در مترو خبری نیست
سجاد صاحبان زند
میخواهم صادقانه بنویسم که همه مشکلات اجتماعی ما به دولت مربوط نمیشود. بیش از نیمی از آنها را خودمان میسازیم. بگذارید از اتفاقی بنویسم که هفته گذشته در مترو مونترال روی داد. عصر یک روز جمعه، معمولا مترو شلوغترین وضعیتش را تجربه میکند. تقریبا همه ایستگاهها شلوغ هستند و واردشدن به مترو کمی سخت است. حالتی شبیه عصر چهارشنبه در تهران. حالا تصور کنید در این شرایط، یعنی در شلوغترین روز و ساعت کاری مترو، چیزی باعث شود حرکت قطارها با مشکل مواجه شود. قطارها هم مسافرها را در یکی از ایستگاههای مرکزی پیاده کنند تا سیستم به حالت عادیاش برگردد. شما هم قاطی مسافرها هستید، اما نه کسی میداند که چه روی داده و نه انگار میخواهد بداند. تنها جملهای که میشنوی دلداریهایی است که به چند دقیقه آینده امیدوارت میکند. همین. اصلا و بههیچوجه نمیشنوی کسی اعتراض کند، نه به شهردار، نه به وزیر راه و ترابری و نه به رییسجمهور. یکسری از افراد با گوشیهایشان ور میروند. یکسری کتاب و مجله میخوانند. یکسری هم صبورانه ایستادهاند. نه کسی ناراحت است و نه کسی غر میزند. در همین احوالاتم که قطارهای بعدی و بعدی میآیند و مسافرها
پیاده میشوند. هر دقیقه برایم مثل ساعتها میگذرد و نمیدانم تا کی باید منتظر بمانم. پلیس هم قاطی مردم است و فقط عذرخواهی میکند و لبخند تحویل آدم میدهد. انگار برای کسی مهم نیست که چقدر باید منتظر بماند. عجیب نیست؟ حدود نیمساعت منتظر میمانیم تا قطاری میایستد و این بار مسافری پیاده نمیشود. انگار وضعیت به حال عادی برگشته. تصور شما از این لحظه چیست؟ اگر این اتفاق در تهران بیفتد، ما چه خواهیم کرد؟ احتمالا هجوم جمعیت به سمت درهای قطار، چند زخمی و چند جیب سرقت شده، به جا میگذارد، اما در این عصر جمعه، اصلا و ابدا شاهد چنین اتفاقی نیستم. مسافرها با حداکثر آرامش به سمت در قطار میروند. قطار نصفه و نیمه پر شده، اما کس دیگری سوار نمیشود. همه منتظر ایستادهاند تا قطار بعدی بیاید. صدای کسی درنمیآید که «خانم یا آقا برو کنار که سوار شیم.» اصلا انگار هیچکس عجلهای ندارد. گاهی آدم از این همه آرامش و صبوری لجش میگیرد. کمی هم از دست خودش لجش میگیرد. باور کنید بیش از نیمی از مشکلات ما را خودمان میسازیم. خودمان. همین.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.