دانشگاهی به من گفت: «ما به این وضع عادت کرده‌ایم.» البته روشن است که این طرز فکر دوست سیاهپوست ما را نمی‌توان به تمامی جامعه آمریکا بسط داد. بعد از حوادث شهر «فرگوسن» در ایالت «میسوری» احساسات ضدنژادپرستی سیاهپوستان در سراسر آمریکا تحریک شد. در آنجا یک نیروی امنیتی به‌نام «دارن ویلسون» به سمت جوانی سیاهپوست به‌نام «مایکل براون» که بدون اسلحه بود شلیک کرد و او را در خیابان کشت. بعد هم از سوی قوه قضاییه آمریکا تبرئه شد. شهروندان سیاهپوست بعد از این حادثه بود که تظاهرات کرده و فریاد کشیدند: «ما از این جامعه نیستیم. این جامعه ما را قبول ندارد. اجداد ما را مثل حیوانات به این کشور آوردند و نسل‌اندرنسل به بردگی کشیدند. با وجود قانون لغو بردگی، ‌هنوز هم با ما مثل برده‌ها برخورد می‌کنند. ما احساس می‌کنیم اینجا جای ما نیست. جای طبیعی ما آفریقاست. این تقدیری است که پوست سیاه ما، برای ما رقم زده است.» این احساسات بازتاب‌دهنده وقایع روزمره‌ای است که در آمریکا جریان دارد. در سال1992 بود که حادثه‌ای مشابه در شهر «لس‌آنجلس» اتفاق افتاد. چهارنیروی پلیس سفیدپوست به شکلی وحشیانه مردی سیاهپوست به‌نام «رودنی کینج» را کتک زدند. واکنش به این ماجرا درگیری‌های شدیدی را در پی داشت که منجر به کشته‌شدن 53نفر و به آتش‌کشیدن خودروها در خیابان‌های اصلی شهر و در چندشهر آمریکا شد. یک‌شهروند سیاهپوست احساس می‌کند در حالت عادی هم متهم است مگر اینکه عکس آن ثابت شود. در بیستم‌ «نوامبر» گذشته یک پلیس سفیدپوست به جوانی سیاهپوست مظنون شد و او را در منطقه «بروکلین» شهر نیویورک کشت. بعد معلوم شد آن جوان تازه آپارتمان دوستش را در همان خیابانی که به قتل رسید ترک کرده بود و تنها منبع مظنون‌شدن پلیس رنگ سیاه او بوده است! بعد از سه‌روز حادثه مشابهی در شهر «کلیولند» در ایالت «اوهایو» اتفاق افتاد. در آنجا نیز پلیس یک جوان سیاهپوست 17ساله را که داشت با یک تفنگ آبی بازی می‌کرد به کشتن داد. گفته می‌شود حدود 86درصد از بازداشت‌هایی که در بین رانندگان شهر فرگوسن صورت می‌گیرد شامل سیاهان می‌شود. سیاهان در این شهر کمااینکه در سایر شهرهای آمریکا، یک طبقه فقیر و حتی اعدام‌شده به حساب می‌آیند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.