|

تلنگرهای نامه حسین علیزاده

چهارسویه یک‌امتناع

فریبرز رستمی

سوخته از آتش دیگر ز نخست /تویی از آتش دیگر در دود... «نیما» فرزانه و گرانمایه، استاد علیزاده؛ درود مرا بپذیرید. نامه انسانی، محترمانه و تاریخی‌تان برای نپذیرفتن نشان شوالیه، تیره پشتم را لرزاند و دوباره دیدم که تاریخ فرهنگ این سرزمین چگونه قله‌هایش را رقم می‌زند.‌ گرچه هیچ‌گاه افتخار شاگردی مستقیم شما را نداشته‌ام. اما کماکان به‌همراه نسل خودم از منش آزادگی و فراز‌مندی شما می‌آموزیم و یک‌بار دیگر بزرگی‌تان را دیدیم. یک‌بار دیگر به ما آموختید که مرز ظریف شکوهمندی زیبا و غرور‌ورزی زشت را به خودمان متذکر شویم. یک‌بار دیگر آموختیم که اعتماد‌به‌نفس و عزت‌نفس فقط‌و‌فقط در پرتو اتکا به داشته‌های فرهنگی خودمان مقبول و دل‌انگیز است. یک‌بار دیگر عظمت و بزرگی ایران را به‌عنوان یک‌پهنه ارزنده فرهنگی به جهان یاد‌آور شدید. شما با این اقدام بزرگ فرهنگی به ما نشان دادید که گذر از «من» چقدر زیباست. نشان دادید که شاگردی فردوسی، فارابی، عبدالقادر و صفی‌الدین عارف‌قزوینی و درویش‌خان و بسیاری دیگر از اندیشمندان آزاده این سرزمین چقدر آدمی را باشکوه و ارزشمند می‌کند. در این چکا‌چک برتری‌جویی‌های غیرانسانی جهان امروز به ما آموختید که چگونه از فرهنگ وزین موسیقایی‌مان به‌سود تمام بشریت دفاع کنیم و داشته هایمان را خوار نشمرده و گرامی بداریم. به‌پاس همه این آموخته‌ها به‌عنوان نسل بعد از شما برایتان سر تعظیم فرود می‌آوریم و دستتان را به گرمی می‌فشاریم و با کمال احترام به استادان بزرگی که از این پیش‌نشان شوالیه را به‌شایستگی دریافت کرده‌اند ارزش اقدام شما را در این برهه تاریخی از نگاهی دیگر به تماشا می‌نشینیم. این اقدام شما دست‌کم چهار‌سویه مهم دارد: نخست؛ رویکرد فروتنانه سرفرودآوردن در برابر مردمانی است که در تاریخ فرهنگشان، چون شما کم نیافریده‌اند و امید دارم که هماره اینگونه باشیم و باشند و ازدحام مد‌گرایانه رسانه‌ای جهان مدرن چشممان را از ارزش‌های اصلی خودمان دور نگرداند. که این مهم درسی است نیکو برای همه و به‌ویژه برای موسیقیدانانی که غرق حواشی‌اند. دومین؛ رویکرد گرانمایه‌شمردن ارزش‌های موسیقایی ایران و یاد‌آوری مهم‌انگاشتن هر آن چیزی است که به همت بزرگانی از نسل‌های پیشین تا نسل شما برایمان باقی‌ مانده است. این اشاره رهیافتی است به جست‌وجوی هرچه‌بیشتر در ادبیات موسیقی سرزمینمان برای خلق آثاری تازه و جهانشمول توسط نسل‌های بعدی که صبورانه و با تعمق بکوشند و چیزی کم نگذارند. سومین؛ درس بزرگ و گوشزد به موقعی است به نسل‌های بعد از شما که همت، آزادگی، آزاد‌اندیشی، شرافت انسانی و اعتماد‌به‌نفس را در دامن همین فرهنگ موسیقایی آموخته‌اید و این نه قیمت می‌پذیرد و نه فروختنی است. و چهارمین، تلنگری است به مسوولان فرهنگی ما که هماره دیر‌ می‌جنبند و شاخک‌های حساس را به فراموشی سپرده‌اند. اگر فرانسویان جایزه‌ها و نشان‌های ارزشمندی از این‌دست دارند، برای داشته‌های فرهنگی جهان و دستاورد‌های بشری ارزش قایلند. با این نگاه از مردم و مسوولان فرهنگی فرانسه که خود، سرزمین هنر و فرهنگ است، سپاسگزاریم. اما چرا ما جایزه و نشان فارابی، صفی‌الدین، عبدالقادر، درویش‌خان، وزیری، صبا، شهناز، کسایی و دیگر بزرگان نداریم؟ چرا پیش‌دستی نمی‌کنیم؟ حسین علیزاده بسیار بیش از عمر فرهنگی‌اش، اثر و ارزش فرهنگی خلق کرده است. چرا این حکایت در کمال بی‌انصافی امری عادی دیده می‌شود؟‌گرچه همه لحظات زندگی شما قرین جوایز متعدد مردمانی است که پشت همان «در کوچه عشق» مثل شما انتظار می‌کشند. اما چشمداشت ما از مدیران فرهنگی کشورمان بسیار فراتر از این حکایت‌های پنهانی است. نیک می‌دانیم که هیچ جایزه و نشانی چیزی به عظمت کشف و شهود‌های موسیقایی شما و هر هنرمند خلاق دیگری نمی‌افزاید و هیچ پسوند و پیشوندی چنانکه خود نیز اشاره کرده‌اید به شکوه شما افزون نمی‌کند. اما هنگامی که این نشان از جای دیگری پیشنهاد می‌شود دلمان به درد می‌آید که چرا از این پیش؛ از خودمان یک‌هدیه بزرگ و بین‌المللی دریافت نکردید!؟ شاید نشان و جایزه ما به شما ماندن برسر عهدی است که نسل شما پایبند آن بود. ما نیز فرزندان همین فرهنگ موسیقایی هستیم با این تفاوت که افزون بر آثار استادان کهن، از نسل شما نیز بسیار آموختیم. برایتان سلامت، سرافرازی و خلق مداوم آرزو می‌کنم. همچنین مراتب قدر‌دانی و سپاسم را از بزرگمرد موسیقی ایران، جناب آقای علی رهبری که از پس این‌همه‌‌سال دوری؛ کماکان ارزش‌های فرهنگی‌مان را با این مایه از حساسیت و موشکافی یاد‌آور می‌شوند؛ تقدیم می‌کنم. با احترام فراوان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.