|

به بهانه روز دانشجو

همیشه حق با دانشجو است

س. محمود حسینی‌زاد

ما معلم‌ها و استاد‌ها هستیم که «حق» را «ناحق» می‌کنیم. چندین‌وچندسال دانش‌آموز و دانشجو بودم. دونتیجه کلی گرفته‌ام: 1- نه درس‌خواندن را دوست داشتم و نه مدرسه و دانشگاه را و لاجرم نه معلم‌ها را. هیچ‌کدام. 2- معلمی ندیده‌ام که تاثیری آنچنان رویم بگذارد. و چندین‌وچندسال تدریس دانشگاهی داشته‌ام. روش تدریس و شیوه اداره کلاس‌هایم باز نتیجه‌گیری بود از دوران طلبگی. منتها نتیجه‌ای که گرفته بودم طبعا تماما برای پرهیزکردن بود از شخصیت ضعیف خیلی از معلم‌ها و استادهایم. می‌خواستم کاری کنم که مثل آنها نشوم. معلم و استاد با جنبه‌های منفی و شخصیت ضعیف خیلی زیاد داشتم پس قادر بودم برای شیوه تدریس خودم الگوی مخالف روش آنها را بردارم؛ یعنی مثل آنها نباشم. الف- نخواستم اول ترم با تحقیر دانشجو نسق‌گیری کنم و برای بقیه ترم خاطرم از شورش‌هایشان جمع باشد. / ب- نخواستم خود را مفتون یا مرعوب اختلافات طبقاتی و قشری دانشجویان کنم. قبل از انقلاب طوری و بعد از انقلاب طور دیگر. / پ- نخواستم سر دانشجو کلاه بگذارم و یک‌جزوه مفنگی درست کنم و تمام عمر همان را تکرار و تکرار کنم. / ت- نخواستم خودم را گرفتار برنامه مدون و مصوب درسی کنم که وحشتناک و افتضاح بوده و هست. همیشه روش تدریس و مواد درسی‌ام را با توجه به نیاز دانشجویان تنظیم کرده‌ام. / ث- نخواستم با دانشجویانم رفیق نباشم. /ج- نخواستم بی‌سوادی خودم را به‌گردن دانشجو بیندازم. / چ- نخواستم «حق» را به «معلم» بدهم. بزرگ‌ترین نتیجه‌ای که از حدود 30سال تدریس گرفته‌ام این است که همیشه حق با دانش‌آموز و دانشجو است. / ح- نخواستم از دانشجویانم یاد نگیرم و خیلی از همه‌شان یاد گرفتم. / خ- نخواستم دوست‌هایم همسن خودم باشند. دوستانم همه از بین دانشجویانم بوده و هستند. / د- نخواستم وقتی خسته شدم، ادامه بدهم و مکافات خستگی مرا، دانشجو بدهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.